خسته‌ام از هر چه واژه مرد
عشق تمنا می‌کند
و هرزگی می‌فروشد
.
.
ای مجنون هرزه من
تو هم یکی از هزاران عابری
که از مردانگیشان تنها

همیشه من ودلهره ام میمانیم
وفنجان یخ می بندد
صندلی کنار شومینه ی دلتنگی ام
جای خالی ات را سرگیجه می گیرد
ودل خانه که ضعف رفت...
من شا

خیال ماه به حسین منزوی
بی وهم ترینِ خیال ماه؛
هیچ قربانی نخواهی داشت؛
چرا که
پندار پلنگ
در دست های تو معنا شد.
چشمه

فرهاد فراوان شده در دامن کوه
شیرین شده کاروبار ، ازکندن کوه
هرثانیه می شتابد از جانب دشت
یک وصله ی ناجور دگر بر تن کوه

اشک در چشمهايم يخ زده
با حرارت نگاهت
شبنم را
به گلگونه هايم بياويز
رگ هايم
از نفس های تو لبريز است
و ريشه هايم
از صلابت عشقت پابرجا.

هر قدر
این قلم
نوشت ،
خط زد ،
نگاشت و خط خطی کرد
باز ، به پندار نیامدی ...
اکنون ، دیگر بار
میان کاغذ های مچاله می جویمت
که زیر پا انداخت�

اکنون در باره ی من:
من مَردَم، یا مردُم، یا مُردَم؟
هم مَردَم، هم مردُم، هم مُردَم،
اما با کدام مایه مَردی کنم؟
و با کدام مَردُم بسازم؟
و

صدای بوی گلی پیچید ، میان خنده ی زیبایت
هزار پنجره شد بیدار ، به سمت ِ روشن ِ شب هایت
من آن مسافر حیرانم که دل سپرده به رؤیایت
رسیده ام �

آلبوم خاطره را
به اميد ديدنت باز
ورق می شمرم
صفحه سبز تو را می بینم
و به خطی قرمز
که نوشتی ، نامه را باز نکن
بر خوردم؟
و چرا
که در این ث

دهانم بوی سیاست می دهد
وقتی از در و دیوار شهر
صدای خون می شنوم ،
مناسبت ها را ورق می زنم و
چکه چکه خون می شمارم .
از الفبای " آزادی

ليس هناك امراة في الدنيا أجملَ منك..
و لكن مشكلتكِ ...
كمشكلة الوردة التي لا تشمُّ عطرَها...
كمشكلة الكتاب الذي لا يعرفُ القراءة.
أنت أهمُّ

هر شب من و خیال تو و قاب پنجره
طرح غریب گریه و مهتاب پنجره
بانوی انتظار توام پشت شیشه ها
نیلوفری ترین گل مرداب پنجره
هر روز میتپد به امی

آوارگیم دوباره آغاز شده

زنجیر دریچه های شب باز شده

چشمان شما بلای بی هنگام است

چشمک نزده خانه برانداز شده !

فرياد می زنم,
ماه می زنند
شهاب می کشند
به سخره گرفته اند
دیگر شهابی نیست،
ماهی نیست
کز گذارش و نگاهش
شاد شویم مانند ...
مي خواهید ترد كن

درويشی لباسی عاريتی بود
بر قامت آرزوهای بی فردا
که بی چهره از کنارت مي‌گذرند
و تو نمي‌دانی که کدامشان آشنا نيست
صدبار صلا که بدنبال او �