خواندنی ترین شعرت را
در صفحه ای
سپید تر از بی حوصلگی
چکیده از جوهر شعرت
تجربه می کنم
آنگاه که
واژه واژه های قفس شده
میله های سرد
آشنای شالیزار
شکل قلم:F
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
ای همه دانه ها
که پشت فرصت سبز ایستاده اند
می دانم
/ تنتان بوی آفتاب می دهد
و نقش دست پیری
/ بر شانه های شما می درخشد
پیری که در صداقت او
/ یک بهار می خندید
و با زمزمه ی آب
/ در پنهان شما جاری بود
و دست سبزتان
/ عرق از پیشانی اش برمی داشت
دیشب مرگ
/ با لباسی سبز
/ و موهایی به رنگ آفتاب
/ به بستر او آمد
دیشب مرگ آمد و او را برد
شالیزار، سرت سبز و سلامت باد!
آشنای تو رفت
/ و داس کهنه ی خود را
/ به درختی سبز کوبید
*
ای دانه هایی که
/ بر بام آفتابگیر شالی خانه
/بی تاب روز سر زدن از خاکید
فردا
زنان آبادی
/ با جامه ای سیاه شما را
/در آب خواهند ریخت
و چشهایی در نهایت اندوه
/ شما را در« تومجار » می پایند
گل بانو
/ تمام سفره ی کوچکش را
/ با گنجشک ها تقسیم می کند
/ و برای پدر آمرزش می طلبد
فردا
وقتی که تابستان می آید
/ و خورشید داغتر از آتش می تابد
و دست دیگران
/ در ییلاق استراحت می خوابد
چه کسی جواب عطش مزرعه را خواهد داد
ای دوست خوب شالیزار
فردا وقتی بهار آمد
و مزرعه ها تو را خواستند
بگویم کجا رفتی؟
فردا وقتی پرنده ها صدایت کردند
بگویم تو را کجا کاشتند؟
مزرعه در اندوه آرمیده است
و اسبهای نگران
بی توجه به خرمنسرا نمی آیند
که پشت فرصت سبز ایستاده اند
می دانم
/ تنتان بوی آفتاب می دهد
و نقش دست پیری
/ بر شانه های شما می درخشد
پیری که در صداقت او
/ یک بهار می خندید
و با زمزمه ی آب
/ در پنهان شما جاری بود
و دست سبزتان
/ عرق از پیشانی اش برمی داشت
دیشب مرگ
/ با لباسی سبز
/ و موهایی به رنگ آفتاب
/ به بستر او آمد
دیشب مرگ آمد و او را برد
شالیزار، سرت سبز و سلامت باد!
آشنای تو رفت
/ و داس کهنه ی خود را
/ به درختی سبز کوبید
*
ای دانه هایی که
/ بر بام آفتابگیر شالی خانه
/بی تاب روز سر زدن از خاکید
فردا
زنان آبادی
/ با جامه ای سیاه شما را
/در آب خواهند ریخت
و چشهایی در نهایت اندوه
/ شما را در« تومجار » می پایند
گل بانو
/ تمام سفره ی کوچکش را
/ با گنجشک ها تقسیم می کند
/ و برای پدر آمرزش می طلبد
فردا
وقتی که تابستان می آید
/ و خورشید داغتر از آتش می تابد
و دست دیگران
/ در ییلاق استراحت می خوابد
چه کسی جواب عطش مزرعه را خواهد داد
ای دوست خوب شالیزار
فردا وقتی بهار آمد
و مزرعه ها تو را خواستند
بگویم کجا رفتی؟
فردا وقتی پرنده ها صدایت کردند
بگویم تو را کجا کاشتند؟
مزرعه در اندوه آرمیده است
و اسبهای نگران
بی توجه به خرمنسرا نمی آیند
این شعر را خواندند (اعضا)
حامد فغانی (15/2/1389),احمد سوسرایی(ا.دی) (3/12/1389),احمد سوسرایی (25/5/1390),شهاب طاهرزاده (25/6/1390),جلال جلیلوند (17/8/1390),علیرضا عزیزی (30/10/1390),
