دلم از دنیا گرفته
خسته از روزای رفته
توی این قحطیه خنده
چشامو گریه گرفته
با اینکه عمریه رفته
زندگی معنی نمیده
تا میای که بخندی
گریه ب

رازبقا/شوفر/آبستن/حبس
(1)
توله اش رابه دندان میکشید
جوجه ی مرغ همسایه را
تازه قورت داده بود
(2)
شوفرِتنها
خروجی شهر
امتد

چه زیبا روزگارانی !
بهین دین ،صلح آیین، مرد ِ روشن بین
سرود گات ها برلب
تبسم بر لبانش آیت عشق اهورایی
در آیینش گل نیلوفر آبی
نماد پا�

باز توی دلم
تهمت زدم
به آینه...
دارد چه دردی!
جای نیشگون فرشته*

ــــــــــــــــــــــــــــ
*اشاره به شعر کالبد شکافی
برای

هستم
اوج هستی ام ، لحظه ی دمیدن شعر است
خورشید وجودم طلوع می کند
حیات در من تبلور می یابد
زمان ومکان در اختیارم نیست
با شعر ج

وسوسه نگريستن
از پس مرزهاي امتناع
يگانه انتخاب من بود
در شراره هاي اشتياق
ماه را ديدن
زير ستاره هاي شب دويدن
آسان نيست
تو را بر زمين
ب

یا بوده ام مجوس ، یا شیعه نیستم
مولا نه برایتان ، به خود گریستم
درخود حساب کرده ام میزان عشق را
ایکاش در سریر تولی بایستم
فکر و خیالتان

من عاشق اون چشم خمارم تو بدون
بيچاره و درمونده و زارم تو بدون
با يك نگهت مست و خرابم بخدا
مجنونم و از ديده پرآبم بخدا
اون قامت رعناي تو �

به آستان بهترین جانشین فاطمه مونس علی مادرم ام البنین
مادر
کاش کودک میماندم
تا
بارش اشکهای استغفارِ مادرم
کویر قدرم را
خیس میکر�

مـادرم کجـا هستـی؟!
بـر زمـان حـالم آشنـا هستـی؟!
بیست و پنج سال میشود زمـن جـدا شده ای!
ای که بـر زخم دل دوا هستی!
بی پسر چرا هستی؟!
حال

می آیم از مکاشفه های شبانه ام
باید کسی مرا برساند به خانه ام
ره بر ده ام به لحظه ی تکوین برگ ها
با آفتاب و آب و پرنده یگانه ام
گسترده ام تما

ای یکایک لحظه های کوچک خوشحال
ای کودکی زدست رفته
خواب بی صدایت را
دم هوشیاری غریزهای لذیذ
به یاد دارم
قطره قطره عرقهای ،لبریزاز چرک د�

.
.
.
پا
روی
دوش شيطان گذاشته ام



ميخواهم
خدا شوم !!!

منو تنهايي و شعرم باهم اميخنه ايم
واسه ي فَراره اَز دغدغه ها يه آلونك ساخته ايم
توي اين كُلبه ي بي رَ نگ و ريا
چيزي پيدا نميشه بجز صفا
و

چشای خیس من امشب
حرفای گفتنی داره
دل من دوباره تنگ شد
شعر من چه حالی داره
نیستی و باور نداری
غربت ترانه هامو
تو دیگه دوسم نداری
از خدا م�

ميناي دل
==========================================
آن شوخ پري پيكر طناز همين است
آن ماه وش خانه برانداز همين است
آن لعبت شيرين لب افسونگر پر ناز
يا �

اشک را در چشم خود همواره پنهان کرده ام
بغض را مهر گلو گير گريبان کرده ام

قامتم را جامه ي سرد سکوت اندازه کرد
سينه را از هرچه فرياد ست

عطوفت را فنا کردی
شکایت ها بپا کردی
زدی بر طبل بیعاری
خجالت را رها کردی
حقایق زیرو رو کردی
دل و بی آبرو کردی
شکستی شاخه ی گُل را
به

خورشيد بوسه بر دل مهتاب ميزدو
دلهای صد فرشته ی بيتاب ميزدو
احیای عشق بود و علی بود و کوفه بود
شهری که خویش را به دل خواب میزدو
آن شب خدای

«تاکسی»
تاکسی را
صدا زدم
صد تا شخصی
هجوم آوردند
دلم سوخت...!
ــــــــــــــــــــــــــــــ
«کوه پول»
کوه پول هایم
فرو ریخت

فرهاد فراوان شده در دامن کوه
شیرین شده کاروبار ، ازکندن کوه
هرثانیه می شتابد از جانب دشت
یک وصله ی ناجور دگر بر تن کوه

اشک در چشمهايم يخ زده
با حرارت نگاهت
شبنم را
به گلگونه هايم بياويز
رگ هايم
از نفس های تو لبريز است
و ريشه هايم
از صلابت عشقت پابرجا.

اکنون در باره ی من:
من مَردَم، یا مردُم، یا مُردَم؟
هم مَردَم، هم مردُم، هم مُردَم،
اما با کدام مایه مَردی کنم؟
و با کدام مَردُم بسازم؟
و