سکوت سرشار از لحظه هاست
براي با هم بودن يا نبودن
اما در کنار هم نبودن
سکوت هواي کهنه ايست
در امتداد تاريکي شب...
براي فرداهاي بي حاصل

پيچيد

صدایش در هوا

به پيچش

حشره ای در تار عنکبوت

وقتی که

فریاد میزد

زير سنگينی چکمه ها.

معشوق من زيبا ترين معشوق دنیاست
عطر تنش بهتر ز عطر و بوی گلهاست
او با وجود قلب پاک و مهربانش
با معرفت چون وسعت آبی درياست
معشوق من آر�

بریز روی سرم
کاسه ای پر از بوی خاک سرخ
پای همان پاره خط های بی سر
که ریشه دوانده اند
تا نقطه چین...
تا بی نهایت
تعجب نمی کند اینجا
کسی به "�

با تو
به اوج می رسم
بی تو
به موج می روم
با تو
طلوع می کنم
بی تو
غروب می کنم
با تو
تمام لحظه هام
پُر از گل و ستاره ست
بی تو
دلم در سوگِ ع

از بيم تکرار اين بهار
بيد تنم
بار بار می لرزد
که ترا ندیده پیر می شود
چشمانم
وخط پیشانی ام
که شیار بسته است عرق شرم تنهائی را
ولی
شوق

چقدر پرنده می بارد
روی شانه ی درخت
ومن
بیدار می شوم
با پچ پچ کفشدوزکها
لابلای باغ
پرسه می زنم
پیراهنم بوی بهار می گیرد


اسفند۸۸

بودن را دوست می دارم
در ماندگاری چشم نمناکت
که می ميرد خشم
مه می پوسد غم
ميان دستان گرم تو
که گهواره ی خورشيد ست و
مادر اميد
به زند

همه محتاج محبتيم فرصت نداريم
همه عاشقيم رغبت نداريم
گنج قارونيم قيمت نداريم
آهنگ قلبيم فكرت نداريم
افق سبزيم ساحل نداريم
شفاي درديم اي

از همان ابتدا
چايِ تلخِ سرنوشت
قرعه اي بود،به نام ما
سکه ي شانس ما يک رو دارد
خواستن ، يا نخواستن
اين بار مسئله اينست...
فرقي نمي کند.
ز

ناز کرده؛ پر هياهو آمد آن يار گران
خلوتی بس مغتنم خالی ز غير و ديگران
پوششی ناز از حرير و بوی عطر خاطرات
لحظه ها چون تير عيشی جست ازسوی کما

ای بهترين گذر کن من آيه های دردم
عشق تو چشم کور است ويرانه های زردم
تو از گل بهاری درد خزان چه دانی
سرخی که عاشق هستی هجرم که فصل سردم
تو �

بار ديگر دفترم سر لوحه شد
وقلم زين ماجرا سر شادِ گشت
دفترم زيبا از هر سخن است
چون سخن با هر قلم در يادِ گشت
من که هر یا

دل خوش کرده ام
به اسباب بازی های کودکی
و مینو - وقتی که او را به جای تمام عروسکهای نداشته ام خریدم-
و من هنوز بچه ام
اگر عروسکم را بگیرند

انگار هزار بار دیده بودمت
وقتی کنار لهجه ما پرسه می زدی
پرسیدم از کدام ناحیه نشات گرفته ای
پس با نگاه قطعی آشفته ساز خود
گفتی که جای �

نميدانم دلم ديوانه ی کيست
دمی اينجا دمی آنجا پی چيست؟
هميدانم درين دوران بی مهر
شدش عاشق و تا آخر چنين زيست

ببار ای ابر تا من هم ببارم
که از بغض گلويم زار زارم
اگر تو گريه ی بغض خدايی
من از دست خدا هم گريه دارم

باز هم قضا شد اين پچ پچ تکراری ما
ما منتظريم زير پتو هم به خدا
صبح جعستو کمی حالنداريم آقا
ما که خوابیم توهم بگذار از شنبه بيا
*******************

می گويد مرا می پرستت
اما هنوز در چشمانم آشيانه نيافته است
مادرم فرش می بافد
خواهرم گوسفندان را به چرا می برد
و من برای باريدن باران
برا�

با ابرهای آســـــــــــــمان
یک بــــــــوم نقاشی بساز
نقشی بزن .....
قـلبی بکــــــش
چرخی بزن ....
رنگی بساز .........
در پ

