تنها رفیق خلوت شبهای تیره ام
ای آشنای خوب
ای بهترین غزل!
هر روز خویش را
با نام و یاد تو آغاز می کنم
من عاشق تو أم
این عشق و شوق را
با خواندن نم

یک هفته ای می شود
سرما خورده ام!
هیچ کس
به عیادتم نیامده است.
سال گذشته
وقتی
شایعــه شد سرطان دارم
در خانه مان
راه نبود سوزن بیندا

درود من به بارونی
که هر جایی نمی باره
به اون یار ِعزیزی که
به هر جا پا نمیذاره
درود من به یارانی
که اهل ِ عاشقی هستن
به پای عشقشون م�

تمنا...
تا تو هستی در کنارم،بال و پر،وا میکنم
شوقِ پروازِ غریبی را مهیا میکنم
در کنارِ نغمه های سینه سوزِ باورم
با سه تارِ خسته ام،خود ر

حسرتِ خیره شدنِ چشم هایت
به دلِ مردُمَکانَم مانده ست!
دیگر پِلک های نمناکم
توانِ ایستادن ندارند!
می ترسم!
می ترسم
از فراقِ نگاهت
در آ�

بسم الله الرحمن الرحیم
فکر می کنیم بزرگ شدیم
ودر پستوی واژه هامان می توانیم
رد پای خلسه و عرفان را
بیابیم...
در سایه ی دیوار فراموشی و غ

"تقدیم به استاد بزرگوارم جناب آقای محمد ترکمان"
پژواک دلگیر اطاقی بی در است
سرود قفس!
که قناری را
از خیال پرسه های آسمانی
به میان صفحات �

من نیست یادم هیچ آن "قالــوا بلــیٰ" را
اما به عشق ِ حـق بـدان! جان می سپارم
در مـن نباشد ترسـی از دیـروز و فـردا
مـن یک خـدای ِ م�

روسری ات را محکم ببند!
که دنیا نامحرم شده به :
خورشید
اسب
جنگل
حتّی به من و تو که روز استخاره ی « حاجی فیروزه! »
- قابله ی ما! -
از کوچه ها�

از چه دستها به هم می سایی
چنین سر در زیر برده و خامش
تو را
تنها
خواهش زیستن من است
پدر

چشمها از زم�

با كبريت كوچكش مي خواست
شب را بسوزاند
انگشتانش سوخت
بوي پوست سوخته
به" پوست كشيده شب"* پاشيد
بخواب...!
دنيا خانه ي تاريكي است
و به

Mira papa! comprar me un par de zapatos nuevas

violetas desde Galleria
en plaza de cataluna
El explica me ninguna zapateria)
no tiene la rebajas en esta tiempo del ano
.........
pues la solucion por dos pulgares con
cabeza gran

من نگهبان وفا بودم ولی از من ربودند مرا/
غرق دایم در ستایش بودم و دیدم ستودند مرا.
چون غبار و گرد و خاک از دل فرو کندم همی/
عاقبت ار آن حر

آرزویم بود بینم روی زیبادلبرم صدشُکردیدم
ازمیانِ باغِ لبخندش گُلی چینم که چیــــدم
آرزویم بود بینم دوستی ها.عاشقی.مهرومحبت
بخت یارم

درایستگاهِ
استجابت دعا
چشم به راهِ مسافر اجابت
بر صندلی سجده
نشسته ام .
مسافرم نمی آید !!
نکند چراغ
چهار را

کسی میهمان پنجره ام نیست
سکوت در کوچه ام ایستاده
تنهایی آهنگ مرگ می نوارد
با تارهای عنکبوت
تنم در برهوت مرگ
زندگی را تمرین میکند
....
دل

تو را امروز در پرواز 492 ایران ایر باز دیدم.
چند سال بود که از نگاه من دور شده بودی.
ای عشق دیروز و امروز من.
شاید از عشق به دیگران سخن می گ

به کدامین خدای روی بیاورم
تا دادم بستاند؟!
و "دردم" را با کدامین قوم
در میان بگذارم!
در تنگنای این قوم هزار قبیله؟!
صد ها برابر "عمر" پرو�

غريبه

بايد غرق شوی
وقتی نامت در رسوب ساحل است
و لب هايش جا مانده ی هم آغوشی دريا و آسمان

بايد غرق شوی

تا پهلو بگيری کنار گريزش

�

با نام خدا
خوبان: روز قيامت حسرت سراسر وجود انسان را فرامى‏گيرد، حتّى خوبان نيز حسرت مى‏خورند كه اى كاش در دنيا، اعمال نيك بهتر و بيش

م ا د ر ( تقدیمی )
من که مولود آتشی سوخته ام
نادم از آتشی که بر افروختم
رنج بی پایان ات را
چه جواب دارم ؟
همان آتشی که دود
گوشت و پوست

روزگاری شد، به جای آه، دم باید کشید
بس سرابِ تلخ، کز دستِ ستم، باید چشید
خاطرِ پرواز را، از خاطره، باید زدود
لقمه نانی را، چو اینسان بیش،

