امير عزيز سلام
قبل از هر چيز اميدوارم کم حضورى بنده را ببخشيد. شعر امروزتان هم که غوغا کرده است چند کلمه اى مى نگارم.

اتاقی دارم / و صندلی کوچکی / که برای ام بزرگ شده
شعر در یک فضای پوچ ، بی رونق و تکراری آغاز می شود. اولین چیزی که به مخاطب القا می شود، پیری راوی است. کوچک شدن شاعر این حس را معنی می بخشد. زمانی که صندلی کوچک می شود نشان آن است که انسان رشد می کند و دیگر در آن صندلی قدیمی ( همسایز کودکی های شاعر یا همانند لباس های کودکی شاعر ) جا نمی گیرد. اما شاعر اینجا به عکس آن اشاره دارد. صندلی کوچکی که برای شاعر بزرگ شده است. در واقع این شاعر است که کوچک می شود و این کوچک شدن سایز انسان تنها زمانی است که پیر و فرتوت می شود.
نکته ی دیگر در اینجا سازگاری زیبای ( بزرگ و کوچک ) است. صفت کوچک که برای یک موجود بی جان و جسمی غیر قابل تغییر به کار رفته است این بار مجبور است برای یک موجود زنده بزرگ شود . و این شخصیت دادن به صندلی به جای پر و بال دادن بیشتر به شخصیت راوی در نوع خود کاری نو تر تلقی می شود.
پس از این شاعر با اشاره به اعضای بدن اش ( دست و پا ) در توصیف بیشتر وضعیت موجود خود تلاش می کند و با آهنگین کردن کلام در انتقال مفهوم موفق عمل می کند.
شاعر تا رسیدن به کلمه ی ( آه ) سعی در تصویر خود دارد و با موفقیت وضعیت فیزیکی خود را تشریح می کند و پس از آن شاعر به فضای داخل اتاق می پردازد که در ابتدای شعر از آن نام می برد. و در خلق این فضا هم موفق عمل می کند. راوی در ورای این تصویر که فضای محدود داخل یک اتاق است می خواهد که احوالات درونی خود را نمایش دهد و با باز کردن پنجره ای ( روزنه ی امید ) حتی به اندازه ی پنج انگشت نفسی تازه کند و از اسارت ( درونی ) پنجاه ساله رهایی یابد.
شاعر در خلق فضا ( نه تصویر ) بسیار خوب عمل می کند. خواهشی که در قسمت دوم پس از جمله ( آه ) در شعر موجود است بسیار زیباست و تا حدودی هم ستودنی.
امیر عزیز یک نکته ی نوشتاری :
کسره پس از حرف ( ی ) هیچگاه به صورت یک یاء دیگر نمی آید باید کسره را به همان صورت که هست نوشت. برای مثال: ( صندلیِ ) درست است بدون یک ( ی ) اضافه.
سعی کنید ( برای ام ، دستان ام ) را به صورت جدا بنویسید.
شعرتان در کل زیباست. امیداوارم همیشه زیباترین ها را از شما بخوانیم.
دخالت بنده را ببخشید.
بهروز باشید.

درود بر امیر خوب

در مورد سروده ی شما :

بسیاری ( و از جمله ی آن ها من ) بر این باورند که برگزیدن نام سروده از میان خود سروده به سروده ی سرایندگان آسیب وارد می کند . این کار مثل این است که شما قسمتی از سروده تان را پیش از آنکه به وسیله ی مخاطب خوانده شود لو داده اید و خوب تاثیر گذاری سروده بر مخاطب کاهش پیدا می کند . اما به هر حال باز هم این ، امری سلیقه ایی است و سرایندگان مختلف نظراتی گوناگون در این باره دارند .

اتاقي دارم،
و صندلي ي کوچکي
که برايم بزرگ شده !

به نظر من در این بند از سروده تان شما کار را یک سره کرده اید و به مخاطب خود فهمانده اید که با درون مایه ای نا متعارف سر و کار دارد و آنچه در ادامه خواهد خواند بی شک برایش نو و تازه خواهد بود و همین باعث عطش بیشتر خواننده برای خواندن ادامه ی سروده می شود .

پس از آن سروده را در فضایی ناامیدانه ادامه می دهید و با تصاویری غمگین مخاطب را تا مرز نابودی می کشانید و به ناگاه می نویسید :

کاش پنجره ،
تنها به اندازه ي پنج انگشت
باز مي شد،

و با این قطعه اندک کورسوی امید را در روح و روان خواننده روشن می کنید . در این قطه واژه ی " کاش" نقش کلیدی را بازی می کند و به نوعی می توان گفت واژه ی گذار سروده است از ناامیدی به امید واری .
این روندی که در سروده ی شما دیده می شود بسیار زیباست و استواری سروده تان را دو چندان می کند.

تا پنجاه سال بي نفسي را
در يک نفس
خلاصه ميکردم !

اگرچه نمی دانم که منظور شما از پنجاه سال چه دوره ایست و یا آیا اصلا دوره ایی خاص را درنظر دارید یا نه، اما ذکر "پنجاه سال"در سروده ی شما شم سیاسی بعضی ها را تقویت می کند و می تواند رنگ اجتماعی سروده تان را به ناگاه محو کند و رنگی سیاسی به آن بپاشد البته تاثیر این قطعه بسیار کمتر از کل سروده خواهد بود .

اميدوارم جسارت مرا ببخشيد
سربلند باشيد و پايدار
به اميد آزادي ر.رها

سلام امير عزيز

همه ى ما به اميد گشودن پنجره هستيم تا که باز شود راستش حال وهواى شعرم که امروز گذاشتم نزديک به احساس شعر شماست ولى کمى شاد تر...

موفق وشاد باشيد.

