تـوی قـرن بمب و بــاروت یـکی شاهه یکی برده
یکی سرخوش از خوشی هاش یکی آوارۀ درده
کسی دلتنگِ خدا نیست نه تو کاخ و نه تو سوله
بــی تــعـ

هیچ کس مرا صدا نمی کند
درد و غم مرا رها نمی کند
دستِ مهربانی از صمیمِ دل
لحظه ای مرا دعا نمی کند
هیچ کس دل گرفته ی مرا
با هَزار همنوا نمی ک�

من می روم بدون تو تا دیار هیچ
با دست های خالی و با کوله بار هیچ
تا مقصد نهایی خود پیش می روم
آنجا که شعر می چکد از شاخسار هیچ
در آرزوی هیچ ش�

کوچه باغی باطراوت
هر دوسویش باغ اطهر
که پراز یاس و اقاقی ودرختان تناور
آسمان آبی وروشن
با هزار دسته کبوتر
شاپرک راحت وخوشبخت می پرد این�

وقتی بمیرم
لحظه هایم را
تکه تکه کنید.
در ابتدای زمین بمانید!
سهم خود،بردارید.
تلفظ شیرین تان مبارک!
مهربانانه
بوی تبر بر گردنم بیاو�

و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد�

به حرمت توحش ظریف زنانه
به حرمت گورهای دسته جمعی
به حرمت پروردگار عاریتی آینه ها
رستنگاهی جز مرگ نیست.
قبرهای سربریده شده ٬
ناقو

عاشقم کن تا شوم مشتاق رویت تا ابد
عاشقم کن تا شوم محتاج کویت تا ابد
عاشقم کن تا دلم رابرکنم ازاین جهان
هستی ام را میگذارم،همنفس با من بمان

بوریای سازشم

رهاتر از جنون
از هجـــــــومِ خالـــــــیِ نبودنت
از عبورِ از منم
"هنــــــــــــــــــوز"
صاعقه‏ای که دیگر نی

کوزه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است
سایه را در نقطه ای پابند کردن مشکل است
آشیانِ عشق را ویران نمودن سخت نیست
آهِ آتشبار را در بَند کرد

مسافر از کدامین شهر می آیی؟
بگو کز کوی عشق مابه این ویرانه می آیی
بگو قلبش به یادت گشته بیمار
مرا گفته که با دلدارم آیی!
بگو راهی شدم یا�

هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را به دست باد می �

در افق،
در بی کرانه ی هستی...
دراتنهای زمین!
برای ماندگاری ات،
خواهم رقصید!
.
.
.
من،
سهم خدا را؛
در گوشِ زمان،
فریاد حواهم زد!
و دردِ تو �

تنها رفیق خلوت شبهای تیره ام
ای آشنای خوب
ای بهترین غزل!
هر روز خویش را
با نام و یاد تو آغاز می کنم
من عاشق تو أم
این عشق و شوق را
با خواندن نم

تو میدانی که امشب هم از آن شبهای طولانیست
که میجوشد دلم انگار دریا مست و طوفانیست
کجایی باغبان امشب که رعد و برق می آید
که رٌز دلواپس نس

یک هفته ای می شود
سرما خورده ام!
هیچ کس
به عیادتم نیامده است.
سال گذشته
وقتی
شایعــه شد سرطان دارم
در خانه مان
راه نبود سوزن بیندا

روسری ات را محکم ببند!
که دنیا نامحرم شده به :
خورشید
اسب
جنگل
حتّی به من و تو که روز استخاره ی « حاجی فیروزه! »
- قابله ی ما! -
از کوچه ها�

جون ميگيرم با نفسهات
رنگ چشمات ساده ميشم
وقتي پيش من ميشيني
عاشق و دل داده ميشم
تو نگات گم ميشم انگار
وقتي چشما تو ميبندي
عاشق اون لح�

به باغی دوموری سخن می نمود
که این خانه ماراچرادخمه هست؟
عمارت بودخانه زنبوررا
چه سری زخلقت بوداین نشست؟
یکی مثل مادرتلاشی مزید
یکی ف�

من
می میرم؟!
آری
اما امروز چشمانِ گرسنه ام
بر پُریِ دست هایی بود
که به سختی هم
از جیب ها بیرون نمی آمدند.
به کو�

شبيه تکه ی ابری که سرگردونو پرباره
نمی باره ولی دائم تب باريدنو داره
تموم آرزوهاشو تو مشت مرگ ميبينه
توی پاييز اقبالش خودش رو برگ ميب�

شب که شب است
روز هم ˓ شب است
در فراخور چشمی
که دیوانه ای در آن˓ بی پیرایه
از بزرگداشت ˓پدرش˓مادرش
سخن می گوید ...

