مويرگ ها و سرخرگ ها هم گره بخورند
حتی تمام تنم
پشت گوش نمی افتم
دلم منتشر شده در دلت
دلت در دلم
خبرها هم خبر ندهند
شهر از پشت پوستمان پيد�

پتویم جیغ می زد روی چشمانم ، تکانم داد
و شب می ریخت بی مهتاب و این هم ،داستانم داد
پتو کوچک شد و عریان سر و دستان و پاهایم
قلم قدقامتش را

با تفنگ آبی شليک می کنم
به زوايای غبار گرفته
دور افتاده از چشمانت.
با گلوله هايی پر از زندگی
که به دردشان می ارزد،
و تو که گريه می کنی
من �

زوایای مایکروسافت که روشن شود
شاید تمام رایانه ها
خون بالا بیاورند.
اصلا راه دور نروم
از کجا همین خودکار
اشک کودکی در آفریقا نباشد!
هر

بعيد نيست باران آتشم بزند
وقتی غروب
پيوسته در نگاهم طلوع می کند.
انگار همين ديروز بود!
تو را پوشيدم
گفتی نکند انتخاب مُدت باشم.
بردمت
رو

شناسه که افتاد
ضمير را کجای جمله بگذارم؛
خودکار، سفيد
کاغذ، سفید
سفید بر سفید
ترجمان چشم های بسته و
دست های پوسیده در جیب
نفس های مضمون

چقدر رو به آفتاب شوم
باور کنی سپيدی جامه ام را.
نه در حمل درخت
شريک باد بوده ام
نه در باران همدست آسمان،
اما سبزه زار
بالقوه است
در پوست �

تمامِ دیروز
پشتِ امروزم
دستت بر چشمم
راه به جایی نمی برد
از آدم تا امروز وارثِ هزار چشمم
جاده اغلب اتفاقی است تکراری.
بر فردا قدم می زن�

(( پرواز با یا بی... ))
شهر سوار هواپیما
یا هواپیما سوار شهر؟
مرا می گویی
نمی دانم جایی غیر از اهواز
می شود با یک بخاری
جلوی ز

دست بردی سمت سرم
سمت شاخه هایی که
ریشه می گرفتند
گفتی میوه ای می خواهم
که تلخی ام را بخورد
آمار باران را نشانت دادم
و تنی
در سال های اخر