ترانه ی دوم - پروانه ی عقاقیا

دیگه واسم پیغام نیار پروانه ی عقاقیا
دیگه تو دنیای من غم رو میدن به خوبیا

هنوزم تو گوشمه
صدای من اسمتو رو میزد صدا
حالا این صدا میاد انگاری از آخر چاه

تو بیا امون بده به این صدا
به این صدای بی گناه
اینه رسم آدما ؟
تو که یه فرشته ای مال خدا ...

این همه عشق و صدا
تو فقط گناهو کردی یه ندا
این همه حرف دلو
تو فقط زبونو دیدی به خدا

این همه جنونو عشق
تو فقط هوس رو دادی به خیال
این همه ساز و صدا
"تو رو دوست دارم"و نشنیدی بیام !

هنوزم پر میزنه
پروانه ای که روز خوبی تو حیاط
اسمشو با هم دیگه گفته بودیم عقاقیا

حالا با یه ساک پر پشت اتاق
همیشه منتظرم منم برم پیش خدا
منو با پروانه با هم
منظورم پروانه ی عقاقیاست

مثل پرپر شده ها
مثل بارون دیده ها
مثل آفتاب غروب
مثل اول طلوع

تنهایی خیلی خوبه
اما تنها با خدا
حال و احوالش
مثل بازی های بچه هاست
من کافر چه به تنهاییو آب !

////////////////////////////////
//دیگه بسه حرفاتو خاک بکن
//حرف دل رو توی سینه قاب کن
////////////////////////////////
امتیاز: 0.0 از 5 (مجموع 0 رای)
نسخه چاپی  اضافه کردن به لیست Favorites  دعوت از یک دوست برای دیدن این صفحه  فرستادن این شعر با نامه  گذاشتن این شعر در وبلاگ یا سایت خودتان  تاریخ ثبت و شماره سریال شعر لینک ثابت این شعر  گزارش خطا یا تخلف یا محتوای نامناسب   



رای برای این شعر

0


این شعر را خواندند (اعضا)

ر.اميد (23/1/1389),یوسفی (23/1/1389),شراره اسمعيلي تكليمي (24/1/1389),ترخان (24/1/1389),

نقطه نظرات


ارسال نظر

نام کاربری: کلمه رمز:
نام شما: ایمیل شما:
آدرس وب: http:// کد:  
استفاده از شکلک در نظر
نظر شما:
 

 نظر بصورت خصوصی برای شاعر ارسال شود.
  مشخصات شما در این دستگاه ذخیره شود.
شاعر تمایلی به نقد شعر ندارد لطفا در ارسال نظر به این نکته توجه کنید.