اون روزایی که نگاهم
پر بود از شاید و اما
اومدی، موندی کنارم،
دلتُ زدی به دریا!
ظاهرت مثل فرشته،
باطنت شبیه برفه
چیزی از غمات نمی‌گی
و

چه ساده اين همه غم را به هيچ می‌گیری!
ـ تويی که مرگِ دلم را به هیچ می‌گیری ـ
اگرچه بودنِ با هم غنیمت است امروز،
تو این غنیمتِ کم را به هیچ

منتظِر نِشَستم و...باز هم نیامدی!
دل به کَس نبستم و...باز هم نیامدی!
از غُرور و سردیَت بی وفاترینِ من!
در خودم شکستم و...باز هم نیامدی!
این �

این روزها حال و هوای خوبی ندارم...از همه ی شما عزیزان معذرت می خوام اگه سرد و تلخم!
***
ببار،ابرِ پریشان! ببار ای همدرد!
مسافرم وَ از این خاک �

من و تو توی رویاها یه خونه از وفا ساختیم
اگرچه آخرِ راهیم،ولی خوب عشقُ نشناختیم
یه شب برقِ نگاهِ تو زد و عشقُ نشونم داد
از اون شب بود قلب�

دلواپسی ام نیست چه باشی، چه نباشی
احساسِ تو کافی ست چه متن و چه حواشی!
(استاد محمدعلی بهمنی)
دوستان همیشه مهربونم، سلام:
اول

همیشه بی‌تو همینم،هر آینه تکرار!
و باز پشتِ سَرم در،مقابلم دیوار
دوباره عکسِ قشنگت که شد رفیقِ غزل
و دستِ سردِ تو و سازِ خسته ی گیتار
�

این آخرین ساعاتِ تنهایی‌ست
فردا تو می‌آیی به دیدارم
می خوانی از چشمانِ بی تابم
هرجا که باشی دوستت دارم
وقتی نبودی خوب فهمیدم
لحنِ کلا

ديگر نمی‌شود به تو دلخوش بود
وقتی که ساده مضحکه‌ام کردی
باور نمی‌کنم گلِ نازِ من،
از قلبِ پاکت این همه نامردی!!!
باور نمی‌کنم که غزل ه�

مادر! دلم برای تو تنگ است، تنگِ تنگ
زندانِ آرزو شده این خانه ی قشنگ
پیچیده عطرِ مویِ تو در خانه باز هم
باقی ست رنگ و بویِ تو در خانه باز هم