دل تو

در هوس چیدن گل نیست

ز باغ دل من

که دلم مرد

درین کوره دنیا

و گلش کوزه نشد

به چاه غم افتادم و سنگ شد
دلم با دل تو هماهنگ شد
سرک می کشیدم به تقویم عشق
به لبخندهایی که کمرنگ شد
و نزدیک بود من تو را گم کنم
میان دل �

کنار رود زندگی که کوزه ی دلم شکست...
و خرده های قايقم بدون تو به گل نشست...
به دست های روزگار که کرد شال غم سرم
خيال می کنم هنوز منم که پشت

زندگی با من چرا این گونه تو تا می کنی؟؟؟
یک به یک غم هایِ خود را در دلم جا می کنی
تا که چشمم باز شد دنیا برایم بسته شد...
مرغِ عشقم از پریدن د�

گه گداری که دلم می گیرد
می نشینم آرام
گوشه دنج اتاقی تاریک
و به اندازه ی غم های دلم می گریم
گه گداری شعری می خوانم
از سهراب...
از سا

عجب تلخ است نگاه آخر تو
که می گوید روم من از بر تو
در این وادی همه را نیک دانند
بدی را خوب - خوبی بد شمارند
عجب صبری به من دادی تو ای پیچ

از درخت چشم تو افتادم و قلبم شکست
خش خش و پای تو و برگ دلم يادت که هست
زير سايه روشن تو روزهايم تيره شد
دست آخر اشک بر لبخندهايم چيره شد
قط�

گنه ما دل پاک است
نرنج
سهم من خالی پستوست
نه گنج
مردم شهر دلت از سنگند
تو مرا با دل خود نيز
نسنج
برده ای جام هوس را افسوس
نمره عشق تو صفر

تقدیم به تو که حالا شما شدی
بی اعتنا به خاطره ی عشق ما شدی
گیرم که سر نمی زنی به خواب های من نزن
رویای من چه زود کابوس ما شدی
ماهی نب�

هزاران دشمن و یک دوست دارم
تو را من عاشقانه دوست دارم
دلم در گیر و دار زندگی نیست
تو دنیایی و دنیا دوست دارم
جهان باغی پر از خار �