چادر سیاه
شاعر جعفر سمنبروقتی که پنجره ها بسته شدند
رو بسوی غصه ها قصه شدند
چون همه آینه ها زنگار وشکن
دل پاک وبی ری
بازسازی
بذار دستاتو توی دستای من
میخوام این خونه رو بازسازی کنم
با تموم ساکنینِ این زمین
میخوام همفکری و دمسازی کنم
بذار دستاتو توی دستای من
این دیوار رو راس کنیم خیلی کجه
دید این پنجره نسبت به جهان
باید بهتر بشه چون خیلی لجه
باید این خونه رو بازسازی کنم
اطاق فکر و میخوام اوپِن کنم
تولید باغچه مو بالا ببرم
سبکِ رندگی مو بی کوپن کنم
سیستم لوله ها رو عوض کنم
که به هر جایی عدالت برسه
رنگ روشن به اطاق ها بزنم
تا دلم فکر نکنه که بیکسه
یه پذیرایی بسازم مُشرف
به تموم وسعت فکر جهان
و یه انباری بسازم یک سانت
که تحٌجر نره در گوشه ی آن
باید این خونه رو بازسازی کنم
اطاق فکر و میخوام اوپن کنم
تولید باغچه مو بالا ببرم
سبکِ زندگی مو بی کوپن کنم
تو حموم میذارم یک دوشِ بزرگ
که بشوره چرکِ فرهنگِ قدیم
سیستم "راه جهان " و میگذارم
که تو دنیای جدید خجل نشیم
یه سبد ترانه باشه تو تراس
پخش بشه صدای موزیک بلند
همه ی پرستو های خوش خبر
از تراسِ حونه باید بپرند
باید این خونه رو بازسازی کنم
اطاق فکر و میخوام اوپن کنم
تولید باغچه مو بالا ببرم
سبکِ زندگی مو بی کوپن کنم
این شعر را خواندند (اعضا)
مریم منتظری (8/5/1390),جعفر طاهری (8/5/1390), مهرداد بهار (9/5/1390),
نقطه نظرات
- مریم منتظری
در شنبه 8 مرداد 1390 - 09:18 نوشتند:
سلام
زیباسرده اید
موفق باشید
- مهرداد بهار در شنبه 8 مرداد 1390 - 03:42 نوشتند:
سراسر احساس
درود بر شما
آخرین اشعار ارسالی