درود من به بارونی
که هر جایی نمی باره
به اون یار ِعزیزی که
به هر جا پا نمیذاره
درود من به یارانی
که اهل ِ عاشقی هستن
به پای عشقشون م�

آسمان،ابرهایت را پهن کن
بشنو قصه شبهای تنهایی ام را
که چگونه پرنده ای آواز می خواند
بر مزار سینه سوخته ام،
کاش میشد مثل ابرهای ب�

ادم ان نیست که بیند رخ عذرای تورا
مشود در عطش دیدن تو بی تو فنا
چون زلیخا همه از اتش بینایی تو
کاسه بردست شدند و همگی خوار و گدا
خواب رفت ا

سوار بر ارابه ی هجاهای طولانی شدم
واژ ه های در همو برهم
طبع شاعرانگیم کور شد
و
افکارم دچار مو ج های سنگین
شعر هایم قندیل بست
و

نم نمک می بارد
مثل چشمان تو آنروز
که عاشق بودی
طپش قلب تواز سینه ی من می آمد
وصدایت که پر از جل جل دستان توُ و باران بود.
من در آن ک�

بوی نمناک خزان وقتی که غوغایی به پا کرد
اشک زیبای خدا در خانه دریایی به پا کرد
سالها پشت سر هم آمدند و رنگ در رنگ
خواب مادر در پسر را رنگ

گر چه ز دست عشق بیمارم ، طلب از خدای می دارم
گرچه من کنون دل افگارم ، طلب از خدای می دارم
به شفای درد بی درمان ، به امید ما غریبان
گرچه همه ش

غريبه

بايد غرق شوی
وقتی نامت در رسوب ساحل است
و لب هايش جا مانده ی هم آغوشی دريا و آسمان

بايد غرق شوی

تا پهلو بگيری کنار گريزش

�

هوالمحبوب
شب هنگام بود
یادم می آید
می پیچید در کوچه مان
عطر یاس کبود
و نسیمی که دلش گرفته بود
از حوالی جنوب می وزید
می خزید برگ اقاقیا

«درحیات انتشارشعری تلخ»
«درحیات انتشار شعری تلخ».
ودرحیاط تمدن هایی بی فرهنگ.
بــــــــــــــا؛
عقربه های بربالای دوصد رسیده.

لازم شداگر دوباره دلتنگم کن
اصلن به سلیقه ی خودت رنگم کن
باسازتومایلم برقصم لطفن
بارهبرارکسترهماهنگم کن

دختر شیراز
دل ما دخترˏ شیراز ،پسندید ، خدایا چه کنیم
پر و بالم چو شکسته نپسندید ،خدایا چه کنیم
از جوانی دل ما تُنگ̗ بلوری که شکست
دلˏ م

سوالی از تو،
او، هرگز نمی پرسد
ک او میداند و،
میدانی و،
هیچ چیز پنهان نیست.
سوالی نیست.
حرفی نیست.
بزمی نیست.
خشمی نیست.
ک او میداند و،
�

1)
حالا
که قرار نیست بمانی
لطف کن
نقابت را بر دار
سطر های سفید قلبم را پس بده
2)
عرض با تو بودنم
برای رسیدن
به چشمانت
چقدر
طولان�

نیا که زخم خیانت هنوز چرکین است
وسایه های زمان چون همیشه سنگین است
نیا که دردمی کند این گام های تکراری
و پای حرمت ما درتصرف مین است
و

دوش دیدم رخ یار
پس دیوار
گشتم شاد
بودم بیمار
شدم درمان
با لحظه دیدار

در بی تفاوتی زندگیمان
از پشت پنجره دیدیم، خوب بازی می کردی
بویی آمد
هوس بازی آورد
کوچه هم که خالی
با شما بازی بازی...
تا پایمان به �

بسمه تعالی
امشب از طنین صدای تو
روی این شهر ستاره ها می بارند
در سکوت سرای پاکان
دانه های سرخ لاله ها می کارند
ترانه ی جاودان مظهر شر�

