دلم از دنیا گرفته
خسته از روزای رفته
توی این قحطیه خنده
چشامو گریه گرفته
با اینکه عمریه رفته
زندگی معنی نمیده
تا میای که بخندی
گریه ب
شکل قلم:F
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
با آخرین نفس
بوی غریب پرسش فردا را
/ در خانه ریخت
آنگاه بی درنگ
مادربزرگ من
در جامه ای به رنگ سرانجام
/ پیچیده شد
بوی کبود مرگ
ما را احاطه کرد
مادر بزرگ من
با گیسوان نقره ای بی فروغ خویش
سطح کبود و سربی تابوت سرد را
/ پوشانده بود
ما چند لحظه ای
در کوچه های سردِ سرانجام خویشتن
در ترس و اضطراب
/ فرو ماندیم
چندان عمیق که گفتی
/ دنیا
تا لحظه ای دگر
/ تعطیل می شود
اما دریغ
ای کاش « عاقبت »
/ یک جاده بود
یک جاده ی بلند که هر روز
ما عابران گیج و مقصّر
از روی احتیاج در او گام می زدیم
*
او را چنان که گفت
با یک کفن به خاک سپردیم
اما وقتی که آمدیم به خانه
حرص و ولع
روی شعور برگ و درخت آرمیده بود
و حس ظالمانه ی تقسیم
/ جان می گرفت
در لحظه های آخر اندوه
اشیاء هر کدام
یک برگ از وصیت او شد
کم کم
مادربزرگ و مرگ فراموش می شوند
زمستان 64
به مردم ساده ی « درجان »
نقطه نظرات
نظرها
نام: حكايه ارسال در سه شنبه 6 بهمن 1388 - 12:49
عالي بود
