 |
آخرین اشعار ارسالی آخرین مطالب وبلاگ آخرین اشعار عاشقانه 
خواندنی ترین شعرت را
در صفحه ای
سپید تر از بی حوصلگی
چکیده از جوهر شعرت
تجربه می کنم
آنگاه که
واژه واژه های قفس شده
میله های سرد
تـوی قـرن بمب و بــاروت یـکی شاهه یکی برده
یکی سرخوش از خوشی هاش یکی آوارۀ درده
کسی دلتنگِ خدا نیست نه تو کاخ و نه تو سوله
بــی تــعـ
هیچ کس مرا صدا نمی کند
درد و غم مرا رها نمی کند
دستِ مهربانی از صمیمِ دل
لحظه ای مرا دعا نمی کند
هیچ کس دل گرفته ی مرا
با هَزار همنوا نمی ک
من می روم بدون تو تا دیار هیچ
با دست های خالی و با کوله بار هیچ
تا مقصد نهایی خود پیش می روم
آنجا که شعر می چکد از شاخسار هیچ
در آرزوی هیچ ش
کوچه باغی باطراوت
هر دوسویش باغ اطهر
که پراز یاس و اقاقی ودرختان تناور
آسمان آبی وروشن
با هزار دسته کبوتر
شاپرک راحت وخوشبخت می پرد این
وقتی بمیرم
لحظه هایم را
تکه تکه کنید.
در ابتدای زمین بمانید!
سهم خود،بردارید.
تلفظ شیرین تان مبارک!
مهربانانه
بوی تبر بر گردنم بیاو
فجر بر پا شد، که درد مردم نالان، شود درمان،...
فجر بر پا شد، که دلهای جدا، گردند هم پیمان،...
فجر آمد تا بهارانی پر از آزادی و صد شور و حال
و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد
به حرمت توحش ظریف زنانه
به حرمت گورهای دسته جمعی
به حرمت پروردگار عاریتی آینه ها
رستنگاهی جز مرگ نیست.
قبرهای سربریده شده ٬
ناقو
عاشقم کن تا شوم مشتاق رویت تا ابد
عاشقم کن تا شوم محتاج کویت تا ابد
عاشقم کن تا دلم رابرکنم ازاین جهان
هستی ام را میگذارم،همنفس با من بمان
جهان!
چونان « مکتوبی » ست
دربُطری ِ
دربسته ای
بردریای چشمانم
شناور...؛
وچشمانم
که آهسته آهسته
روبه تنگی میرود...؛
« درحریم ِ چشمانی دیگ
کوزه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است
سایه را در نقطه ای پابند کردن مشکل است
آشیانِ عشق را ویران نمودن سخت نیست
آهِ آتشبار را در بَند کرد
مسافر از کدامین شهر می آیی؟
بگو کز کوی عشق مابه این ویرانه می آیی
بگو قلبش به یادت گشته بیمار
مرا گفته که با دلدارم آیی!
بگو راهی شدم یا
هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را به دست باد می
در افق،
در بی کرانه ی هستی...
دراتنهای زمین!
برای ماندگاری ات،
خواهم رقصید!
.
.
.
من،
سهم خدا را؛
در گوشِ زمان،
فریاد حواهم زد!
و دردِ تو
سوزنت را نخ کن
برای بافتن من
برای کامل کردن تصویر کهنه ی
این کوبلن!!!
که قابش قلب
تارش تو
پودش عشق....
ما که عادت کرده ایم
به این تراژد
چشمانم را
به سفره ی گرسنگی ات، دعوت مکن
تا اشک هایت را
بی غیرتی دستانم به تلافی بنشینند.
می خواهم ابرِچشمان تو
نامردی دستان مرا بگریند؟
تنها رفیق خلوت شبهای تیره ام
ای آشنای خوب
ای بهترین غزل!
هر روز خویش را
با نام و یاد تو آغاز می کنم
من عاشق تو أم
این عشق و شوق را
با خواندن نم
ایستاده ام
مقابل لاجوردی آسمان
جایی که ...!!
محبوس گشته دردستان بی انتهای شب
.
.
.
کرکس بغض
ازگلوی آسمان
طاعونی است
درمان نشدنی
.
.
.
باز
تو میدانی که امشب هم از آن شبهای طولانیست
که میجوشد دلم انگار دریا مست و طوفانیست
کجایی باغبان امشب که رعد و برق می آید
که رٌز دلواپس نس
ترک آغوشت چه سخت
ای که تنگ آغوشت چه گرم
وی جاودانگی را کرده معنا
و تنت ظریف و نرم
تکلم را به لکنت خالقی
چشم و ابرویت قشنگ
ای زلفت سیاه
و
راز سیب
ـــــــــــــــسرودهء( سحر نحوی و صباغ )
منم ؛ به عـادت آدم ، به میـوه چیـدن ها
بنـا به خـوا هش حـوا ، زمیـن خریدن ها
بنـاز
یک هفته ای می شود
سرما خورده ام!
هیچ کس
به عیادتم نیامده است.
سال گذشته
وقتی
شایعــه شد سرطان دارم
در خانه مان
راه نبود سوزن بیندا
روسری ات را محکم ببند!
که دنیا نامحرم شده به :
خورشید
اسب
جنگل
حتّی به من و تو که روز استخاره ی « حاجی فیروزه! »
- قابله ی ما! -
از کوچه ها
روی پاهامم هر چند که نفسی نیست ــ وقتی که من ازتو دورم
عمریه ساکت و سردم عمریه زنده بگورم
میدونم هیچکی نفهمید واسه چی غصه میخوردم
تو که
دستهايت را
از من بگير
احساسم را باز كن
از افراطي كه مرا
تا پاسبان هاي پير دنبال مي كند
وگره ام مي زند
به موهاي دراز گوششان
كه بده
جون ميگيرم با نفسهات
رنگ چشمات ساده ميشم
وقتي پيش من ميشيني
عاشق و دل داده ميشم
تو نگات گم ميشم انگار
وقتي چشما تو ميبندي
عاشق اون لح
چه خوش باشد دلی غمگین نباشد
اسیر درد دیرینی نباشد
چه خوش باشد که اشک چشم یاران
برای درد بی درمان نباشد
چه خوش باشد کلید بست دست رادمر
به باغی دوموری سخن می نمود
که این خانه ماراچرادخمه هست؟
عمارت بودخانه زنبوررا
چه سری زخلقت بوداین نشست؟
یکی مثل مادرتلاشی مزید
یکی ف
گرمخاطب برسکوت لختی تامل داشتی
شرح ذیل ازهرسکوت معنی خودبرداشتی
هرنگاهی درسکوت گویای واضح دربیام
لیک می بایدمخاطب،عقل وگوشِ دیده
من
می میرم؟!
