تو تقاصِ چی رو میدی؟تک و تنها توو خیابون
سرچارراها می ایستی؟یا یه کنجی توی میدون
..
وقتی بچه های مردم،توو کلاس درس میشینن
یا میرن به سی�

دستهایم
برای بهار آرزوها
انتظار میکشد
چشمهایی که برایم بارانی است
در افق سپیده دم بیدار می شود
پاسخ دردهای امروزم
سبزی نگاه ت

بار دیگر هم، قطاری سمت گیلان می رود
ریل دوزخ در مسیرش تا زمستان می رود
در سکانسِ کوپه از فیلمِ عجیبِ « انتقام! »
اضطرابی بعدِ کاتِ کارگر

آهم از سینه به در، یا شَرَر آید بیرون؟
آتش از کوره ی دل، شعله ور آید بیرون
فاش از بس که نکردم غمِ خود را به کسی
دلِ من خون شد و از چشمِ تر آ�

بایه دسته گل بازم میام به خواستگاریتون
نمیذارم که برین بشین عروس این و اون
من همونم که شمارو واسه ی شما میخوام
دل صاحب مردتونو از خود خدا

لبخند عشق
حک بر پیشانی بلندش
شادی لحظه ها را می بوسید!
وقتی
تکیه گاه بانویی شد
که روشنایی بخت اش
به سپیدی بی رنگ سحر
طعنه می زد!
عروس�

*
۱
اقيانوس
نهنگ
مي پروراند
اما بي صدا

*
۲

براي زيستن
يك بهانه كافي ست

يا كفتر

چندی به دامِ عشقت،با غمزه ای اسیرم
با عشق زنده گشتم باشد کز آن بمیرم
نزدیک روزِ وصلـست ای مظـهرِ ستایش
این دست حاجتم را از دامنت نگیرم
گف

دستهایم،
پُرطاول و خسته،
ولی گرم و صمیمی،
نه ردّی از خشونت،
نه وسیله وحشت،
درد را میفهمد و فریاد میزند،
ایجاد نه،،،
با طبیعت مهر

سکانس سیزده

برداشت اول
ریگ
نخل
زمین
برداشت دوم
خون
آتش
آسمان
یرد

تا میشود
یک بچه
در خانه
نگهداری نمایید
حتی اگر او
بچه همسایه تان باشد
زیرا در آن خانه
کسی غیبت نخواهد کرد
سحرگاه ۳۱|۲|۱۳۹۰

*
پول هم
دو بعدی است

بود و نبودش
آفت


*
صدا
در بیداد سر�

... ... ...
برای خانه ام وقتی خریداری کنم حتا اگر گلدان
به روی چیدمان و مبلمان ِ خانه ام تأثیر خواهد داشت
و جای یک یکِ اسباب ها هم، در پی ِ هم م

من
به پت پت ستاره ی زخم خورده ای
کزلا به لای ابرهای متراکم،
و در آرایش سیاه سکوت!
به بن بست آسمان رسیده است
می اندیشم!
.
.
.
نمی دانم؛
نمی

نفس گرم تو در پیرهن بنده هنوز
بخدا هست و منم پیش تو شرمنده هنوز
غزل ِرفتن تو حک شده در حنجره ام
و، تن ِنای ِمرا داشته می کنده هنوز
تپش ِ

خدا دلم تنگ شده باز واسه دیروز خودم
من امروز دوس ندارم عاشق دیروز شدم
یادش بخیردنیایی که غصه دیگه جایی نداشت
تو قلب مهربون من گریه دیگه �

لبه بام مي رفتي
زير پايت در كوي
پسر همسايه
مست يك حادثه بود
تو نگاهت به هوا
آن نگاهش به تو بود
سالها مي گذرد
سر به هوا!!!!
پسر همسايه مرد �

برگ ها جان دادند
زمستان در راه
به امید رقص برگ
بشت یک بنجره برف
می نشینم تا صبح بهار
‍‍‍‍

با سنگ
چه صحبتي؟
چه چانه اي
وقتي كه رود
صحبت از آرامش مي كند
من اين زلال را
چگونه گل كنم!!!!!!!

شاعري را ديدم
مست مي گشت
پي ميخانه
گفتم دو ، سه پيكي كمتر
گفت راه مي دانم
هرشب اين كار من است!!!!!!

