اون سرجاده تویی تو
این سرجاده منم من
آخه این مصیر عشق
یه قدم تو یه قدم من
گل سرخ عاشقی تو
سرو سبز بندک من
گل سرخ عاشقی تو
باغ سبز زندگی م�

تو، روح منی و من، تنم ای ساقی
در نام تو، خیمه می زنم ای ساقی
آغازی و پایانی از این شور مجوی
من، عاشق عاشق شدنم ای ساقی

روي تاب مزرعه ، بانوي خوش رنگ داره
تو ي باغچمون ،درخت و گل و برگ داره
بانوي مو طلايي و گندمزار طلايي و
تو دل مزرعمون يه كلبه ي قشنگ دا

گرفته غبار،
عكسِ رويِ ديوار.
حسّی نيست دستان را!
مثلِ آن روزها
زيرِ شراره‏هايِ باران
رويِ گونه‏هايِ ياس‏هايِ وحشی
حركتِ مه،
�

تنهایی چشمای تو این چشمه ی خالی از آب
لبریز شده از غصه ها خالی شده از رنگ حواب
عشق رو نظاره می کنه پشت حصار بی کسی
منو فراموش میکنه

تولد ِ لبخند ِ تو ، تولدی ، دوباره بود
تقدیم به خواهر ِ گلم امشب هرچی ستاره بود
امشب گل ِ شب بوی ما نفس کشید و جون گرفت
بغض سیاه آسمون

مهتابم و مهتابم
از عشق تو سیرابم
آفتابم وآفتابم
ای ابر بگذار
دمی بتابم
بادم و بادم
سبک سر و حیرانم
بگذری به سامان
روم بی نام ونشان
مه �

رفتی
گربه خاکستری بود
نشسته بود روی زمینه ی سبز شمشادها
برگشتی
گربه سیاه بود
برای همیشه خوابیده بود روی زمینه ی کپک زده ی سنگ فرشها
له ش

مستی ِ گران ِ من،از باده ی باران است
کز شوق اين باده،ياد ِ بهاران است
هون ميزند اين باران،بر سقف ِ شکيبايم
خوب دانم و خوب دانی،کاين باده

تو امتحان بودن یه عده بودن عاشق
یه عده رفته بودن چیدن اون شقایق
می گن شقایق من دلش می خواد خزونو
خون یه عاشق می خواد یه عاشق جوونو
گلا همی�

می شه در دام تو افتاد گرفتار و نمرد
می شه از جام چو جان تو ننوشیدو نخورد
می شه ان عشوهء ناز تو را دید نخرید
سر تا پا یک مریمی چگ

گلی گم کرده ام در باغ هستي
به يادش سر کشم من خمر مستی
گل من يک نشان هاشمی داشت
به انگشتش نشان فاطمی داشت
گل من گر شود پيدا به دنيا
فدايش می

چه زود دير شده است
چه زود ثانيه ها
وقت را جلو بردند
چه زود فاصله ها
پر شد و دلم تنگ است
چه زود بوي بهار و
رويش گلها خزان گرديد
چه زود �

باز هم قامت زیبای قلم ‏
بر سر برگ سفید ‏
قد برافراشته، ‏
بنهاده قدم
می نگارد شرح حالی ز درخت ‏
شاخسارش
برگ
با آن تن سخت
‎************‎
شاخ�

امروز از كنار آيينه عبور كردي
در چشمانت
هيچ عكسي از تصوير ديروزها نبود .
هيچ ردپايي از عشق شيشه اي
در نگاهت نداشتي
به گمانم چيز ديگري

ديشب
ماه
ميهمان بود
خانه ما
تا تورا ديد
آسمان بي ماه شد
خانه ما اما
هر شب مهتابي

تو که در سقف فلک آزادی
تو که در ماه ترین نقطه ماه پیدایی
به کجا می نگری مجمر نور؟
به کجا خیره نگاهت
می رود تا گمِ دور ؟
این چنین مست غرور
�

تقديم به رؤيايي ترين
هر روز دارم در دلم سوداي تو
يا در سرم فكر تورا يا در دلم غوغاي تو
ظهر ها كنارم هستي و مي بينمت
تنگ غروب سر ميكشد دايم

بر شانه های نحیف
این طفل بی گناه
تبر جا خشک کرده
ما نمک خورده کدام جنگلیم
که به خواب زمستانی فرو رفته ایم؟
نان در دستان کوچکش
چوب می شود

به سخره می گیریم

صداقت آینه را

آنگاه که

گذر زمان

چهره ها مان را

نا صاف می کند !

سپید جان ، دیروز که روسری ات را می شستی

پروانه هایش چیزی نگفتند........؟

بهشان گفته بودم که چه قدر دوستت دارم

قول داده بودم اینبار، گل ب�

تویی هستی من،تویی مهد الفت و مفرح جان
تویی عشق دیرینه،تویی زمزمه ی انس و پریان
عِطر بهاران در پی تو شده آرامش جان
کجاست آن خصم و کینه کز ن�

قوریت را تکان بده بی بی
توی قوری بهار نارنج است
چای خوش طعم و عطر می خواهم
این حیاط شما عجب دنج است
تکیه داده دوباره بر بالش
روی تخت�

ناي فرياد
ناي فريادم نمونده پاي رفتنم شكسته
غل و زنجيراي گيسوت دست احساسمُ بسته
تا طلوعت را ببينم - التماس باد مي كردم
روي ابراي خي�

ساز هایی که کوک نمی شود
و دست هایی که ریتم هیچ سازی را
به خراش نمی کشد ،
دلم را آشوب می کند .
تکرار همه هجای نت ها
سخت مرا درگیر یک ات�

نگاه کن!
بلبل عاشق
تنها در قفس
در حسرت پريدن
در هواي ديدن
د کنج قفس تنهايی
بند بند وجودش همه در حسرت پرواز است
بلبل عاشق به پرواز نمياند

قورباغه
ابوعطا مي خواند
گاهي هم شش و هشت
بلبل
در انديشه گل
سر به زير بال داشت
درون قفس

شب و دوبیتی
دلم را ساده گیر آورده ای تو
نه مستاجر ، اسیر آورده ای تو
تمام رهن قلبت پیش پیش است
نگو بازم که دیر آورده ای تو....!
****

آخر ای شعر
با حجم واژه هات
پدر سوخته چند
آتش زدی
در من اندیشه و بیدارباش من
از تو اکنون مانده است
در دفتر دلم
چند سنگ یک فلاخن پر کینه م�

تنها مانده ام .. در این ظلمت
در این شام
زتنهایی غزل خوانم
سحر گاهان ...
شامگهان ...
نیمه شبان ...
گه فریادی بر آسمانی زنم
در دل اما
کز نوای�

دیوانه اند،
پیکر تاریخ را چاک میکنند
اسطوره های قبیله را
چون مردگان فتاده ز پا
در خاک میکنند
از سنگ قبر
تابوتخانه ی تقویم عمرشان
یلدا�

عزیزم ! ای دل بیچاره من
واسه چی انقده دیونه میشی ؟
مگه تو دوس داری داغون شدن رو
که هر ساعت ز نو ویرونه میشی

دلم ! خوب گوش بده حرفای م�

روی دست های تردید
از حقیقت چه پنهان
کبوترمان مرد!
حالا اگر پرواز هم بلد باشیم
سقوط در این مه حتمی ست
خاک سرد و تاریک است
و برای من نفسگی

يه تولد دوباره
يه طلوع پاك و زيبا
يه توكل يه تلاش و
يه اميد و خلق رويا
زندگي مثل قفس نيست
زندگي مثل يه باغه
اگه شب هم باشه دنيا

به جستجويت مي آيم
سوار بر قطاري
كه سنگيني اندوهم را دود مي كشد.
تمام بغضم را
در عقده هاي يك سوت خالي مي كنم
وقطار گهواره اش را تكان تكا

انروزها که گذشت
هر دو تنها ماندیم
پشت بی کسی
و
پشت غرور
زیر ترفند - گمشو برو سرت به گور ـ
کاش نی لبکی اینجا بود
کا

در روشنائي هيچ ستاره اي
نيافته ام
نشاني از مردي
كه قله كوهسار تو را
توانسته باشد
بگريد
در پرواز ابر
حتي گاهي !!
زنان سوگوار
از اين رو

می گریزم ز خدا

آن خدایی که مرا هیچ نداد
آن خدایی که مرا اینگونه گذاشت
آن خدایی که مرا اینگونه گذشت
زین همه هیچ خنده ام می گیرد

صبرکن ! تو بيت آخرش گيرم
کامل کنم اين شعرمو ميرم
باشه، خيالت راحت ِ راحت
وام از چشاي تو نمي گيرم!
با موندنم اثبات مي شم؟! نه
اندازه ي چش

تو تکیه داده ای به آسمان و آفتاب
و ابر ابر گریه می کنند
چشمهای من
زمین ترانه هام را
نگاه داشت تا بهار
و من هزار سال
در انتظار رویش بهار

دنيای سالخورده جوانی ز سر گرفت
گيتی هزار بار نکوتر ز پار شد
گلشن دوباره جامه‏ی افسرده گی دريد
گلها شگفت و سبزه دميد و بهار شد
ای شاخه‏ی

با وزش ِ نسيم ِ نگاهت
به نرمي كشيده مي شوم در, تو
كه سايه اي شده اي هم خون ِ من
يخ ِ روحم , ترك برداشته
و ترسهاي ِ هميشه, لب , فرو بسته

غبار سال هاي نوجواني را
ز روي شيشه ي دم كرده ي آينه مي شويم
براي جستن گم كرده اي گمنام
- به نام خويشتن
كمك از پاكي ِ آي�

زمونه. . . .
گله كردم از زمونه كه چرا نا مهربونه
تو جواب من به من گفت چرا مي گيري بهونه
آخه عشق من به من گفت كه يه عمر با من ميمون

پاسخ حرفهای من در شانه انداختن نيست
آن که جز من با تو است راستش بگو آخر کيست
سهمم از چشمان تو يک کينه و صد نفرت است
معنی طرز نگاهت بر من عاش

طراوت تو می چکد به روی قلب خسته ام
دوباره باز می جهد شکوفه لبالبم
چرا بدون تو منم ُ دوباره باز خسته ام؟
درون قلب خسته ام گرفته و شکسته ام؟

خدا
آنچه جان است آنچه بی جان آنچه جانان زان تو
آنچه پرپر می زند در جان من از آنِ من !
آنچه دُرّ است آنچه گوهر آنچه مرجان زان تو
آنچه پرپر �

بی تو من تنها ترینم
بی تو در اوج سکوتم
بی تو در عمق سیاهی ها شناور می شوم
تو به معنی وجود
زینت زندگی را می بخشی

تو به اسمان من
رنگ ابی �

کنار گريه های تو شبم سحر نمی شود
برو گذشتم از تو من که با تو سر نمی شود
همین زمان که زندگی روی خوشش ز ما گرفت
ناز و نیاز روی تو خ�

از تو نمی نویسم تو این روزای سردی
نامه هاتو سوزو ندم که دیگه بر نگردی
بعد تو باورم شد که دیگه نا گزیرم
باید که از سایه ها من ا