در کوچه باغ خانه ی ما... نسیم می وزد
ولی چرا نسیمش ...زیبا نیست...؟
شاید نسیم نیست ...طوفانیست...سخت وسرد...
خیلی سرد!!
یعنی این طوفان

تمنا...
تا تو هستی در کنارم،بال و پر،وا میکنم
شوقِ پروازِ غریبی را مهیا میکنم
در کنارِ نغمه های سینه سوزِ باورم
با سه تارِ خسته ام،خود ر

حسرتِ خیره شدنِ چشم هایت
به دلِ مردُمَکانَم مانده ست!
دیگر پِلک های نمناکم
توانِ ایستادن ندارند!
می ترسم!
می ترسم
از فراقِ نگاهت
در آ�

ترك لب هایم
از شمشير ِسخنان تلخ و
حنجره ی خشكيده ام
از ناگفته هاي سخت بود!
چشم های منتظرم
بر شيشه هاي مه آلودِ پنجره،
نقاشي بي رنگ بود!
�

واپسین نغمه های نیستی
بر چهار سوی این ماتم سرای یاس
و طنین پرانتظار سماجت و آشوب
تابیده بر سینه های تنگ بی کلام.
کسالت آزرنده ی هزارا

بسم الله الرحمن الرحیم
فکر می کنیم بزرگ شدیم
ودر پستوی واژه هامان می توانیم
رد پای خلسه و عرفان را
بیابیم...
در سایه ی دیوار فراموشی و غ

از پله ها که سقوط می کنم
آسانسوری گنگ در تاریکی هفت
مرا به جغرافیای زیر هشت
می کشاند!
بهت من و دور دستی از تاریخ خیالت.....
جز کامم اذوقه

یک ثانیه مانده به تحویل
در میعاد گاه پوریم ....
برای یک قرن هم آغوشی
شکست تندیس باورم....!
هیچ اغوشی امن تر از
آرامستان تنهایی ام نیست.....

پنج شنبه های قرمز نحس و فراموش شده.....
جمعه های سیاه نکبت بار
بوی نمور تعطیلی های خواب مانده....
هذیان های سبز آبی هم اغوشی تو و.....
تنهایی ه

به زیارت لبانی دخیل بسته ایی....
خود بودای عشقی.....
ماه نگاهت
آسمان سیاه شب را ستاره باران کرد
اشک هایت عشق را غسل تعمید داد
نت های عاشقیت

بر هیچ دیواری تکیه نمی زنم
مبادا در تنهایی مرا به آغوش بکشد....
خوابم را به بالش نمی سپارم
مبادا خواب تو را در خواب
از من برباید...
نامه �

بر لبانت لبخند می کارم
و عشق را
به میهمانی لبهایت
فرا می خوانم
و این گونه آغاز می شود
_ فصل تازه ی شکفتن
_ فصل رشد و شکوفه دادن.
ام�

همراهم می شوی
تا دوردستِ سفر
تا خاطره
تا شبنم وُ گل
تا بهار وُ رویش.
همراهم می شوی
تا عرش.
شبنم را وضو می سازم
خدا را می خوانم

در طلوع رازی ست
وقتی برای اولین بار
به چشمانم راه می یابی
و جا پایِ زمزمه هایت
تمام شعرهایم را پُر می کند...
تو از من می شوی
_ و من

یک حبّه قند
دو فنجان چای
قاشقی بی قرار
و عشقی که این میان
مانده سرگردان
...
سریع
چای را
تلخ
نوشیدم
_ کامت شیرین عزیزم!
آرا

شاید تو را کم دارم
_ درین وانفسای غربت و اندوه.
با من به دشت بیا
آواز آن چکاوک تنها را بشنو
بگذر از فاصله ها
اندوه را بگذار وُ با من باش.

فصل دیگری ست
فصل رویشِ گل های داوودی
و برگ ریزانِ یاس های باغچه.
آمدنت دردی را دوا نمی کند
شنیدنِ صدایت، شفایی نیست
در حسرتِ تو ن�

صدایت را دوست دارم
که آوازِ عشق ست
و
چشم هایت را
که چادرِ سبزه زارست
و
پیراهنت را
که پُر از بویِ شکوفه ست
نازنینم!
تو خودِ ب

چه روز های سختی در پیش است!
روزهای مردن!
بسیار بیشتر از، مردن اکنون!
...و روزهای دگر باره نطفه بستن!
نطفه بستن، و رنج آبستنی را، به دوش تنی ن

چندان که از واژه سرشارم، احساس میکنم مرا از واژگان نطفه بسته اند!
...و شعری نا سروده، مرا آبستن شد و چندی بعد، ترانه ای از یاد رفته مرا زایید

...خدای تان زیباست!
اما هر چه می اندیشم،
پرستش تان بسی زیباتر است!
...آری،
قحطی انصاف است!
و شعوری که عدالت را، جای قضاوت بنشاند!!!