آری
اما امروز چشمانِ گرسنه ام
بر پُریِ دست هایی بود
که به سختی هم
از جیب ها بیرون نمی آمدند.
به کو
شبيه تکه ی ابری که سرگردونو پرباره
نمی باره ولی دائم تب باريدنو داره
تموم آرزوهاشو تو مشت مرگ ميبينه
توی پاييز اقبالش خودش رو برگ ميب
شب که شب است
روز هم ˓ شب است
در فراخور چشمی
که دیوانه ای در آن˓ بی پیرایه
از بزرگداشت ˓پدرش˓مادرش
سخن می گوید ...
درود من به بارونی
که هر جایی نمی باره
به اون یار ِعزیزی که
به هر جا پا نمیذاره
درود من به یارانی
که اهل ِ عاشقی هستن
به پای عشقشون م
آسمان،ابرهایت را پهن کن
بشنو قصه شبهای تنهایی ام را
که چگونه پرنده ای آواز می خواند
بر مزار سینه سوخته ام،
کاش میشد مثل ابرهای ب
ادم ان نیست که بیند رخ عذرای تورا
مشود در عطش دیدن تو بی تو فنا
چون زلیخا همه از اتش بینایی تو
کاسه بردست شدند و همگی خوار و گدا
خواب رفت ا
سوار بر ارابه ی هجاهای طولانی شدم
واژ ه های در همو برهم
طبع شاعرانگیم کور شد
و
افکارم دچار مو ج های سنگین
شعر هایم قندیل بست
و
بی قرارم بی قرار،
بی قرار لحظه ها
آن چنان در گیر خاطراتم،
وای حواسم نیست
چه دقیقه ها گذشت،
چند روز گذشت
، نمی دانم
ولی دوست دارم س
فنجان قهوه ای
که
فال مراخواندی
سالهاست
ترک برداشته!!!
وبین ما
فاصلـــــــه!!!
.
.
.
ن.مهتاب
هر شب بی صدا
با غروب چشمانت می میرم!
خوابیده ای
به دورت همچو پروانه ای
بی قرارم
آرامتر نفس می کشم
ببین...!
نه اینکه نباشم
هس
نم نمک می بارد
مثل چشمان تو آنروز
که عاشق بودی
طپش قلب تواز سینه ی من می آمد
وصدایت که پر از جل جل دستان توُ و باران بود.
من در آن ک
بگذار به دنیا بیآیم
قول می دهم دختر خوبی باشم برایت
ببین من دارم نفس می کشم
دیشب در خواب دیدمت مادر
کنار در بهشت منتظرت بودم
دور
یک کوزه غزل دارم ..یک سفره پذیرایی
میهمان منی امشب ای عشق اهورایی
دم کرده هوا اینجا بغض عطشی دارد
مشتاق نمی باران د
زخود خـوردن و خود فسردن، چه سود
دلی را به دامان غمهاسپردن،چه سود
نگه کن به عمری که بی وقفه رفـت
نشستن واین غصه هاراشمردن، چه سود
به تغی
دلم تورا بهانه می کند ...
! به قلب خسته ام ، نگاه
تورا بهانه می کند
شکستم از درون ، دلم
هماره ناله می کند
وقتی نگاه می شوم
به خیره ، عک
چند روزیست که دل حال و هوایت دارد
شوق دیدار تو و وصل لقایت دارد
دل رنجیده من مونس جان می خواهد
گله از دوری آن زلف سیا
من جوان بودم و پیری به سراغم آمد
عنفوان طی شد و ایام زوالم آمد
روزگار حمله بسی برد به من با کینه
قرعه ی پیری ایام،به نامم آمد
می کنم این حکایت
در کمال سلامت
فقط شود یه ساعت
* * * *
عنایت با صلابت
با کمال ارادت
زدتو سر هدایت
* * * *
هدایت بی نهایت
کرده از اوشکایت
باز باران بارید!
دل من خیس شد از اشک تنم،
بار سنگین نبودت اکنون
کمرم را به سجود آورده ست
و غم رفتن تو
دل من را خون کرد
آسمان نیز بر این ح
سلامت می دهم جانا
تو می گویی خداحافظ
ولی،اما،چرا اینک خداحافظ!؟؟
چرا هرکس که با او انس می گیریم
و از باغ وجود و علم و فضلش
دمادم غنچه می
محبوبِ محجوب من،
به گوش کدامین باد برسانم که دلتنگی ها و آرزوهایم را به گوش تو برساند؟!
به نام مهر
آنقدر تو را می خواهم؛
که به بند روی طناب که لباست را روی آن می آویزی هم حسودی می کنم....
به نام مهر
دوستت دارم،
حتی اگر قرار باشد کفش آهنین به پا کنم و فانوس به دست در جستجوی تو باشم!!
