چادر سیاه
شاعر جعفر سمنبروقتی که پنجره ها بسته شدند
رو بسوی غصه ها قصه شدند
چون همه آینه ها زنگار وشکن
دل پاک وبی ری
چرخ کبود
به محبوب دل ستان چون آبم
به شکوهی که می رسد از راه
سه پنج روز دگر سلامت و شادی
ما که دل به بهار خوش کنیم آری
ما که خورشیدمان همی زخمی است
ما که فریادمان به آسمان برخاست
ما که چشممان شود روشن
به نسیم سبز شیدایی
این همه رنج در این زمستان بود
زین همه چوب به لای چرخ کبود
زین بهار را بهار دل سازیم
گریه ها یی ز شادی و ز سرور
با همین دوچشم پر آبم
با همین تنی چنین رنجور
خاک عشق زیر رو سازیم
تا بروید جوانه’ پر شور
به شکوهی که می رسد از راه
سه پنج روز دگر سلامت و شادی
ما که دل به بهار خوش کنیم آری
ما که خورشیدمان همی زخمی است
ما که فریادمان به آسمان برخاست
ما که چشممان شود روشن
به نسیم سبز شیدایی
این همه رنج در این زمستان بود
زین همه چوب به لای چرخ کبود
زین بهار را بهار دل سازیم
گریه ها یی ز شادی و ز سرور
با همین دوچشم پر آبم
با همین تنی چنین رنجور
خاک عشق زیر رو سازیم
تا بروید جوانه’ پر شور
این شعر را خواندند (اعضا)
نینا شفیعی (24/12/1389),ناظر توحیدی ثمرین (24/12/1389),اسماعیل آزادی (4/1/1390),
نقطه نظرات
- ناظر توحیدی ثمرین
در سه شنبه 24 اسفند 1389 - 12:06 نوشتند:
سلام زیبا بود
کم پیدایید جناب آزادی
آخرین اشعار ارسالی