عصرِ یک روز...
شاعر علی رضا عزتیعصر يک روزِ پُر هياهو
لحظه ی تعويضِ شيفتِ خورشيد
گيج و منگ ميانِ تبليغات
منتظر در صفِ طولانی عابر
مرغِ دریا
خوابید آفتاب و جهان خوابید
از برج ِ فار، مرغک ِ دریا، باز
چون مادری به مرگ ِ پسر، نالید.
گرید به زیر ِ چادر ِ شب، خسته
دریا به مرگ ِ بخت ِ من، آهسته.
□
سر کرده باد ِ سرد، شب آرام است.
از تیره آب ـ در افق ِ تاریک ـ
با قارقار ِ وحشی ِ اردکها
آهنگ ِ شب به گوش ِ من آید; لیک
در ظلمت ِ عبوس ِ لطیف ِ شب
من در پی ِ نوای گُمی هستم.
زینرو، به ساحلی که غمافزای است
از نغمههای دیگر سرمستام.
□
میگیرَدَم ز زمزمهی تو، دل.
دریا! خموش باش دگر!
دریا،
با نوحههای زیر ِ لبی، امشب
خون میکنی مرا به جگر...
دریا!
خاموش باش! من ز تو بیزارم
وز آههای سرد ِ شبانگاهات
وز حملههای موج ِ کفآلودت
وز موجهای تیرهی جانکاهات...
□
ای دیدهی دریدهی سبز ِ سرد!
شبهای مهگرفتهی دمکرده،
ارواح ِ دورماندهی مغروقین
با جثهی ِ کبود ِ ورمکرده
بر سطح ِ موجدار ِ تو میرقصند...
با نالههای مرغ ِ حزین ِ شب
این رقص ِ مرگ، وحشی و جانفرساست
از لرزههای خستهی این ارواح
عصیان و سرکشی و غضب پیداست.
ناشادمان بهشادی محکوماند.
بیزار و بیاراده و رُخدرهم
یکریز میکشند ز دل فریاد
یکریز میزنند دو کف بر هم:
لیکن ز چشم، نفرت ِشان پیداست
از نغمههای ِشان غم و کین ریزد
رقص و نشاط ِشان همه در خاطر
جای طرب عذاب برانگیزد.
با چهرههای گریان میخندند،
وین خندههای شکلک نابینا
بر چهرههای ماتم ِشان نقش است
چون چهرهی جذامی، وحشتزا.
خندند مسخگشته و گیج و منگ،
مانند ِ مادری که به امر ِ خان
بر نعش ِ چاک چاک ِ پسر خندد
ساید ولی به دندانها، دندان!
□
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بمیرد شب
بگذار در سکوت سرآید شب.
بگذار در سکوت به گوش آید
در نور ِ رنگرفته و سرد ِ ماه
فریادهای ذلّهی محبوسان
از محبس ِ سیاه...
□
خاموش باش، مرغ! دمی بگذار
امواج ِ سرگرانشده بر آب،
کاین خفتهگان ِ مُرده، مگر روزی
فریاد ِشان برآورد از خواب.
□
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بجنبد موج
شاید که در سکوت سرآید تب!
□
خاموش شو، خموش! که در ظلمت
اجساد رفتهرفته به جان آیند
وندر سکوت ِ مدهش ِ زشت ِ شوم
کمکم ز رنجها به زبان آیند.
بگذار تا ز نور ِ سیاه ِ شب
شمشیرهای آخته ندرخشد.
خاموش شو! که در دل ِ خاموشی
آواز ِشان سرور به دل بخشد.
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بجنبد مرگ...
۲۱ شهریور ِ ۱۳۲۷
از برج ِ فار، مرغک ِ دریا، باز
چون مادری به مرگ ِ پسر، نالید.
گرید به زیر ِ چادر ِ شب، خسته
دریا به مرگ ِ بخت ِ من، آهسته.
□
سر کرده باد ِ سرد، شب آرام است.
از تیره آب ـ در افق ِ تاریک ـ
با قارقار ِ وحشی ِ اردکها
آهنگ ِ شب به گوش ِ من آید; لیک
در ظلمت ِ عبوس ِ لطیف ِ شب
من در پی ِ نوای گُمی هستم.