چشامو رو هم ميذارم
منو ميبري به رويا
پشت پلكام جاميمونه
همه زشتيهاي دنيا
ميگيري دستامو تو دست
حس نميكنم كه تنهام
يك قصيده ي نوازش
مينو
ارامشو حس كن
مثل نسيم اسون
بامن بگو از عشق
اروم مث بارون
بارون نم نم كن
حرفاتو هرلحظه
حرفاي شيرينت
ارامش محضه
بگو كه محفوظه
جام توي رو
من اين تقويمو خط خطي ميكنم
يه تقويم تازه بنا ميكنم
جدا ميشم از هرچي بودو نبود
دوباره خودم رو صدا ميكنم
ميدونم خدا هرجا باشم هنوز
يجوراي
روحم مث يه تيكه يخ
درون كالبد تنم
يه گوشه افتاده ومن
نميتونم كاري كنم
تو عمق تاريك بدن
خوابيده روح سردمن
تو با صداي روشنت
بيا اونو صدا
خنده دار است
آخرین حریف من عزرائیل
فکر می کرد قَدَر است
وقتی سرشاخ شدم
دست بُرد
نفسم را بلعید
چشم خود را بستم
وسط معرکه در بُهت حضور
خ
فاطمه گشته فدک تفسیر تو
شد دفاع ازمرتضی تقصیر تو
میخ در چون دوختند برسینه ات
یا علی گفتن شده تکبیرتو
می شود تاریک،روز
امشب زنام فاطمه عالم گل افشان میشود
بر روی لعل مرتضی خنده فراوان میشود
امشب ز یًمن مَقدمِ اًم ابیهافاطمه
ماه جمادی برتر از ایا
شهر مدینه شاهد مظلومی من است
برقامت کمانی من گریه می کند
ازدرد شانه ، شانه نشد موی زینبم
این گل به ناتوانی من گریه میکند
دیگرحسین را نتو
بوی نمناک خزان وقتی که غوغایی به پا کرد
اشک زیبای خدا در خانه دریایی به پا کرد
سالها پشت سر هم آمدند و رنگ در رنگ
خواب مادر در پسر را رنگ
از باغ نگاه تو چیدم گل زیبایی
انگار که گم گشتم بی هیچ ردپایی
رفتم به گلستانی مبهوت زدیدارت
بین همه زیبایی ؛دیدم تو فریبایی
سوی تو کشان
من بـرق نگاهت را،ازیـادنخواهم برد
آن صـورت ماهت را،از یـادنخواهم برد
من دولت وخوشبختی ازسوی توخواهم دید
چشمـان سیاهت را،ازیاد نخواهم
من میسرایم امروز در پای چوبه ی دار
من میسرایم امروز باهای های بسیار
شوری دگر ندارم احساس مرده در دل
درقلب بی صدایم افسوس کرده منزل
من م
درتب وتاب غزل بودم که آمدپیش ِ من
بی سبب پرسیداز احوال ِگرگ و میش ِ من
دل به دریا داد مو اشکم امانم را برید
درتب ِافکارخودگفتم نخند برری
به چشمانت سفرکردم
نگاهم را همانجا مستقر کردم
که دیدم ناز جادویت کمان هردو ابرویت
به دل گفتم بیا بنگر کجاها من گذر کردم ؟!
نگه کردم
من ندانم که کجا شاخه احساس شکست
من ندانم که کجا برگ گل یاس شکست
به کدامین گنه کرده وناکرده شبی
نفسم در وسط سوره والناس شکست
من ندانم چه
در انتظار بودم که بشنوم سوالی
نگاهِ تو به من گفت چقدربی خیالی
مرابگو که عمری تمامِ من تو بودی
چه زود رفتی اما بدون قیل وقالی
حباب بودی
تمديد مي شويم آيا ؟
كابوس ، كابوس ، جيغ ، مي پرم ز خواب
خيس عرقم ، مي لرزم از اين فكر خراب
صبح مي شود و طبق هر روز و هر هفته و ماه
شال و كلاه
به احترامت اي همه خوبي و مهر
به ياد خاطراتي كه گذشت و عكسش ماند
سرفرود مي آورمت خوب من
سر فرود مي آورمت همه آرامش
خوب خوب
مهربان ترين دلم
فصل پنجم فصل وصل ما ونور
فصل امّید امیران غیور
فصل باران فصل سرو و سروری
فصل شیدائی ، شبا ب و فصل شور
فصل ییلاق بهاران ، کوچ غم
خنده ا
هر چه بزرگ
هر چه عمیق
به بای تو نمیرسم
سر به زمین می سایم
بایت را بر نچین
عقب نرو
حتی به بازی
این ساحل برای همیشه نخواهد بود
تنها چند ر
سید صدی٠موسوی (3/7/1387),سید صدیف موسوی (16/1/1389),علی صدرا (4/5/1389),محمد موسي جعفري (10/7/1389),محمد بیگی (مهراب) (8/9/1389),منا عبدالخانی (9/11/1389),
پولی لندسور فریز
ــــــــــــــــــ
ارزان تر است ؛ گر بزنم ؛ شـیر پاستوریز
درخـانـه مـایـه ، تا بشـود ؛ ماسـتی تمـیـز
هرلحظـه آزمـ
هو المحبوب
دل تنگ که می شوی
جانم شیرین کن
شهد گل های وحشی
بر چتر روزهای بارانیت بریز
در ساحل دردهایم
بتاز تا شن هایش
اشک ز صورتم بپوشا
شمع ها،
در گودی ی شمعدان های مجلل
محکوم به حبس ابد شده اند و
مورچگان بال دار شکنجه یشان می کنند!
***
پروانه ها
دیگر رنگ ها را نمی شناسند و
به عاشورا نظر کن لحظه ای را
ببینی از حقایق شمه ای را
-
ببین زینب نه در اندوه آبه
مطیع خالق و ، فکر حجابه
-
دمی هم زَ امر رهبر ، سر ن
از قفس پریده و خزان
تابه تای بال و پر نفس زنان
تا به سقف آسمان رسد کسی
مانده در پس خیال خود ، گمان
در تذبذب و ندامتش، پریش
در پس خیال ماند
در شبی چنین سرد و حزین
بوف می خواند آواز غریب
جهان مبتلا گشت به ویروس سَمین
زمین آغاز کرد (مرگ عجیب)
انسان!
سیلاب دغدغه بسیار است در کمی
زیر پیراهن خوش بوی تو ، فصلی ست بلند
که به کل ، فیصله بر غائله ی عقل و دلند
لغزش ماهی لیز بدنت ، برکه گریز
موج تاب تن تو با تن من ، رند و لو
یا علی مَرهَم و درمان هر دردی تویی
یا علی مَظهَر ایمان وجوانمردی تویی
من عاشق و شیدای روی تو شدم یا علی
مِهرتو نشسته در همه ی وجودم یا عل
مقصد
نامه ام بتو
هست آدرس اش بهشت
بیم آن ندارم که به مقصد نرسد
گر بهشت هست ، یکی ست
پس آدرس اش ، درست
گر مخاطب در آدرس یافت نشود
اند
در ساحل شهر وارناسی
دختری در رودخانه غرق می شد
و من به تماشا نشسته بودم
و پیش آن همه هندو رو سیاه شدم
بر روی پله ی هفتم رفتم و
در آب
ادامه ماه بنی هاشم(ع)
صید منند این همه گرگان مست
حمله کنندم چو سگان دست به دست
همهمه ای خاست ز خیمه کنون
گشت زمین سر به سرش لاله گون
دست به
خدا را گر بخواهي ديد با چشم خويش
نظر انداز به روي دل ربايي مادر خويش
هم زدل رحيمستو هم زجان رحمان
هم زعشق لبريز استو هم زجانبازي جان
روزگاری شد، به جای آه، دم باید کشید
بس سرابِ تلخ، کز دستِ ستم، باید چشید
خاطرِ پرواز را، از خاطره، باید زدود
لقمه نانی را، چو اینسان بیش،
تبریک بهبودجناب دادا بیلوردی ِالهی شکر .