جسدها،
جسورانه،
در جستجوی،
"جاودانگی"!
...اما"جاودانگی"
هم چو "مومیای یک جسد"
به دست زن

کرکس صحرای سرنوشت،
کرکند مهربانی را،
از کرانه های پر ز احساس سینه ام،
به چنگال ناگهانگی،
گرفت و ربود و برد!
...من مانده ام، تا کریمی که ند�

کاسکوی زندگی ام کلماتی را قورت داده ای که من به تو نیاموختم
گفتم اهسته تر مرا رنج بده
تکرار واژه هایت سنگین است
من از شادی گفتم و تو از �

محجوب من،
اگر بیایی تمام ستاره ها را چراغ خواب اتاقت
می کنم...!

به نام مهر
آنقدر تو را می خواهم؛
که به بند روی طناب که لباست را روی آن می آویزی هم حسودی می کنم....

به نام مهر
دوستت دارم،
حتی اگر قرار باشد کفش آهنین به پا کنم و فانوس به دست در جستجوی تو باشم!!

به نام مهر
من و تو دو خطیم..
نمی دانم به هم میرسیم یا نه..؟
کاش موازی نباشیم..!!

بی تو
دیوار به دیوار حرف هایت
خراب می شوم
با وصله های جور
در چین های چهره ام
تکرار می شوم.
از من تو می مانی
و
نهصد و نود و نه بار

شک می کنی
و می تکانی ام از شاخه های خود
که مبادا عریانی تنم
پیوند خورده باشد به درختی بزرگ
من هرگز شبیه نامم نبوده ام
انکار تو بود و پوسی�

امشب
فنجان تلخ من
پر از ابرهای کهنه ی پاییزی ست
از پشت پلک های تو
این بار
اما...
شک کرده ام
به خیسی خیابان های دور...

هم چون کهنه شعری
مسافر خسته ی نیمه های بامدادم
پنجه در پنجه
و

حالا
درست شبیه شاعری که
تمام قافیه هایش را باخته است
کم کم
سپید
می شوم...

شهر
آرام و خسته
در سکوت
حرفی عجیب را
هجی می کند:
« شب آبستن است!»
ستاره ها!
انگشت نمایان هرجایی!
بی آن که در پی پاسخی باشند
تکرا

قابی تلخ
بر چهره ات
نشسته
است
روی دیوار اتاق
ایستاده ام میان
اندوه
رفتن و آمدنت.
حرف های آخر
اما
همیشه ویران کننده اند
خوب یا ب

هر پلک چشمانت
زمستانی پر برف بود
من بر روی تپه ای
در زیر قبای شب
ایستاده بودم
در ابتدای جاده ای
که بسوی تو می آمد
به گرمای خورشید فامت

چنین پندارم آن دستور هفت سین
که باید خوانچه ای شایستهء این
هم آن تنگی که دارد ماهی ی سرخ
میان خوانچه را با آن بیآذین
بیاور سبزهء تازه و تر

هنوز می بارم
هنوز گاهگاهی
به شیوهء ابر خسیسی می بارم
دلم خوش است
به اشکی که اشکی می ریزم
به خاکی که خیس میکنم...
هرچند که در مشت هر بارش

بهترین شعر
همانست که تو را
با گل سرخ آشتی می دهد .
بهترین شعر
همانست که در سکوت شبی بلند می آید
و با پرچم سپیدی
حائل می شود میان تو و تن�

هبوط اولین برگ
آغاز فراق است
بیچاره درخت
که پای رفتن ندارد !
هوا سرد است و
طاقت اندک و
تسلیم بسیار !
تا روزی دیگر
سارها می آیند و درخت

میچکد بر روی شب
آن نگاه روشنت
میدمد باد سحر
از زوایای تنت .
می چکد بر چشم من
قطره ای از آن نگاه
می تند از هر برم
بندی از تردید و آه .
ت�

دیگر با من
از آن ابر سخن مگوی
که از این صحرا گذشت و
اشکی نریخت
و نه از آن باد
که هر گاه به این سترون آباد آمد
باابری سنگدل آمد
و با وعده ه�

چقدر لاله می روید
بر صحرای رخسارت
وقتی که نگاهت میکنم
با چشمان عشق و اشکهای تمایل !
لبهایم
این قیچی ی تماس
چقدر لاله می چیند
وقتی به لال�

واژه هاییم
که در انتظار یک نگاه صف کشیده ایم
داستانی می نویسیم
که نامش زندگی ست
بی آنکه بدانیم پایانش چیست .
من معنای تو را نمیدانم
تو

باورنکن ای گل که پایان خزان است
وقت چمن و بلبل و مشتاق بیان است
دل خوش نکن آخر به یکی شعلهء خورشید
این شعله که بینی از آن عشق نهان است
من

"تقدیم به استاد بزرگوارم جناب آقای محمد ترکمان"
پژواک دلگیر اطاقی بی در است
سرود قفس!
که قناری را
از خیال پرسه های آسمانی
به میان صفحات �

ایستاده ام
مقابل لاجوردی آسمان
جایی که ...!!
محبوس گشته دردستان بی انتهای شب
.
.
.
کرکس بغض
ازگلوی آسمان
طاعونی است
درمان نشدنی
.
.
.
باز

امروز
سیاهم
سیاه سیاه
بی هیچ روزنی
غوطه ور دریاچه کاش ها
پشت کوه های تردید
نشئه تک زدن ماهی های امید
اما تو
به بزم رنگ ها می روی
و

ای که لبخندت مساوی با همه عمرم نگاه
ای که قامت راست! بودت تکیه گاهم گاه گاه
گاه می سوزانی ام از عشق! ای زیباترین
گاه می تابی به قلبم ای سرا

بی برگی پاییز
و اندوهت را
با چشم های خیس و باران زده
به بهار
_ پیوند می زنم
شاید گشایشی شود
شاید انتظارها به پایان رسد.
بهار در ر

عکست را
به آینه می آویزم.
با هر نگاه به آینه
تو،
لبخند می زنی...
90/10/9

می بوسی ام
شبانه، آفتاب می شود
از انگشتانم، شکوفه می روید
و در چشمانم، ستاره می رقصد.
*****
کجایی عشق؟
کجایی گمگشته ی دیروز؟
من دربان ب

ستاره های شب
صبح که می شود
در چشمانت، پناه می گیرند
چه زیبا شده ای، محبوبم...
*****
صدای اذان را می شنوم
روزه ام را
_ با نگاه به چشما

در صدایِ غم گرفته ات
...طلوعی ست.
فردا را

به سجده می نشینیم
تا عشق
از در آید.
جاپایِ خدا را
در قاب
به دیوار می آویزیم.
_ نَظَر�

آسمان پُر می شود
از لبخندِ بنفشه در دستِ عاشق.
_ هنوز فرصت هست؛
برایِ رویشی نو
در شبی به بلندیِ یلدا.
با هم باشیم مهربان...
بهنا

"من و تو" و فاصله یِ "ما"
... به اندازه یِ درخت است با برگ
... شعر است با خیالِ من.
فاصله یِ "من و تو"
... به اندازه یِ گُل است با ریشه یِ مج�

در رؤیاهایم جای داری.
نگران نباش؛
رؤیاهایم را
از جانم
...
بیشتر دوست می دارم...
بهناز 90/11/14

شب ام
از چشمان بسته تو آغاز می شود
تو باشی
هر شب ام
یلدا ست

چقد این حس کنجکاوی
شبو روز میده ازارم
فقط وقتی بگی میشه
دیگه خودرو نیازارم
باهم بودیم همیشه ما
توی غم توی هرشادی
تو حتی تاری از مومو
به

چشامو رو هم ميذارم
منو ميبري به رويا
پشت پلكام جاميمونه
همه زشتيهاي دنيا
ميگيري دستامو تو دست
حس نميكنم كه تنهام
يك قصيده ي نوازش
مينو�

ارامشو حس كن
مثل نسيم اسون
بامن بگو از عشق
اروم مث بارون
بارون نم نم كن
حرفاتو هرلحظه
حرفاي شيرينت
ارامش محضه
بگو كه محفوظه
جام توي رو