زینرو، به ساحلی که غمافزای است
از نغمههای دیگر سرمستام.
□
میگیرَدَم ز زمزمهی تو، دل.
دریا! خموش باش دگر!
دریا،
با نوحههای زیر ِ لبی، امشب
خون میکنی مرا به جگر...
دریا!
خاموش باش! من ز تو بیزارم
وز آههای سرد ِ شبانگاهات
وز حملههای موج ِ کفآلودت
وز موجهای تیرهی جانکاهات...
□
ای دیدهی دریدهی سبز ِ سرد!
شبهای مهگرفتهی دمکرده،
ارواح ِ دورماندهی مغروقین
با جثهی ِ کبود ِ ورمکرده
بر سطح ِ موجدار ِ تو میرقصند...
با نالههای مرغ ِ حزین ِ شب
این رقص ِ مرگ، وحشی و جانفرساست
از لرزههای خستهی این ارواح
عصیان و سرکشی و غضب پیداست.
ناشادمان بهشادی محکوماند.
بیزار و بیاراده و رُخدرهم
یکریز میکشند ز دل فریاد
یکریز میزنند دو کف بر هم:
لیکن ز چشم، نفرت ِشان پیداست
از نغمههای ِشان غم و کین ریزد
رقص و نشاط ِشان همه در خاطر
جای طرب عذاب برانگیزد.
با چهرههای گریان میخندند،
وین خندههای شکلک نابینا
بر چهرههای ماتم ِشان نقش است
چون چهرهی جذامی، وحشتزا.
خندند مسخگشته و گیج و منگ،
مانند ِ مادری که به امر ِ خان
بر نعش ِ چاک چاک ِ پسر خندد
ساید ولی به دندانها، دندان!
□
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بمیرد شب
بگذار در سکوت سرآید شب.
بگذار در سکوت به گوش آید
در نور ِ رنگرفته و سرد ِ ماه
فریادهای ذلّهی محبوسان
از محبس ِ سیاه...
□
خاموش باش، مرغ! دمی بگذار
امواج ِ سرگرانشده بر آب،
کاین خفتهگان ِ مُرده، مگر روزی
فریاد ِشان برآورد از خواب.
□
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بجنبد موج
شاید که در سکوت سرآید تب!
□
خاموش شو، خموش! که در ظلمت
اجساد رفتهرفته به جان آیند
وندر سکوت ِ مدهش ِ زشت ِ شوم
کمکم ز رنجها به زبان آیند.
بگذار تا ز نور ِ سیاه ِ شب
شمشیرهای آخته ندرخشد.
خاموش شو! که در دل ِ خاموشی
آواز ِشان سرور به دل بخشد.
خاموش باش، مرغک ِ دریایی!
بگذار در سکوت بجنبد مرگ...
۲۱ شهریور ِ ۱۳۲۷
رای برای این شعر
اسکندر اقدسی ( عابر ) ,علی ارجمند ,محمد بخشی ,محمد اسدی ,محسن محمدجانی ,یوسف جمالی(م.اسفند) ,عارفه کرمعلی ,
این شعر را خواندند (اعضا)
ندا نادم (13/7/1387),اکبرحسینی تبار (10/4/1388),احمد یزدانی (29/5/1388),فکری (4/11/1388),نهال خاکسار (22/5/1389),عليمحمد پورحسن (25/6/1389),فرشته آريا (13/7/1389),علی عباسی (13/9/1389),دانیال مخملچی (28/9/1389), (29/9/1389),فرشته آریا (3/10/1389),امید کیانی (19/12/1389),اسکندر اقدسی ( عابر ) (7/1/1390),احمد سوسرایی(ا.دی) (10/1/1390),معصومه اخوان (12/1/1390),ارمین ضیایی (24/1/1390), ر.