و یاد روزهایی که بااستادشهریار بودم.
تقدیم: عهدیه قیزیمه
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
((تقارن سوم: بسيار مست))
گيجيم و بسيار مست چُنان گچ
بنديم به ديوار
باخته ى رنگ
باز نه خسته
سخت...
نه چون سنگ.
هستيم ولى...
يك شبح سنگ
چن
از حصر و هر دیوار؛آزادم آزادم
من بغض طوفانم من قصه ی بادم
هرچه(نگو) گویم صد پرده اندازم
من روح عصیانم محصول بیدادم
از گل همه گفتن از آفت
شیر زنی چون که برآرد سخن
سلسله جنبان شود این انجمن
تا که بگیرد قلمی دفتری
شیخ ملامت کندش ؛ تو زنی !!!
کار جهان گشته عرب واژه گی
پارسی ا م
سرفه های فرشته
خواب از چشمانم ربوده است
آه کودکانه اش در خواب
خاطره لبخند پر محبتش را کم رنگ می کند
سحرگاه است و من
سنگینی دلم را برنمی ت
جوانه
بر روی شاخه ای
که نشان داشت از پار
جوانه ای در اندیشه است سر آرد بوجود
در روزی ، که همانقدر دور گشت
از آن دخترک لوند گی
هر صبح که بیدار می شوم
سراسیمه می روم سراغ قاب عکست
نگرانم از این که مبادا
از آنجا هم رفته باشی...!
(بهروز جلیلوند)
تفدیده دل
رنجیده جان
ذبحم کن
حرام می شوم
سر به تو
چنگ به دل
سنگ صبورم شو
خوار می شوم
تاجینه خار
زخمینه پشت
مریمم شو
مصلوب می شوم
د
*****
ساعت!
دقیقه!
ثانیه ای ،
جز،یاد ِتو
جز،نام ِتو
در،
دل ِ
زمانم ،نیست!
کو؟
کی؟
،
تو.!؟
باور،کــُند،!
*****
عکس
در
قاب و من در قاب دلت
از آتش، خاموش شده ای
با شعله نگاهت خمارٍ غم آلوده منم
مرا کناره می بری شاید
یا به درون باز میگردانیم
از چه حال سخنم میگوئ
خسته ام ای نو بهار
خسته ام
داغ دلم دانی چه است نو بهار؟
خستگی از این گذر ماه و سال
سوز تنهایی گرفت هر دم مرا
تا به مرز گرمی و داغی سپس سرما
برش آخر بر دست
برای همنژاد کردن خون با چاقو
دردناکی خون
سرخی دست
و نگاهی کور شده از حس خیانت
آوای قلبی با گناهی معصومانه
هنوز از
و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد
در این هیر و ویر بی تو بودنهای ممتد
باز از خود می پرسم
چگونه
در چهارراه بدون چراغ افکارت
جواب سوالاتم را جستجو کنم؟!
من با واژه هایی درگ
بودن میان انبوه نبودنها
زیستن بزیری خرواري باري مرگها
زمام هستی را بروی خارزار نیستی ها تاختن
خفتن کنار اجساد دلدارها
و آرمیدن در آغوش
در فضای محتوی
دست و پا می زد شعر
مرور شد کرانه های بی تپش
کسی هوای پر کشیدنش نبود
ندای کودکانه ای ، مدام
در تظاهر سکوت فریاد می زد
تطور خ
1 *******
خواندم در کتابخانه ی بهشت کتاب حوریان ِ ...
آّتش زد کتابخانه
اندیشه ی حوری
از خواب پریدم
بابالهای سوخته
2 ** *****
بر دوش می
عروس دریایی روی آب
مرده بود
پلاستیک بود
قوی سفید روی دیوار
سایه اش سیاه
آبی نبود
چشم من به دریا اما
اشکی نبود
جام لبریز شده شهوت عشق را چه کس نوشد روان؟
چهره بهت و تحمل حزن شکسته قلبی را چگونه می توان؟
سهم خاموشی شبها را به همانها که ندارند هدیه
د
ديريست مست اين مي صافي نمي شوم
همراه اين همه
مرغان رنگ رنگ
عازم به راه قله ي قافي نمي شوم
روزي به راه عشق
زیر سرمای زمستان سیه با شب تار
بدنم میلرزد
دو ستونم سست اند
حس ام از نیستی ام خبر دهد
گریه بر شانه من خاموش است
هق هق اش بر لب و دندان من ا
یوسف
ــــــ
ساقی ! از جامی ، بگو ؛ زان چشم یاری ، داشتی
قصه یی خواهم ؛ از آن عشقی که ، باری داشتی
سـاقی ! ای سـا لار ! عشـاق جهــان ع
آه درویش سلام
این منم،
هان؟!
نشناسی من را؟!
من همان طفل پریشان دی اَم
خورده بودم به زمین
دم دروازه شهر
پر ز خاک و عرق شرم زمین خوردن خ
نگرانيه تو چشمات / داره جاده ها رو ميپاد
چرا دست من عزيزم / داره ميلرزه تو دستات
تو که ايستادي کنارم / اما چشمات داره ميره
تو رو به خدا نگا
"چراغ سبز"
پشت چراغ قرمز سراسیمه
وقتی آدرست را می پرسم!
با طنازی چشمکی می زند!
نفسش به شماره می افتد!
چه زود رنگ عوض می کند!
دو رنگی را آم
زمین همچنان برگ می خورد
برگ!
پاییز
فصل آخرین برگ هاست
آخرین
برگ ها
برگ های برنده اند
که تا آخرین روزها
تاب آورده اند.....
