بهای جوانی

خمید نرگس پژمرده‌ای ز انده و شرم چو دید جلوه‌ی گلهای بوستانی را
فکند بر گل خودروی دیده‌ی امید نهفته گفت بدو این غم نهانی را
که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین شدم نشانه بلاهای آسمانی را
مرا به سفره‌ی خالی زمانه مهمان کرد ندیده چشم کس اینگونه میهمانی را
طبیب باد صبا را بگوی از ره مهر که تا دوا کند این درد ناگهانی را
ز کاردانی دیروز من چه سود امروز چو کار نیست، چه تاثیر کاردانی را
به چشم خیره‌ی ایام هر چه خیره شدم ندید دیده‌ی من روی مهربانی را
من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم زمانه در دلم افکند بدگمانی را
چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری خریده‌اند همه ملک شادمانی را
شکستم و نشد آگاه باغبان قضا نخوانده بود مگر درس باغبانی را
بمن جوانی خود را بسیم و زر بفروش که زر و سیم کلید است کامرانی را
جواب داد که آئین روزگار اینست بسی بلند و پستی است زندگانی را
بکس نداد توانائی این سپهر بلند که از پیش نفرستاد ناتوانی را
هنوز تازه رسیدی و اوستاد فلک نگفته بهر تو اسرار باستانی را
در آن مکان که جوانی دمی و عمر شبی است بخیره میطلبی عمر جاودانی را
نهان هر گل و بهر سبزه‌ای دو صد معنی است بجز زمانه نداند کس این معانی را
ز گنج وقت، نوائی ببر که شبرو دهر برایگان برد این گنج رایگانی را
ز رنگ سرخ گل ارغوان مشو دلتنگ خزان سیه کند آن روی ارغوانی را
گرانبهاست گل اندر چمن ولی مشتاب بدل کنند به ارزانی این گرانی را
زمانه بر تن ریحان و لاله و نسرین بسی دریده قباهای پرنیانی را
من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را
چمن چگونه رهد ز آفت دی و بهمن صبا چه چاره کند باد مهرگانی را
تو زر و سیم نگهدار کاندرین بازار بسیم و زر نخریده است کس جوانی را

امتیاز: 4.3 از 5 (مجموع 75 رای)
نسخه چاپی  اضافه کردن به لیست Favorites  دعوت از یک دوست برای دیدن این صفحه  فرستادن این شعر با نامه  گذاشتن این شعر در وبلاگ یا سایت خودتان  لینک ثابت این شعر  گزارش خطا یا تخلف یا محتوای نامناسب    



این شعر را خواندند (اعضا)

عباس محمدحسينی عارفي (2/6/1390),بهار ذوالفقاری (25/9/1390),