روزگاريست
عجب، بس دشوار
نان قيمت خون جگر است
جگر قيمت خون پدرم
آرد را با الك ش با دولك ش
باگت و پيتزا كردند
خبري از دود نيست
همان بوي كبا

باد ترسيد از فصل خزان
برگ لرزيد فتاد
سنگ پرسيد؟؟
چرا بوسه زدي
بر دل خاك
ابر باريد و گفت
هيچ مگو!!!!
برگ خيس اندوه من است

كفش من، چكمه تو
انگار هزار ساله شده
تركي برداشته
مثل يك زخم عميق
قدمي بردار و بيا
پشت يك پنجره نور
كفش ها پلك زنان
غافل از جيب تهي مي خن�

بر روی ما نگاه خدا گویا خندان است
زیرا چون زاهدان سیه کار
پنهان زدیده گان خدا
می نخورده ایم....
پیشانی از داغ گناه سیه میشود
ولی ...به

من می نویسم
برای تسکین قلب پر از دردم
من می نویسم برای چشمهای زیبایت
برای اهنگ نهفته در صدایت که همیشه مرا بی خود از خود مجذوب تو می کن�

شب شیرین شدنت
ای که آغاز عجیبی است تب پیرهنت
چشم بد دور ازآن زمزمه های بدنت
از خدا خواسته ام هیچ خزانی نبرد
ره به آن باغ فرو ریخته د

من باغبانی پیرم،
که نهالی را در خزان
می نشانم!
کاش از بهار
نفسی باقی بود،
تا عطرِ شکوفه هایش
هوش از سرم می بُرد!
من این آرزو را
به گور خ�

من در غمت نگارم،در دست غم اسیرم
ترسم نبینمت باز درحسرتت بمیرم
ترسم زهجر رویت جانم به غم سپارم
همچون بهار و ابرش،باران غم ببارم
ترسم که ب

من هيچوقت مست نشده ام
من هيچوقت لب به مشروب نزدم
هيچوقت سيگار نكشيدم
هيچوقت مخدر مصرف نكردم
من فقط تو راديدم
من فقط تو را احساس كرد

خیال می کردم
پا به پا با تو هستم
غافل از اینکه
تو رفته ای
و من گم شده ام میان خاطره ها
در ازدحام زندگی
کسی دستهایم را با خود می برد

با اين شكم گرسنه تا كي گويم
رحمت بكندخداامواتت را ؟!
يك نان برسان بما كه سيراب شويم
بابادهوانميتوان دگرزنده نشست
دركيسه ي ديگران پرازسك�

مي ترسم
از رگبار مسلسل هاي بي فشنگ
از لبخند هاي به ظاهر قشنگ
مي ترسم
از كوير پر سراب
از چشم هاي خيس آب
مي ترسم
 از زمانه بي گذشت
از دست س

سحر
بوسه گاه ابر را
بر زمین بوئیدم
بوی نمناک علف بود
که در تن خاک
تیر می کشید
چشمانم باز می شدند در سبز
و امواج باران
حریصانه

عجیب هوس کرده ام
دستهایت را
مثل نوزادی که در جستجوی سینه ی مادرش
با دهان باز
تمام گهواره را
نفس می کشد
دستهای من
خالی ا

ابرهای کهنه کار٬
از این سرِ دنیا
ده با ر تند تر دویدند
تابه سومالی٬
در آن سر دنیا رسیدند
......
اما دیگر
دیر
بود
خاک از خجالت ب�

ابر به سوگ نشسته
میگرید در طاق عرش
برف منتظر نگاه زمین است
تا چشمان او را بپوشاند
زمین با آسمان قهر است
این کور بی خیال شب!
زیر پایش ر

یک روز برای بودنم محتاج دستی مهربان بودم
 به امید وصالش من نشستم
 تا دل رنجور و بیمارم رها گردد
 به امیدش نشستم تا بیاید...
 آمد و مهر م�

ای نیازت افتخار قلب من! ای قلب من!
ای که یادت شاهکار قلب من! ای قلب من!
من نبینم بار را بر شانه هایت نازنین!
درد تو افزون بار قلب من ! ای قلب �

صبح است هوای شهر بس آلودست
مردیم روان زندگان آسودست!
ای دیو سیه تکیه به عرشت تا کی؟
از دود خیال تختمان اندودست
در راه تو ترک همه چیزم سهل

دختری حامله‌ي
می‌زاید
دختران حامله‌ی
تیک تیک
دنگ دنگ
عقربک‌های زمان در صفحه‌ي ساعت حجم
رقص موزون تولد را
بسم الله می‌خوانند
سا�

تمنا...
تا تو هستی در کنارم،بال و پر،وا میکنم
شوقِ پروازِ غریبی را مهیا میکنم
در کنارِ نغمه های سینه سوزِ باورم
با سه تارِ خسته ام،خود ر