در همه عالم ز دستت دل پریشان است و من
در گلستان رخت بلبل غزل خوان است و من
ناله ها کردم نکردی چاره ی دردم عجب
با که گویم کز جفایت دیده گر
ببندید
با شالی سیاه
چشمان مرا
شیون مردان
زنان
میکوبند بر سر
مرا همراه گنجشک های یخ زده
در راهروی
تنگ خیال خویش
بخوابانید
آرام
د
صدایی تلخ می آید
نوایی خشک
و من بسان مردابی پنهان
در پوکی درختی خشکیده
جاری هستم !
تصویر من از دردانه های اسمان پیداست
آیینه هایم تنها ش
دنیا به آخر رسیده است
و ما پستی آن را به حد کمال به تصویر کشیده ایم
و دیگر خدایگان نیز از کردهء خویش پشیمانند
و امیدی نیست به بندگی و طاعت
ديــدى آخــر پيــش تــو محبـــوبـه ات در خــــانــه بــود
گـــرد عالــم گشتـــن ات انـدر پــى اش افسـانـــــه بــود
دل سـراى غير! وآن
1
هنگامه ای ست!
از سکوت
بوی ندامت می آید
و از تناوب تکرار تیک و تاک ساعت دیواری
خسته است.
کجاست دست های مهربانت
که راه،
مسافر؟نه!
همراه م
ای عشق
به من رو کن و من را تو گرفتار
دلم را که تو بیمار
تو همکار
و در اوج صفا بر تو چه بسیار
چه بیدار
مرا بیش میازار
نکن زار
گرفتار
و بیما
فالی دگر به نیت تو باز میکنم کنون
با مطلعی شبیه تو آغاز میکنم کنون
در بین شعرهای کهنه اگر یک غزل نبود
من شاعرم ز نو غزلی ساز میکنم کنون
رسیدم به شهرم
راه خانه را گم کرده ام
چاره ای ندارم جز رفتن
با شهر خود بیگانه ام
چشم هایم خسته از حیرت گم شدگی در شهر آشنای دیروز
پری پلک پِرپری
ــــــــــــــ
آمده ؛ یک خاطـره ، در خاطـرم
بخت من آنجا کشانید ؛ اختـرم
اتـفـاق سـاده ای ، بـود ؛ اوفتــاد
کوچه خلوت ش
صدایی از فراز پلکان درد
صدای هق هق بلند مرد
صدای شاعری که از
جوانیش گریخت
صدا صدای غمگنانه
من است
لهیب آتشی نهفته در تنم
کنون ب
با توای آبی مواج ،چه سخن هاست مرا
بوسه از کنج لبت ،بین که تمناست مرا
سایه روشن قلمم گرنتوانست کشید
نقش تودر نظرم ،بازهویداست مرا
واپسین
وقتی کودک بودم
دور و برم حصار بود
نه جایی برای آواز
و نه بلندایی برای پرواز
مادرم بعد از نماز
بر سر سجاده اش می نشست و می گفت
آوخ آخر نفهم
...گذشته
دور است
شاید...
و
نگاهی
دزدانه
در قطار...
ایکاش
می توانستیم
لحظه دیدار
را
ورقی
دوباره
زنیم
.
.
.
نگاه کن
آن دورها
شاید...
نازنین نازنینان بر که می گرید
من ندیدم نازنینان گریه ای سر دهند
چشم شان اشکی شود
یا که
رنگ رخسارشان تغییر کند
گونه ها شان خیس بارانی شود
لرزش دستانت
آنگاه که
تیغ محبت
بر گلویم
نهاده بودی
مرا برد تا
بیکرانها
مرا برد تا
ابدیت راه شیری...
اما
ترس نگاهت
آنگاه که
ملتمسانه
به
قرارم اینست که هر شب
خواب مرا باز به دنیای قشنگ رویاها برد
تا در آنجا آنچه را میخواهم
تنگ در آغوش خود خوابانم
و چه حسی هست زیبای رخت
چون ک
ای کاش مرا میبود یک یار هواخواهی
حریف لخظه های سوز و دلسوز وفاداری
کسی کو در خم سخت جفابختی نیارد رو جفاکاری
اگر روزی کدر گردید بختم ا
همه جا آیت مستی ست و من
چه کنم چون که به ذات
غرقِ در روشنی ام
عاشقم
و چو خورشید درخشان دوست می دارم حقیقت را
باغ و آیینه ء دل ، پنجره ر
گذشتم از هزاران یار زیبا
نشستم در غمم با شعر نیما
شکستم روزگارم را به دستم
برو دختر که من یک مرد پستم
اگر واژه به سنگینی سرایم
دلی ع
سواران با سگانی سراسر سوز
بر دل این غبار تاختند
پیادگان و ره به دوشان آمدند و رفتند
گذشتند و ماندند
بردند و باختند
اینک منم و
تنها نشسته در نگهِ قاب
تصویر دوردست خیالی!
اندوهگین به دفترِ شعرم
سرمیکشیّ و جای تو خالی!
دارم به سینه داغِ نفسهات
میبارد از دو
در اندوه لحظه های بر باد رفته از دست نخواهم شد
می دانم.
قاتل نقطه نقطه های پیوسته شادم کیست...
میخ طویله ای!
بر چشمان خون چکان آینه فرو
خواب و خمار و خسته ام ،از همه دل گسسته ام
ما و سکوت و خلوت و پنجره های بسته ام
گرچه بود خیال تو سهم سحر ز بودنت
با تو و بی تو هر زمان یک گُله
منم آن کفتر تنها
در چنگال کرکس
خونین
نشسته در پستوی
یک باغ متروک
ندارد شاخه خشکی
از لانه یک کلاغ سیاه ترسو
صدایم در گلو
تمام واژه ها مرگ است
به هر قطره که در جوش و خروش است
به هر عامل
هر تکامل
تمام لحظه ها مرگ است
بهار آمد
طرب ها شادها گلها
سبزه و سبزينه ها
دستان من بگیير
برسبزه زاردل!
باهم قدم زنیم
قدم زنان سوی دیارعشق.
بادی وزیدن گرفت.
