آی مشتری !...آی مشتری !
آتیش زدم به هستی ام .
حراج شد جسم وُ تنم !
مفت وُ ارزون !
فقط نرخِ ....
یک لقمه نون !
میفروشم اعضای تنم ....
هر یاخته از پی
«محاکمه نامجو»
شکل قلم:F
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
«غار غار می کند
بهنگام خواندن
«این ساز است تو می زنی؟!»
گفت با صدای بلند
یکی از میان تماشاگران
همهمه ای پیچید در سالن
و چند سر
قد کشیدند
از میان جمعیت
«بگذارید ادامه دهد
گوشه ایست
از سـَلمکِ شور-
اگر نمیدانی
چیزی مثل بلوز!»
ندا داد دیگری
از ته سالن
«بلوز؟!!»
پرسید از تعجب
شکم گنده ای
با چشم های لوچ
من در بالکن
به تماشای تأتر
نشسته بودم
«محاکمه نامجو»
یک درام واقعی
چپیده بودند
گوش تا گوش
فضلاء
با شکم های گنده
داخل صندلی های محجر
در ردیف های نخست
و سیبل های چرب کرده شان
در انعکاس نورهای صحنه
برق می زدند
هنرمند
بالا گرفت سه تار را
دوباره،
نواخت
و خواند ترانه دیگری
«گل نسبتی ندارد با روی دل فریبت
تو در میان گل ها چون گل میان خاری»
«عربده میکشد!»
داد زد
شکم گنده ی دیگری
از ردیف دوم
که می تابید
چند بیلش را
انگشتان هنرمند
چون بچه های بازیگوش
کلنجار میرفتند پیوسطه
با تار و پود زندگی
«ای گنج نوش دارو بر خستگان گذر کن»
شـَـتـَرق..
پرتاب شد
از آن جلو
کفشی بسوی او
«مرحم به دست و ما را مجروح می گذاری»
«خفه اش کنید»
گفت یکی
با کله تاس
«خراب کرد!
در چراگاه می نوازد
بجای چهار گاه»
خندیدند ردیف های جلو
«فرصت دهید
بشنیویم نغمه اش
آقایان!
شیوه تازه ایست
در سبک کلاسیک»
بحق گفت یکی
از بالکن روبرو
«عمری دگر بباید بعد از وفات ما را»
شـَـتـَرق..
لنگه دوم کفش
زوزه کشید
کنار گوش او
«کین عمر طی نمودیم اندر...
لنگه بعدی..
و سپس باریدند
رگبار های اعتراض
بر صحنه
زیر نورهای
سرخ و آبی و طوسی
هنرمند که هنوز
می نواخت سرود امید
بالاتر برد صدای خود
«اندر امیدواری
اندر امیدواری
اندر امیدواری...»
- پرده -
-
مهیار فرآورده
12.03.2009
22 اسفند 1387
* تقدیم به محسن نامجو *
مردی در جستجوی یافته های تازه در موسیقی کلاسیک ایران
اگر موسیقی او را نشنیده اید؛ ام پی تری کارهایش روی سایت من برای دانلود در دسترس عموم می باشد. کارهای او ظاهرن در ایران ممنوع است، اما موسیقی او روی اینترنت و در یوتوپ یافت می شود.
بهنگام خواندن
«این ساز است تو می زنی؟!»
گفت با صدای بلند
یکی از میان تماشاگران
همهمه ای پیچید در سالن
و چند سر
قد کشیدند
از میان جمعیت
«بگذارید ادامه دهد
گوشه ایست
از سـَلمکِ شور-
اگر نمیدانی
چیزی مثل بلوز!»
ندا داد دیگری
از ته سالن
«بلوز؟!!»