یاد باد روزگار خوب و شـاد کودکی
بازی گرگم به هوا و خانه ی عروسکی
کودکانی پاک و ساده ،بی ریا
در میـان کوچه های با صفـا
شاد بودیم میگذشتی�

من قدر این روزا رو میدونم
چیزی نگو حالت رو میدونم
چترتو واکن خیس نشه دستات
من قدر این دستاتو میدونم
حال منم مثل خودت بد نیست
جز بودنت رو

زندگی ذکر همین یک شب ماست
زندگی وقف شب خاطره هاست
زندگی قصه ای از ماه و ستاره ست و زمین
زندگی دست خداست فقط همین.
زندگی جاریست در بو

هنگامی که
دنیایم در گروِ یک بازدم است!
باز دمی که
در انتظار معشوق باز می مانَد!
تا غزلی شوَد!
غزلی که نیازمند یک " آه " گرم است و
چند اش

بعد تو ازهرچه که باید هم نمی ترسم
بعد تو نفرین میکنم احساسهایم را
بعد تو مفهوم زمستان را نمی دانم
من معجزه در رویش گلها نمی بینم
بعد تو ا

بنگر که هق هق سر سجّاده ام شدی
چشمان منتظر به سر جاده ام شدی
آری! بخند بر دل خوش باورم که تو
دلداده ی همین دل آزاده ام شدی
یک حلقه گل تصوّ

بیچاره بابا
راحت تر از یک خواب
شیرین تر از رویا
در اول هر سطر
پایان هر املاء
هرجا که خوش داریم
هرجا که خط خالیست
هرجا هوس کردیم
نمره بگی

1.در بسترِ سردِ زانوانِ تنهایی، پیله می بندم
از هراسِ آنکه عزیزانم را وا نگیرد، تبِ هشیاریِ من!
که سخت
می پیچم در خویش،
چونان بارداری
که �

در اتاقی حبسم.
پنجره اش فولادی است؛
قفل آن زنگ زده؛
دنیا زندان بان.
اسلحه اش عشوه گری، دلسوزی:
به حیاط زیر باران نروی. نکند خیس شوی
نکن�

یارا! دیروز که چشمان خمارت نگرانم می کرد،
اندیشه ی زنجیر نبودم که دچارم می کرد.
امروز که پشت گیشه، منتظر پروازم،
یادم آمد که با این زنجی�

خاك چرا خاك كند خاك را
خاك چرا خاك كند برگ را
شمس چرا نور دهد نور را
روز چرا راه دهد شام را
ماه چرا خواب كند روز را
باد چرا تكه كند ابر را
ا

تو ای مام دلیر و قهرمان ای ایران
تو ای مادر شیران و یلان ای ایران
تو ای میهن مهر و مهربانی های پاک
تو ای پناه دل شکستگان ای ایران
تو ای پاک

این تویی
که از من به خورشید نزدیکتری
تویی
که در انتهای نگاه من
بر در گاه صبح ایستاده ای
نزدکتر از من
و این هزاران چشم
منتظربر صورت آسما

شعر مرا
تو روزی دوباره
خواهی خواند
روزی که من نباشم
روزی که من
سفر بی بازگشت خود را
آغاز کرده باشم
در مسیر ذره و دگردیسی.
بعد از مرگ ش

من همان برگم که بر روی درخت
لرزم از برد چنین پاییز سخت
در نهایت باید افتاد و گریست
به درخت گفت خداحافظ و رفت
دلم می سوزد از درد نداران
�

هر کسی از یک دیار و یک تبار و یک زبان
هر یکی از مسلکی راهی گشوده در گمان
این جدایی ها همه در ظاهر است و در بیان
چونکه ایران یک تن و در این تن�

باران که ببارد
خاطرات دوباره می آیند
برگها که بگریند
عشق دوباره شعله می کشد...
تا اشک بیاید و جهان را با خود ببرد
من غبار یادها را
به آهی �

در شب بگرد و
خورشید را
پیدا کن
ستارگان آرزو را
از بند ظلمت
رها کن !
به فانوس و شمع
عادت مکن
که قامت عشق
از این روزنه ها نتواند گذشت .