گویی صدای رعدبرآسمان شده،
غرش شده ،باران غ
عصر جمعه است و
هیچ چیز تلختر از چهاردیواری تنهاییم نیست
همه تصویرهای باتو بودن
چون زنجیری بسته به نگاهم
پوستری می شوند بر دیوارهای این ت
ماه
بر شب و دلشكستگان، ماه گرفته روي خويش
او به هواي مهر خود، ترك بگفته كوي خويش
ما به خيال روي يار، چشم به ماه دوخته ايم
ماه ب
سرهای قدسیان بروی نیزهاست
گویا فلک به ماتم آن شاه کبریاست
هرچند که سرها زتن جداشده اند
با یار دل آویختو دل تنگ شدند
از خود گذشتندو با او
منم خلاصه همين دو يا سه برگ
خلاصه حقير نامي و كدي
كه در شمارش و تميز
با اشاره اي
از صفوف بي كرانه ها جدا شوم
و در نهايت رعايت حدود و
و نگاهت چو بادام تلخی بود
در کام من
هر ذره ای که قورت دادم
جانم بیشتر تشنه شد
دیگر طعم کلامت را نمیتوانستم بچشم
.
کلامم خرد شده بود
صدایش
"هواللطیف"
شام غریبان فاطمه
بیا و روضه ی شام غریبی اش سر کن
به یاد اصغر کوچک گلی تو پرپر کن
بیا به یاد سر بر سر علم رفته
ز دشت کرب و بلایش
خواب بودم خواب ديدم
كه در انتظار كسي هستم
نمي دانم نمي دانم
چرا در انتظار بنشتم
اگر حالم زاحولش خبر مي داشت
نمي بايد كه در كويش به انتظا
**غارتگر دل**
ای انکه نگاهت آشفته کرده دیده مارا
که هر دم بنگری می بری با نگاهی دل مارا
قامت سبز و لب چو آب حیاتت
چه کرده ا
درست در همان لحظه
وقتي كه روشنى ِ تابناك ِ موى اش را
به شكل ِ گُسلى از گل
خورشيدى بر دستم مى سازد
بر صيقل ِ سبز ِ آينه مى بينم اش
با گي
جايى كه حلقه ى دستان يار
بر گردن عزيز تو مى افتد
شانه هاى ات مثل دو شعله ى سرخ مى لرزند
دل ات مى خواهد بجوشى
مى خواهى دريا باشى
دست هاى ا
چندی است
خیال ام تب دارد
نهیب واژه گانش سوزانده
می لرزد
از حضور لب ها خجل است
بهانه نا توانی و
بی اشتهایی دارد
رانژه ی ای دی اس ا
من خدا بودم از ذاتم جدا شدم / خاكي شدم سرپريش هر ردا شدم
ناخداي كشتي وجودم اي عجب / پور نوحم ولي ناكدخدا شدم
دامن ك
نمي خوام باز بخونم توي روزنامه حوادث
که عاشق برا معشوق توي دستش
برا ثبات اون عشقش به جاي گل
يه قوطي پر دوا داره توي مشتش
ببخشيد نه نداره
قراردادی بود بین ما
همیشه قرار هم باشیم
حال که بی قرار شدیم
باید قراری بگذاریم
آه قرارم!قرارمان کی؟
(بهروز جلیلوند)
1.نوشدارو
_______________
مگر ابهتِ اين بهت
تو را به تماشا بكشاند،
كه دانه دانه واژگانم را
كلاغانِ گرسِنِه خوردند!
تنها، سكوت
گلوگيرشان شد...
آ
زير اسمون اين شهر
يه نقاب تازه پيشم
نمي خوام نقاب حوري رو بپوشم
خسته از ادما ميشم
هواي ابري ديشب
صداي نيش دار اون جيرجيرک کنج دل شب
ميگه
انعکاس خنده های حزینت
در گوش های یخچال
عرق پیشانی
کیسه های وارداتی را
بخار کرد
خونآبه صدایت
پژواک نگاه
دل رسوای من شد
در این س
در روز تولدم
چهل سال گذشته را
با نوشتن نامه ای به آسمان
مرور می کنم
در آستانه ی دریا
فریاد میزنم
با ابر سر به شانه ی کوه
می گریم
گفتند مجنون را که دربیابان
چه می کنی گفت با نام او بازی می کنم
گفتند یعنی چه
دیدن که روی زمین هی می نویسد لیلی لیلی
من که مجنون تر از مجنو
جامعه
یک جسم است
و انسان سلولهایی ست
در گیرِ دارهای سرطان
ما
فقط
چند کلمه ایم
که در هارمونی یک شعر زندگی می کنیم
در اتاقی به هم
"بعد از تو"
بعد از تو دیگر شعرهایم
شبیه هیچ شعری نیستند!
"قافیه"ها را می بازند!
"قالب" را تهی می کنند!
"وزن"شان کم و زیاد میشود!
راستی
شبي ليلا به مجنون گفت خواب ديدم
ميان گل نشسته بودمو هشيار بودم
زمين بودو من بودمو كسي نبود غير از من
آسمان بودوبار امانتش
زمين بودبا مر
تعداد اندک یارحق انبوه مردان ستم
در جبهه ی رو شن کسی بردوش دارد یک عَلَم
جانباز دشت عشق را مهمان خود کرده غزل
امشب چه برقی می زند در چشم
به نام او
با اشک می نویسم
قلبم را یاری کنید
قلبم می خواهد
ضربانش را در اختیار ساعتی قرار دهد
که عقربه هایش ،نای راه رفتن ندارند!
ق
یاد دارم مَردٌمانی سادهٍ وٌ پاکٌ صبور
دستهای پینه بسته شیرَمردانی غیور
مَردٌمانی پاکٌ سادهٍ، قلبها ازجنس نور
قیلٌ قالٍ کودکانٌ خاطرات
دو روز رفتی و این دل ببین چه غوغا ییست
هوای چشم ترِ من دوباره طوفانیست
دو روز رفتی و دنیا برای من پوچ است
برای من تو نباشی سرای بیکاریست
د
خواب بودم
ناگهان
زمزمه ای بر بحر دلم قایقی انداخت
چشمم را صدف کردم
مرواریدهایم از خود بی خود شدند
زیباتر از خود منظره ای را یافتند
پیچ و تاب ِِ سرسره ِ تابستان
لذت ِ سپیدی ِ نگاه ِ سبز ِ یاس بهاری
گم شدن دررنگین کمان ِپاییز
انتظار انتظارِِ ِ
سردی ِ گره ِ برف زمستان
لمس حس بی زبان لبهای تو را میخواهم
ای جنون درهم آمیخته با وهم وجود
همسفر با تن تو شادروانان به کجا
میروم گر بنهی سر به بغل جام شهود
سیر ا
وقتت بخیر،خوبی، کجا شویم؟
گفتم کیستی که اینگونه ما شویم
گفتا تلخی مکن ای نبض خوش صدا
بهتر است که فعلا رها شویم
گفتم نکند ای پسر تو هم؟
بده ای قاصد خوش خبر نشان از مادر
که دگر نی نکند نای ز یاد مادر
گرچه تفریق بینداخت این چرخ فلک
نشوم ملول و حرمان ز فراق م
چه میشود که درد مرا هم تو چاره کنی
دریچه ای بگشایی مرا نظاره کنی
ببین هنوز گرفتار یک نگاه تو ام
که سر ز جان نشناسم اگر اشاره کنی
اگر ک
بیا با حرفهای تازه قلبم
نگاهی مثل باران باش
بیا
دوری مکن از من
کمی نزدیکتر باش.
