عشقِ سفیدِ برفی، دخترِ ناز ِ بهمن
چی به سرم آوردی؟! ببین چه کردی با من؟!
من اهل عشق نبودم ؛ دل به کسی نبستم
چه کردی با دل من ، که حالا عاشق

دختر نازِ دی ماه، حوای سیب وگندم
شیطنتِ گلِ سُرخ، از بغض تا تبسم
همشونه با پرستو، به این قفس پریدی
غزل غزل ترانه، به قصه پر کشیدی
پریِ

(۱)
آخرِ پاییز
شبها
سقف خنک پائیز
سرد و سرد و سردتر
می شود
و من
دیوانه وار
تن عریانم را
از هراس سوز سرما
در هزارتوی پنهان
فصل ها
به تا�

۱) شعر قشنگ بوسه!
شب گریه های آواز ، خمیازه های فریاد
بلوغ ِ تند ِ خورشید ، خاتون ِ خواب ِ خرداد
دلپرسه های طوفان ، ترانه های یاغی
غم مویه

۱) خورشيد در آينه
چشمانتان
چه رازِ غريبي دارند!
گاهي دو اخترند
در آسمان عشق!
گاهي شبند
در عمق انزوا!
من با شب و ستار

من قاريِ تواَم!
به چارده روايت
مي خوانمت
و ناگهان
"حافظ" مي شوم تو را
آيه

شیرین من!
تو را که صدا کردم
باغی از گل ابریشم
بیدار شد بر لبانم
و نسیمی
که خویشاوند

تمام مهربانی در تو جاری است
هوای ناز چشمانت بهاری است
در این فصل پر از شعر و شکفتن
فضای سینه ات آیینه کاری است
عيد است و دلم آمده مهمانى �

دختر نیلوفر و ناز!
ای دل سپرده به غزل ، قشنگ ترین غنچه ی راز
شرابیِ ترانه هام ، دختر نیلوفر و ناز!
تو ماهِ نازِ آسمون ، تو بی قراری شبی
او�

خويش را باور كن!...
هيچ كس جز تو نخواهد آمد
هيچ كس بر درِ اين خانه نخواهد كوبيد
شعله يِ روشنِ اين خانه تو بايد باشي