من اين تقويمو خط خطي ميكنم
يه تقويم تازه بنا ميكنم
جدا ميشم از هرچي بودو نبود
دوباره خودم رو صدا ميكنم
ميدونم خدا هرجا باشم هنوز
يجوراي �

باز امشب دل هوای بینوایی می کند
روی نعشم هی نوای بی نوایی می کند
باز رعد بیخبر،عکاس خلوتگاه شد
با صدای چکه هایم بی صدایی می کند
بودن �

ساقه علفی را،از فشار حجم سنگی، نجات دادم!
...احساس می کنم،خدا نشانه فرستاده بود، تا باری دیگر ایمان بیاورم:
"هنوز مترسک هایی هستند که نمی گ�

گریستم
رفتم تا حوض خاطرات
تا محو کنم اشک
در آغوش دو دست یاد
زهرخندی زد
گفت:
حالا که رفته ای
(چه کنم با این همه
عاشقانه های بلا استفاد

از همين‌جا
همين‌جا كه قيچى ِنفس‌هاى‌ات
شعرى را در قلب‌ام بُرش مى‌دهد
گفتگوى ميان‌مان آغاز مى‌شود
تو همچون آتش ِعطرى سرخ
گذشته ا�

می روم تا ته جاده
شاید آنجا
برسیم به هم
من و تو
نیمساز غرور
شبگرد 12/7/90

دیگر فاصله ای بین ما نیست
تنها چند وجب خاک
ویک سنگ سیاه
ویک پل
به نام
صراط
.
.
.
ن.مهتاب

خورشید میمیرد...!
درسرزمین سایه ها
وسایه های سنگی
طلب میکنند ابراهیم را
وچه غروب خونین است
در وداع خورشید
.
.
.
ن.مهتاب

از من بگريزيد كه ديوانه ام امشب
ديوانه ديدار جانانه ام امشب
مجنون صفتم تاب ندارم به كه گويم؟
ليلاي من آيد به درخانه ام امشب
زنهار چه دا�

آي اي قافله سالارعشق
هان به كجاميكشي اين دل بيماررا؟
ماكه زخودرفته ايم ازچه زما نگذري؟
تا بنمايي به من علت ديدار را
عشق صبومن چو جام جام

مرغ پر بسته كجا ديدي غزلخواني كند
درقفس پروازتا اوج پريشاني كند
گر نباشد دست ياري با محبت آشنا
عشق را بر ما كه ارزاني كند ؟
آتشي بايد �

مي گذرد روز وشب جمله به ذنبال هم
مست تماشا همه فارغ از احوال هم
روز يكي تيره و شب زبراي دگر
نورفشان همچو مهر مانده به اقبال هم

به دور از تو اي گل غريبم هنوز
نشد از محبت نصيبم هنوز
توگفتي صبوري زدلدادگيست
نگاه كن سرا پا شكيبم هنوز
خوشا آن غمي را كه باشي سبب
كه

در انعکاس نور
تورایافتم
متبلورتر از الماس
نفسهایم در امتداد
نفسهایت به بازدم رسید
آنگاه که تو باصداقت صبح آمدی
در عمق چشمهایت چ

من دلي دارم كه باران ميكند
دم به دم غوغاي ياران مي كند
من دلي دارم خراب از عشق ناب
زين خرابي رفت ازمن صبرو تاب
من دلي دارم زدنيا وا زده
رف�

آتشي برجان ودل افكند ورفت
ريشه هستي زخاك بركندورفت
چون پرستوبال بگشودونهان شدازنظر
پاي دل اما نهاد در بند ورفت
من نپرسيدم چرا اما مگر ش�

در اندیشه ام درختان همه سبزند
قناریان همه می خوانند
امــــــــــــــــــــــــــا
باز خیال برم داشته
درین عصریخبندان...
ن.مهتاب

مجلس ترحیم
جمعیت بیشمار
به صرف شام
آمده بودند
تاطلب کنند
آمرزشش را
نمیشناختنش !
اما گرسنگی را چرا...
ن.مهتاب

گاه!...
شعری می سرایم ،کامل
وقتی
مومن می شوم به صداقتت
و شرافت قلبت
در خیالم !...
پروانه ی ذهنم
خوب می داند ،حریم پروازش را
می نشیند کنجی

نوازش سایه آونگ
بر دیوار

و نگاهی شرمسار
در آخرین تکرار
حکایتی دارد از
نقبی به سوی نور
" سلام آرامش "
شبگرد90/8/12