درود بر تو
کاش بر خيزيم رو ى نقشه تنهايى خود عکس مرغى بکشيم
از همه اظهار لطفى که به نوشته هايم داريد سپاسگزارم
شعرهاى شما هم بى نظيرند
راهنمايى هايتان را از من دريغ نفرمايييد

درود
خیلی زیبا بود
موفق باشین

سلام آقای یزدانی
تصویر سازی واژه ای شما فضای قابل لمسی رو ایجاد کرده بود
سروده زیبایی بود
موفق باشید

سلام آقاى يزدانى عزيز ....شعرت قابل تامل است .مى خواهم با دقت بيشترى آنرا سر فرصت بخوانم...و در رابطه با نکات برجسته اى که در آنست با خوانندگان سخن بگوىم...
در ضمن اظهار لطف شما نسبت به بنده باعث مسرت است....بنده نوازى مى فرماييد...

سلام
زيبا و خوندنى

بوسه اى بر پيشانى رود بزن
تو را تا درگاه دريا خواهد برد
موفق باشيد

خدا روستا را
بشر شهر را
و شاعران
آرمان شهر را
آفريدند
که در خواب هم
خواب آن را
نديدند


دنيا همون بوده که هست...

شاد باشيد.

درود بر شما
از سر کوچه صداى قدمى مى آيد.

سلام جناب یزدانی
شعر زيبايى از شما خوندم. گرچه ساده بود،اما حرف های زیادی در بر داشت.
شاد باشید.

سلام بر امير يزدانى
خيلى وقت پيش شعرت رو خوندم ولى نظر ارسال نمى شد
شعرت عالى بود با برداشت متفاوتى از تنهايى و کهولت سن

اميدوارم هميشه سالم و سرزنده و جواندل بمانى

ما با شب شعر و اين چيزا عاشق نمى شيم همون عاقل بمونيم بهتره

عزت زياد

سلامی چون مهر بر جناب یزدانی عزیز و مهربان
بسیار زیبا ، حس عجیبی از خوندن سرودهاتون سراغم میاد
خوندن هر خط توی ذهم تصویر سازی میکنه
راستی شما دوست داشتنتون هم لیاقت میخواد که امیدوارم من حقیر داشته باشم
انشاالله تا چند روز دیگه شاید زیارتتون کردم
آسمون قلمتون سبز و دشت دلتون بهاری باد
یا حق

سلام امير عزيزم
حالا ديگه براي 50 سالگي شعر ميگي آره؟ حس كردي داري پير ميشي؟ تو صد سالت هم بشي براي من امير 18 ساله اي. به خدا اينو از ته دلم ميگم . من و تو تازه هم سن شديم كه داداش گلم مگه نه؟ شعر زيبا و قابل تاملي ازت خوندم.راستي يه چيزي... خوشحالم كه از زمان 8 ماه جلوتري! تاريخ شعرت رو نوشتي 88/10 . بابا خوشبحالت دست ما رو هم بگير . بخدا ثواب داره . دلم تنگت ميشه زود زود. از دور ميبوسمت داداشم
شاد باشي

با سلام به دوست گرامى جناب يزدانى عزيز.شعر با محتوا وزيبايى بود.خواننده را تا درون فضاى شعر ميبريدو با خود همصدا ميکنيد و اين از محاسن شعر است..هرچه ملموس تر زيباتر.اى کاش پنجره باز ميشد..پايدار باشيد.

سلام بر امير يزدانى بزرگ
شعرتون بسيار قوى بود و ملموس بود و مثل هميشه با احساس.
نمى دونم چرا منو ياد اين بيت انداخت:
پيرى چه شکستيست که تعمير ندارد
ويران شود آن خانه که يک پير نداد...

انشاالله که ۵۰۰ ساله بشى رئيس.

سلام امير جان
آفرين بر تو و شعر زيبايت .
اميد آنكه شعر صد سالگي ات را خواننده باشم.
پاينده باشي عزيز

سلام جناب يزدانى..
شعر امروزتان عجيب به دلم نشست خصوصا شروع و پايان آن...

اتاقى دارم
و صندلى کوچکى
که برايم بزرگ شده
.
.
.
.
.
.
کاش پنجره
تنها به اندازه ى پنج انگشت
باز مى شد
تا پنجاه سال بى نفسى را
در ىک نفس
خلاصه مىکردم...

شاد و سرافراز باشى همىشه..

سلام.در تصوير و فضايى که در شعر ايجاد کرديد مى شود حرف دل شاعر را شنيد و ديد.و سپاس از لطف هميشگى تان.پاينده و بهارى باشيد.

درود بر امير يزدانى عزيزم

مثل هميشه زيبا
گذشت زمان آدمي را پير نمي سازد، بلكه ترك آرمانها و كمال مطلوبهاست كه ما را فرتوت و افتاده مي كند . دوگلاس مك آرتور

برای یاد گرفتن آنچه می خواستم بدانم احتیاج به پیری داشتم ، اکنون برای خوب به پا کردن آنچه که می دانم ، احتیاج به جوانی دارم . ژوبرت

همىشه سربلند باشىد

سلام به استاد خوب و بزگوارم؛
شما که نيازى به تعريف و تشويق اين جوجه شاعر يا بهتر بگم جوجه شاگرد! نداريد اما واقعاً لذت بردم!
از التفاتتون به شعرامم صمیمانه سپاسگزارم!
تشویق شما برام دنیایی ارزش داره و دلگرمم می کنه!
همیشه سایه تون مستدام استاد!!!
...

سلامي به گرمي دوستي ات
متاسفانه تا همين الان نبودم و امكان دسترسي به نت برايم نبود ، آنچه بايسته ست را بزرگوار نازلي نوشته اند ، به اميد فرداهايي بهتر و زيباتر ، هميشه سرفراز و شادزي.