تویی که از تن شب عطر یاس می چینی
نشان باغ دلم را مگر نمی بینی !؟
نشسته پشت سکوت گلوی خواهشم از
دهان حنجره فریاد های سنگینی
حباب خواستن

گر چه ز دست عشق بیمارم ، طلب از خدای می دارم
گرچه من کنون دل افگارم ، طلب از خدای می دارم
به شفای درد بی درمان ، به امید ما غریبان
گرچه همه ش

مي توان در دشت تاريك غرور
آب شد،ياس شد،پروانه شد
مي توان نوشيد از جام وفا
پاك شد،ناب شد،رندانه شد
مي توان از كوه غصه ابر ساخت
مي توان د

نکند
بشکند
شیشه دلتنگیِ دلی را
توپِ سر به هوای بی خیالی ات
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از هر طرف
که نور بوزد
فرقی نمی کند
سایه هایمان رنگ پریده ترند
آفتاب
لب بام که میرسد
حرفهایمان
بوی برزخ میگیرد
خیرات میکنیم
مشک

دختر شیراز
دل ما دخترˏ شیراز ،پسندید ، خدایا چه کنیم
پر و بالم چو شکسته نپسندید ،خدایا چه کنیم
از جوانی دل ما تُنگ̗ بلوری که شکست
دلˏ م

باغمان از بخشش و
از "آه خورشید" گشته آباد!
چلچله، پروانه و قناری ها شاد!
"آفتاب" مانند شمع می سوزد و
هی می شود آب!
از طلوعش تا غریبی های سر�

یا هو

دروغ نگفته ام
آسمان دیگر آبی نیست
سرخیست ز سرخی دوست
ز سرخی خونش
ز سرخی ثارش
ثار دوست



چند روزیست پروانه ای شدم

لازم شداگر دوباره دلتنگم کن
اصلن به سلیقه ی خودت رنگم کن
باسازتومایلم برقصم لطفن
بارهبرارکسترهماهنگم کن

1
بر من عشق بچکان
عریانی ِ روحم را
با واژه های مستانه
بپوشان
2
در خیال
با تو به سرزمین
وسوسه انگیز ِ عشاق
سفر می کنم
3
اشک قلم
واژه نگار�

1
شاعری را تیر باران کردند
جرمش
کُشتن واژه ها بود
و مرثیه سرایی
برای مرگ
رنگارنگشان در
پاییزی رنگین
با لباسی ارغوانی
یک یک
واژه ها ر�

بروی گور من
این گونه بنویسید
در بهاری گرم
من زنده شدم
در خزانی سرد
در سپیدی برف
مثل فریاد تازیانه ها
من
مردم
با چشم بی نگاه!!
ب

سپید بود!
از تبار مردمان سیاه دل
شاید
از تبار اندیشه های کپک زده!
و بیگانه، چون من
در سرزمینی
که آسمانش مال سهراب بود!
...
می آمد
با ف�

آسمان خم شد
ماه آرام نشست روی کلاه کوه
لبخندی بر لب
دست ستاره اي در دست
بخت چشم بر لبم ،خندید
ناپیدای من!
همه ی دورها را پیموده ا�

بریده نفس های نایم چرا؟
نفس های خورشید، سوزان مرا
چه سردم ،نشسته میانم ، سقوط
پراز دره ام درخلا ء ها رها
درونم پراز سایه های شب است
سحر

نم نمک می بارد
مثل چشمان تو آنروز
که عاشق بودی
طپش قلب تواز سینه ی من می آمد
وصدایت که پر از جل جل دستان توُ و باران بود.
من در آن ک�

چه تلخست
بودنت را باوری نباشد
وخاطراتت را بوی نا بگیرد
وچه تلخست
در تنهایی مردن
وتلخ تر
که بدانی
هیچکس به خانه مبارکیت
نخواهد

هوا سرد است
سوزي مي آيد، از شكستگي كنار پنجره
شيشه ها تاب انجماد ندارد
هوا،چون تنهايي جا مانده از بعد رفتنت سرد است
من مانده ام و تنهايي

دیدنت ،بزرگترین لذت دنیاست
و،آرامشي است بعد لحظه هاي انتظار
ترنم زيباي زندگي است
صداي قدمهاي آمدنت
وقتي كه به كنار ميرسي
قلبم شروع به

چرا به بعضی از آدما میگن گربه صفت
شاید بعضی از گربه ها آدم صفتن
چرا به بعضی از آدما میگن سگ صفت
شاید بعضی از سگا آدم صفتن
چرا به بعضی از آ�

حس می کنم تمامِ زمستان دویده ام
مثلِ کلاغ، از شبِ زندان پریده ام
چون شبنمی که خود از سردی هوا
بر برگِ گل تا دلِ نور آرمیده ام
دارم قناعت

رگهای تو رد می شوند
اینجا که مرده پرستی به عمق در نشسته است٬
فریادˏ فراریˏ پیشگویان تاریخ را
حالا که ایلغاری از مرده آب صلح می آید
آن

هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را به دست باد می �

یا جامعُ یا مانع
چشم هایم را خیس می کنم
و بر تپه های شیبِ پر واژه، تیمم
رخ بر بالشِ بی خیالی می زنم
طاقتم نیست که هر سو
چهار منزل به دنب