پرسید از تعجب
شکم گنده ای
با چشم های لوچ
من در بالکن
به تماشای تأتر
نشسته بودم
«محاکمه نامجو»
یک درام واقعی
چپیده بودند
گوش تا گوش
فضلاء
با شکم های گنده
داخل صندلی های محجر
در ردیف های نخست
و سیبل های چرب کرده شان
در انعکاس نورهای صحنه
برق می زدند
هنرمند
بالا گرفت سه تار را
دوباره،
نواخت
و خواند ترانه دیگری
«گل نسبتی ندارد با روی دل فریبت
تو در میان گل ها چون گل میان خاری»
«عربده میکشد!»
داد زد
شکم گنده ی دیگری
از ردیف دوم
که می تابید
چند بیلش را
انگشتان هنرمند
چون بچه های بازیگوش
کلنجار میرفتند پیوسطه
با تار و پود زندگی
«ای گنج نوش دارو بر خستگان گذر کن»
شـَـتـَرق..
پرتاب شد
از آن جلو
کفشی بسوی او
«مرحم به دست و ما را مجروح می گذاری»
«خفه اش کنید»
گفت یکی
با کله تاس
«خراب کرد!
در چراگاه می نوازد
بجای چهار گاه»
خندیدند ردیف های جلو
«فرصت دهید
بشنیویم نغمه اش
آقایان!
شیوه تازه ایست
در سبک کلاسیک»
بحق گفت یکی
از بالکن روبرو
«عمری دگر بباید بعد از وفات ما را»
شـَـتـَرق..
لنگه دوم کفش
زوزه کشید
کنار گوش او
«کین عمر طی نمودیم اندر...
لنگه بعدی..
و سپس باریدند
رگبار های اعتراض
بر صحنه
زیر نورهای
سرخ و آبی و طوسی
هنرمند که هنوز
می نواخت سرود امید
بالاتر برد صدای خود
«اندر امیدواری
اندر امیدواری
اندر امیدواری...»
- پرده -
-
مهیار فرآورده
12.03.2009
22 اسفند 1387
* تقدیم به محسن نامجو *
مردی در جستجوی یافته های تازه در موسیقی کلاسیک ایران
اگر موسیقی او را نشنیده اید؛ ام پی تری کارهایش روی سایت من برای دانلود در دسترس عموم می باشد. کارهای او ظاهرن در ایران ممنوع است، اما موسیقی او روی اینترنت و در یوتوپ یافت می شود.
این شعر را خواندند (اعضا)
مهیار فرآورده (24/5/1390),
نقطه نظرات
نظرها
نام: مهران سالاری 
ارسال در جمعه 23 اسفند 1387 - 14:26
سلام بر مهیار گرامی
ساز شعرت همیشه کوک !
از نامجو آلبوم ترنج در ایران منتشر شده.
به عادت تاریخ بعد مردنش کارهایش را خواهیم فهمید!
سبز باشی همیشه
نام: رضا روزیخواه ارسال در جمعه 23 اسفند 1387 - 14:31
رو سربنه به بالین تنها مرا رها کن
............
شعر-گزارش ! جالبى بو دوست عزیز
نام: سیداعلم ارسال در جمعه 23 اسفند 1387 - 14:32
درود بر شما استاد
افرین
نام: محمد حسین ملکیان(فراز) ارسال در جمعه 23 اسفند 1387 - 16:22
گفتم تکى باور نکردى
نام: خدایی هست خدایی که میب ارسال در جمعه 23 اسفند 1387 - 17:48
درود استاد مهیار
در این وادی که همه .... هنر دارن از ساز ناکوک دوران سخن گفتی در قالبی خاص
اری گر هنر این است!!.. ما همگان بی هنریم!..
اما ...نه!!
اری انگار هنر این روزگار هم نقش دیگریست
حتی یک خط هم در این دوران در گالری نقش خاطره ها هم اثری ماندگار است اری ماندگار!!!!....
نام: (شهرزاد) واحدی ارسال در شنبه 24 اسفند 1387 - 10:33
درود بر مهیار عزیز