نشستن بر سر راحت عجب حال خوشی دارد
نگاه گرم و آرامم گذر
با گل هايى از مه ِ سرخ ِ نفس
در دقيقه هاى وبا
و چشمانى كه نارنجك مى اندازند
بر هوس هاى شيرين
و نورى كه از رگ هاى آتشين تو بر مى خيزد
بر
پنج تصویراز شهر
(1 )
پرستودر بازگشت پی لانه
بر بالای آسمان خراش، کرکس
در فکر پنهان ، بوی تعفن دهانش
(2 )
چو پاره ، می کنند ، پیراهن سفی
سروده اى في البداهه و بدون ويرايش، در جمعه مورخ: 20/ آذر ماه /1372
دست مســتى بدر آمــد كـه چنيــن شيــدا شـد
آنچـه از بطــن عــدم شـور زنـ
در بهت سرد حنجره ها سکوت باید کرد
در فصل احتضار صدا سکوت باید کرد
این روزها تکرّر مشق های پاییزند
چون ذبح برگ های جدا سکوت باید کرد
خورشی
تقدیم : به هیچکس
خارج
ــــــ
ازغزل عشق است ؛ منظور و لطافتهای عشق
این غلـط باشد هـدف گیری بجـای ابزار را
شعرگفتن؛هــدیه کردن؛گل نثارپا
1-در رثای امیر مومنان علی(ع)
یک زخم عمیق مانده درخاطر دهر :
این بی صفتان مست آلوده به قهر
پاپس چونهاد " خنجر" از پشت زدن
بستند زبان تیغ ب
در مانـده ا ی از نیمه ی زمستان زیست
بر حول محوری مبهم
و در پیکره ای چرخنده گیج و نامتقارن
"حال" من خوب نبود.
آرزو می کردم
زیباترین گ
میتوان پنجره ها را باز کرد
جور دیگر نگریست
نه به زیبایی دیروزمان
بل به دورافتادگی فرداها
که درون همه بازی ها
من و تو سوخته ایم
دل به همر
تا ز افات مصون بماند استاد کلات
پای رایانه فرستید،برایش صلوات
.
لحظه ایی صبر نمایید ،به یادم امد
که چو محصول بم استاد بود بی افات
نه
امواج بیکران
سخنت
آنجاکه گفته بودی :
((آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان))
آنچنان مرا
در هم کوب
دخترم شاخه گلي ست
شيرين ترازشهدگل ي ست
مهربان ست ،صميمي وپاك.
پاك تر ز گل ِ نرگس من،
دخترم ،
"سارينا"ست
چوگل وانشده ،بس زيباست!
ر
من با یک دانه انار زنده می مانم
و زندگی ام را با خیال می سازم
خیالی به رنگ آبی
که جریان دارد در
رگ های آن خون
خونی به سرخی دانه های انار
خوشی،اينجا گم گشت
توببر ازاينجا
يك نفس تنهايي
عشق تو بازبهانه ست
به زيبايي توميخندم
كه به خود نارو زدم
گول زدم..
فهماندم عش
زخمی بر دل
زخمی بر شانه
می سپارد راه
در چشمانش، دو شعله ی سوزان و
در دستانش، ستاره و نیلوفر
بر قامتش جامه ای از درد و
در سینه ،مزر
در پشت نقاب آشنایی
پنهان شده صورتی کذایی
صد در به دیار سایه داری
یک پنجره رو به روشنایی
یا پنجره نیست عقده ی توست
آن را که به کینه می گشا
حسين يعني
ع
ش
ق
يعني عشق
حسين يعني تمام خوبيها
يعني بهشت
حسين درياي رحمت
حتي در كوير وحشت
حسين يعني محبت
يعني تمام
ع ش ق
یارب من و می طالب ساقی هستیم
طالب به جمال گــــل مثـالی هستیم
تـا بــاده بدست رقص کنـــان بـرخیـزد
همـواره بـه شـوق او بـــاقی هستیم
مى شويَـم
چشمان ِ تو را
در غزل هاى صبح گاهى ام
كه هر روز
از نگاه ِ تاك ها مى چينم
ريخته در جامى كه هر لحظه
تشنه ى لب هاى توست
مرا تاب ب
روبرویم دریا
زیر پایم دریا
پشت سرم دریا
سمت راستم دریا
سمت چپم دریا
بالای سرم آسمان
من غرق نمی شوم
کمیـن کـردم که نگــذارم عبـورت عـادتی باشد
نـیابی رمـز قلـبم را کــه تا شــب سـاعتی باشد!
ایست!... امشب دلم ، افسر نگهبانش نخوابید
خسته ام
خسته ام
از این نزدیکی های دور
بگذار احساس
در فاصله میان من و تو
حجمی سازد به عمق خو یش
تا کوه غرور
شود ویران
در سلام
تا تو
مرا
بلندگوها
این صداهای پیچیده در من
عذابم میدهند
کاش سکوت حاکم می شد
وقتی خون
راه گم کرده است در لوله ها
و این اشباح شیمیایی
در آرزوهای غر
کاش می شد دیگر نفس نکشید
کاش می شد دیگر زنده هم نبود
تا به کی باید بمانم؟
در این سیاهی در این غم
چقدر سخت می گذرد زمان
اشک چشمانم دیگر نمی
همه راحت ، همه خرسند
بدون دغدغه از بودن منجی
به آرامی و يا تندی
به صحرا، کوه یا دریا
همه از یادشان رفته وجود مهر عالم تاب
زمستان است یا پا
خودم را می کشم در فرو
مرا می کشد او به خو !
