به ننگ کدام دورغ

در این قاب پوسیده

گیر کرده‌ام؟

جایی که هر روز

به شکنجه‌ای بی‌کرانه،

خون تازه‌ای از صدای خدا می‌جهد.



5 دی 1388

شال شبت به سر کنی، پیرهن سیاه را
کل جهان خبر کنی، وسوسه‌ی گناه را
ساعت خواب بشکنی در نفس شب سکوت
شورشیان به صف کنی، خنده‌ی تیز ماه را
د

کنج خیال پنجره، یاد تو زنگ می‌زند
بر نفس ستاره‌ها نوای جنگ می‌زند
باز نگفته می‌زند دست به جام خون دل
برای جان دیگری تیر خدنگ می‌زند

در حضور لحظه‌های منتظر، شوق را در بازی تو دیده‌ام
حس تلخ پرده‌های بسته را از نسیم روح تو پرسیده‌ام
در نگاه چشم‌های خواب و خوش، سال‌ها

با گام‌های ناگهان من را شهید می‌کنی
موی حضور لحظه را عشقی سپید می‌کنی
فکرم دچار سکته و قفل زمان شد جان من
در پاتوق شعرم کمی، ناز جدید م�

یک کمی کمتر به پا کن خنده‌های ناگهانی
فکر این قلب و خدا کن، سکته‌های جاودانی
قبل بیداری چشمت، زنگ ما را کوک گردان
تا نگیرد جان ما را ناگ

از سر خط تا به آخر، فاصله کلید ما شد
شعر من، چشم سیاهت، واسطه تنها خدا شد
روح تنهایی نشسته بر ورق‌های سپیدم
جای خالی شد به نامت، روح من ب�

فصل آغاز سرود تن من، بغض این پنجره را باز کنی
وقت باریدن چشمان خیال، نم‌نمک بوی دلت ساز کنی
روز بیداری من از دیروز، قصه‌ی عمر مرا می‌خو�

رنگین‌کمان را بکنید از ابروان آسمان
رنگ سیاهی بر زنید بر این تن رنگین‌کمان
از رنگ‌های منفعل دیگر دلم حالش گرفت
وقت است خاموشی زنید بر

پیرهن چاک و دهان باز و نوایت فریاد
گوش عالم کر و ایمان همه رفت به باد
وقت خواب نگران من و شب آمده‌ای
ماه را کشته‌ای و آی نفس‌کش، ای داد