رها (23/2/1390),محمد صادقی (7/3/1390),مهدی ربیعی فرد (9/3/1390),سعید مقسمی (22/3/1390),محسن مهر پرور (25/3/1390),وحید احمدی موّخر (29/4/1390),نبی اله حیدر نژاد (3/5/1390),علی پارسایان (9/5/1390),سعادت (23/5/1390),سحر رحمانی (24/6/1390),سيده فاطمه فاضل مژده (10/9/1390),نسیم محمدی (18/10/1390),عطیه تقی زاده (21/10/1390),مسعودکیانی (12/11/1390),بلقیس محجوب (25/11/1390),حمیده موسوی (15/12/1390),محمد كوهيان (27/12/1390),اکرم ملول (27/12/1390),محمود معصومی (16/1/1391),مقداد مرادی (23/1/1391),فرشید ذوالفقاری (27/1/1391),حمیده موسوی (3/2/1391),عبدالمناف آق اركاكلي (سليم) (5/2/1391),علی ارجمند (8/2/1391),فرناز . م (9/2/1391),افسون (آفتاب ) طبیب زاده (10/2/1391),محسن ولیخانی (11/2/1391),فاتح امیری (12/2/1391),شهاب طاهرزاده (13/2/1391),حميده رضائي (14/2/1391),مستانه پورعزیز پورمحمدی (18/2/1391),فرهاد سلطاني (28/2/1391),فرزین کمالی (1/3/1391),منوچهر عالمین (2/3/1391),راضیه رستمی نیا (19/3/1391),مریم سرگزی (26/3/1391),نیما شریعتی (2/4/1391),زهرا یعسوبی (7/4/1391),محمد بخشی (22/4/1391),شایا ادریسی (22/4/1391),علي محمدي (26/4/1391),سعید افخمی (6/5/1391),عسگر بهمن یار (9/5/1391),ایمان روشندل (11/5/1391),علی اصغر طالعی (19/5/1391),محمد اسدی (22/5/1391),مصطفی صادق پور(مهدیار) (28/5/1391),بتول شكيبي (3/6/1391),فاطمه خواجویی راد (4/6/1391),پریسا بیداروند (5/6/1391),فاطمه خواجویی راد (14/6/1391),جمشید شاهپوری (15/6/1391),محمد مرادی (17/6/1391),ابوالحسن اکبری (25/6/1391),اهورا آریامنش (26/6/1391),سعید شفیق (6/7/1391),عظیمه ایرانپور (6/7/1391),غلامعلی سرکوبی (10/7/1391),علیرضا فرجی (18/7/1391),حجت الله جوانبخت (21/7/1391),محسن محمدجانی (26/7/1391),محسن مهاجر (28/7/1391),عليرضا سرابي (2/8/1391),بهنام بازیار (10/8/1391),مهدی فقیه (11/8/1391),فرهین رام (19/8/1391),ایوب علی نیا (27/8/1391),وحید طاهری زاد (1/9/1391),رحمت کاظمی (2/9/1391),احمد الماسی (5/9/1391),فاطمه همدانیان (8/9/1391),حسین انسان (23/9/1391),غلامعلی سرکوبی (27/9/1391),ابوالحسن اکبری (4/10/1391),سیامک مظلومی (28/10/1391),ایمان روشندل (1/11/1391),مجید بخشایش (4/11/1391),حسین روحانی (9/11/1391),پويا جمشيدي (13/11/1391),بهاره جعفرابادي (16/11/1391),کیوان صحرایی (17/11/1391),عقیل اسدی مفرد (22/11/1391),شیرین سهرابی (22/11/1391),حسین انسان (1/12/1391),پریساسیفی (3/12/1391),نصرت الله خاکیان (5/12/1391),ابوالحسن فروغی خو (6/12/1391),صادق آل مو سو ی (10/12/1391),محمدامیرشهرکی (10/12/1391),حشمت الله همتی (13/12/1391),امید سعیدی (19/12/1391),بسنا خلیفه زاده (23/12/1391),حسین شفيعی (30/12/1391),رضا فضلی (6/1/1392),محمد رضا غلام وند (6/1/1392),حسین شفيعی (7/1/1392),مرتضی الهی (20/1/1392),عارفه کرمعلی (27/1/1392),حبیب صلحی زاده (29/1/1392),حامد مقبلي (4/2/1392),محمد ممبینی(م.رهام) (13/2/1392),یوسف جمالی(م.اسفند) (26/2/1392),زهره ساجد (29/2/1392),امین فیاض (4/3/1392),پریسا بیداروند (6/3/1392),راد احمدی (7/3/1392),رکسانا متولی (16/3/1392),پدرام اسدی (18/3/1392),مهدی شجاع (20/3/1392),
آخرین اشعار ارسالی