منی سرکش و وحشیم
به لطفش مرا می کند روبرو !
به لالی زبان می کشم
به من رازها می کند گفتگو !
چو م
****** 1
خدایا
پیچک سبز، درآبی سکوتت گره خورده
هنوز لبخنددوست داشتن، برساحل دل آرام می گیرد
و طغیان عشق قرمز ازچشمان لبریز
کویر گونه ه
مثل شب های بی خوابی تو پاییز پر از خواب
مثل اشک های ارومم با یک سازو می ناب
تو اغاز کدوم راهی که مقصد اینقدر دوره
تو پایان کدوم عشقی
سلام سر زد از دلم هوای صبح تازه ات!
سپاس جان هر شبم فدای صبح تازه ات!
منِ ندار از سرِ بهانه ٬ پیش می کشم
ُُ
دلی -اگرچه غرق خون - بهای
یک روز
آسمان آبی
چلچله ها رقص کنان
دنبال لقمه نانی بودند
تکه ابر سپید
در آسمان آبی میرقصید
زمین از گلهای سپید نارنج
همچو
یک روزگرم زم
رهم توئی
و مقصدم،
در انتهای با تو رفتنست.
ز غار و جنگلم تو داده ای گذر
صدای زنگ رفتنی،
غريبه با درنگ و ماندنی،
تو دشمن نشستنی.
ت
دلم که می گیرد ...شاعر می شوم ..!
شاعر که می شوم ...
چشم هایم بارانی می شود
بغضی غریب عمق چشمهایم را در بر می گیرد
و نمناک می شودلحظه به لحظه ها
دلم مى خواهد هر بار كه مى بينم اش
ترانه ى رگ هاى اش را
چون تكه هاى نورانى ِ تگرگ
در بارش ِ اسيدى ِ ستاره ها
روى ترشح ِ پوست ِ افكار ِ زخم
وقتی که حرم را در نگاه خود دیدم
خورشید دوجهان را در نظر خویش دیدم
او را ندیدم اما صدایش را شنیدم
آمدی محبوب من اما که من محبوب ترم
عاشقی
شاهی که سپر کرده به غمخانه دعا را
بوسیده بحق کعبه ی زیبای خدا را
بر هم زده با خطبه ی خود رسم خطا را
افکنده ز بن ریشه ی هر رنگ و ری
((ده شعر گون تقارن!)) تقارن اول و دوم...
((تقارن اول))
و كوزه در آخر...
كه اكنون خمره ايست
بى نصيب نماند.
كه تلاطم مرا هم گرفت
و منفعل شد
اینروزها
در کوچه باغهای معطر عشق
طنین صدای توست
که با کهنترین نارونها
از عاشق ترین پرنده ها می گویی
اینروزها
در سپیده دمان صب
خدایا رهگذاری مست و بی جام
گذشت از کوی قلبم تند و آرام
ز نورش روشنی بخشید دل را
برون بردرو سیه رنگ سیه فام
ولی افسوس این ماه شب افروز
نمان
درمانده گشتم ، بي يار و ياور بي پگاه وبي پناه
درين روزهاي غم آلود،همه لحظه ها رو بي تو شمردم
گويي که روزگار نمي خواهد کند با من وفا
به ج
معمار سخن
گوهري، لقماني، يزداني تراب
جمعي ، بهروزي و صباغي كلات
تركمان پژواره
خدا کند که ببارد
برای زخمِ دلِ ما،
دو دیده، ابرِ بهاری.
خدا کند که دوباره
هوای پاکِ سخاوت ،
به پنجره، برساند
نوایِ صافِ قناری.
خدا کند
بنام خدا
دلت به شوق نگار نورباران باشد نگاه مهربانه او فراوان باشد .
زراهی که میروی تارسی به عشق
...بابا که نان نداد
دریای فقر آب رخش را ربوده بود.
مادر میان خستگی کهنه اش نشست
یک دسته آرزو،
بر گیسوان غصه ی شش ساله بست .
در دیدگان
موقع تقسیم خوبی هاست هم سایه
نیستی اما غمت با ماست هم سایه
قاب عکس کهنه ات امروز بر دیوار
خاطرات تازه ی فرداست هم سایه
با منی اما دلم بسیا
عاشقي مي كـرد آن عاشق مـــرام
آنكه عشق رااو به حق كرده تمــام
عاشقي مي كـرد آن مصبـــاح دين
آنــكه عــــاشق بـود از روي يقين
عاشقي مي كـ
شــب رفـته اسـت، بگو که طاقت بیـاورد
چیزی نـمـانـده که مشتـی صداقت بیاورد
پایـیـز چه سـر در گمـم کـه اینجور آمدی
شــادی کــنـان رفــت
بیا ای سایه ام بیا بِمان در بَرم لحظه ای
بیا دَر مانده ام بیا نِشان بر لَبم خنده ای
آه چه دلگیر است گذرِ زَمان برای من
چشمم یاری را نبیند ت
آرزو به دل در فهم ماندیم و نشد
که بیاید به زبان حرفی و خنده ای نسیبم نشود
آرزو به دل در شرق ماندیم و نشد
که بیاید سخنی و تهمت غربزدگی نسیب
خواب بودم
شدم بیدار
دیدم خودم را
پای یک کوه بلند
روبرویم
جاده ی سرد و یخی
پشت خود کوه
سپید
دویدم, دویدم
به دنبال جاده ی عشق
می نشینم لب حوض
ماه تابان در آب زلال
چشم ها پی چشمک ها
ماهی سرخ قشنگی در آب
تک و تنها
چشمک ها از غم تنهایی ماهی گویند
من تنه
کاشف الکل منم (وفا )
همیشه مست
جام در دست و هوای دل پرست ...
جام افتاد و شرابم محو شد
وای بر تو
کاشف الکل
حواسم پرت شد .
کوتاهی ِنگاهت
در ژرفنای مهربانی ِ دلت
چه ایجاز می شود
ای ژرفترین زخم ِ آتشین
در سینه ی حریقترین
بیا و به یادگار
به رویَش لبخندی بزن
ح