چنین پندارم آن دستور هفت سین
که باید خوانچه ای شایستهء این
هم آن تنگی که دارد ماهی ی سرخ
میان خوانچه را با آن بیآذین
بیاور سبزهء تازه و تر

اگر تو می دانستی
که چه ها در دل داری
مرا نیازی به سرودن شعر نبود!
اگر تو با دیگری
چون بوی گل یاسی بودی
که میرود بسوی رهگذری تا بگوید =
میتو

تو گام میزنی
در باغ و علفها را میشکنی
گلی در دست داری
و مرا نگاه میکنی
من اینجا
در خیابان منتظرم
دروازه های بستهء جهان در دو سویم !
تو �

بهترین شعر
همانست که تو را
با گل سرخ آشتی می دهد .
بهترین شعر
همانست که در سکوت شبی بلند می آید
و با پرچم سپیدی
حائل می شود میان تو و تن�

نان نداشتم
که با آن دندانهایم را آشتی دهم
ولی پا داشتم
که ذره های هوا را
با دوچرخه در هم بشکنم .
وقتی بچه بودم
همهء آرزوی من
یک دوچرخه �

در حضور تو
گل را نمی بینم
و در برابر این رستاخیز طراوت
جهان به همین نگاه آزمند من
خلاصه می شود .
بگو !
بگو چه رازیست
میان روشنایی و تو
�

پنجره
كاش يك پنجره بود
ازشب سرد دلم
رو به خورشيد اميد دل تو
كاش چشم تو به من مي تا بيد
همچو خورشيد به يك غنچه نو
تا شكوفا شوم از بخشش ت�

هنوز می بارم
هنوز گاهگاهی
به شیوهء ابر خسیسی می بارم
دلم خوش است
به اشکی که اشکی می ریزم
به خاکی که خیس میکنم...
هرچند که در مشت هر بارش

من دلي دارم كه باران ميكند
دم به دم غوغاي ياران مي كند
من دلي دارم خراب از عشق ناب
زين خرابي رفت ازمن صبرو تاب
من دلي دارم زدنيا وا زده
رف�

گناه من چه بود
که به خاموشی انسان
فرو افتادم ؟
رفتم
تا آنجا که رود می رفت
و آنجا
انسانی برآمده از خویش را دیده ام
که جهان را می شناخت
و ا

بگذار
دستهای ما یکدیگر را بیابند
بگذار
- عشق
ما را به سادگی ی تمام بیازماید
و سایهء من
تو را در کوچه ای آشنا لمس کند!
بگذار
در کنار تو �

بگذار شوق هستي از ما به گريه افتد
هستي اگر نه اين است
خالي ترين روياست
بگذار تا كه دريا تا جاودان بخواند
بر خشم خفته موج
شعرش سرود ماندن

واژه هاییم
که در انتظار یک نگاه صف کشیده ایم
داستانی می نویسیم
که نامش زندگی ست
بی آنکه بدانیم پایانش چیست .
من معنای تو را نمیدانم
تو

به باغ زرد وبي برگي
گلي نا گه شكوفا شد
گلي سرشار از صد بو
گلي سرشار از صد رنگ
به رخسار غمين باغبان پير
نشاط وشور پيدا شد
زجان ودل غمخوا

باورنکن ای گل که پایان خزان است
وقت چمن و بلبل و مشتاق بیان است
دل خوش نکن آخر به یکی شعلهء خورشید
این شعله که بینی از آن عشق نهان است
من

بیائید ای عزیزانم جهان دار مکافات است پریشان گر دلی کردی جزایت کنج زندان است ببخش جانا اگر روزی ز چشمت اشک شد جاری
اگر این ناسپاس ی�

چه کسی میشنودهق هق بغض مرا در پس اشک
چه کسی یاد مرا تازه کند لحظه ی ریزش برگ
من خرابم امشب ز حضوری تاریک
گل زردی رسته ست
در همین دخمه ی تنگ

خُلاصه بگویم : مُرد
گفت و رفت
آسانسور خراب شد
هجومِ پله ها را سُرفه کردم
و کمی بعد
در دیازپامِ‌ سُکوت
خلاصه شدم...

میروم تنگ ست و غمگین این فضا
اه و حسرت سرد کرده خانه را
در تپش های جنون و التماس
میروم تا دل بمیرد زین هراس
دل نباشد زندگی شاهانه است
مثل

پیاله پشت پیاله
اتش به جانم ریز
لبریز از هجوم فریادم
سر میکشم
پیاله پشت پیاله
تنهایی را به مسخره
سکوت را جشن میگیرم
اتش در رگهایم جاری

امدم نبودی
کوچه ی دیدار کردم سپری
و زاغچه ی گامهایم را فریاد میزد
قار قار
شکست خورده ای باز گشته
ببخشید اقا ؟
میشود در نگاه پریشانت �