دلم از دنیا گرفته
خسته از روزای رفته
توی این قحطیه خنده
چشامو گریه گرفته
با اینکه عمریه رفته
زندگی معنی نمیده
تا میای که بخندی
گریه ب
شکل قلم:F
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
اندازه قلم: A A
چیدمان:
رنگ قلم:
پس زمینه:
یک کبوتر سیاه
یک کبوتر سفید
در کنار هم
/ با دو قلب گرم
/ با دو دست مهر
روی ناودان خانه ی گلی ما
/ لانه ای درست کرده اند
/ از درخت و سنگ و گل
روزها
/ بر زمین آفتابی حیاط مان
/ راه می روند
گاه در میان ابر
/ چون دو نقطه ی قشنگ
/ ناپدید می شوند
شب دوباره ناودان خانه ی گلی ما
از صدای دوستی آن دو یار مهربان
آن سپید و آن سیاه
آن کبوتران
/ شلوغ می شود
*
آه ای کبوتر سپید من!
کاش
/ مردمان روزگار ما
چون تو
/ یک دل سپید و ساده داشتند
آی کودکان ساده ی سیاه
/ چه می کنید
من دلم برایتان گرفته است .
این شعر را خواندند (اعضا)
ناهید ناهید (7/5/1389),