آب هم از عطش عشق زمین گیر شدست
روز و شب منتظر حلقه ی زنجیر شدست
کاش طوفان محبت عطشش را می شست
حیف از قصه ی این واقعه دلگیر شدست
عاطفه مهر و�

اینجا، غروب، وقت تماشا
جز یاد روی ماه تو،
حاشا
دل در پی نگاه دگر باشد
من
هر چند در مقام فنایت نسوختم
یا چشم در نگاه زلالت ندوختم

۱
واژه های ايستاده در صف سکوت
به حنجره ام فشار می آورند
خفه می شوم اگر
کمک نکند
فرياد

۲
احتراز يا اعتراض
کدامین را چشمت اشارت می کند

نقطه چین
دنبال یه جـــــــواب ســـــــاده بودم
نمــــــــی دونم چــی شد از تو سرودم
از کســـــــی که به غصه هاش می خنده
قفس واســــــ�

توي اين تراز عـــــــشق من و تو
هميشه حــــــساب دل واپســـــــيه
گفتگو ميون صندوقداراش هــــــم
گفتگــــــو ز ماتـــــم بي كســـــ

باز ا که تو را با دل پنهان نتوان بردن
چون عشق هويدا شد حاشا نتوان کردن
از روي تو مهجورم بشکسته جدا دورم
خواهم چه کنم ديده رويت نتوان ديدن ؟

نوازشی نیروبخش به هر دیده
قدرت و توانِ هزار راه نرفته
شانه های تحملِ
دردهای بی هدف هر اراده
گفتی همه و همه
در تفکر به گامهایت نهفته
�

دلم گرفته است
سنگینی می کند...
انگار سنگی گران روی دلم است
بازهم شب است و
غمی که هردم مرا می بلعد و تف می کند
تقاص چه پس می دهم؟
نمی دانم

شیطونی نکن با دلم
دَس تو رو می خونم
رو فلب من پا نذار
رگ خواب تو می دونم
تو می گی واسم می میری
من می گم تو بی وفایی
تو می گی باهات می مونم

ای پریده ترین پرواز
در هشتمین سپیده دم
آسمانه ترین شفق
در تو تپید
وقتی که خم پاره ایی
لب های صورتی ات را شراب کرد
گیرم که گیرت گیره لباسه

(((((( كاشكي هر روزمان نوروز باد ))))))
باز بوي عيد توي كوچه ها
آمده با شاخه اي از گل ، بدست
باز مي رقصد نسيمي دلربا
سرخوش از نوروز، چونان ك

صدایی باز می خواند از این سینا تو را امشب
نگاهـی باز مـی نالد در این صحرا بیا امشب
به صحراهای هجران دود می پیچد کران ها را
چه دانی از دعای

زپيكر چون گلت پيچ و تاب ميبارد
ز گيسويت بخدا مشك ناب ميبارد
تو از تبار كدامين قبيله شرقي
كه از نگاه تو سكر شراب ميبارد
نگويم اينكه تو اله�

اولين بار كه روبرو شويم
پشت مي كنم
به هرچه در دنياست .
احساسم را
كف دستانت مي گذارم
تا حساب مان پاك شود !
بيا پاك شويم
ازهرآنچه بوده ايم

خدا
جهان می خانه و ساقی است الله !
نه جز باده همه هستی است والله !
فقط من هستم و ساقی و مستی !
هزاران نقش این هر سه است هستی !
چه گویم ؟! هست �

خدا
بی وقفه و آرام در کوشش خویش ام !
از این گونه که
به کل هستی می اندیشم !
و با تبسمی بود و نیست
می بخشم
این گنج آشکارِ نهان را
مشرفان ر�

دفتر آرام
فرحت در آغوشم می خندد
سرک دوازده هم
****
گامی در سرک سیزده بر می دارد
و خنده های فرحت در آغوشم می خشکد.
اینجا کابل
سرک

زلالِ آب را درود
خروشِ چشمه گلاب را درود
فروغِ شعرِ عاشقانِ آفتاب را درود
کمالِ معنی و فصاهت و بلاغتِ سخن توراست
به شعر و شاعرِ زمانه-انق

گاه ترازو
يك كفه اش
آنچنان سنگين مي شود
.
.
.
.
.
.
نمي دانم عشق كجا غيبت زده

خوش به حال دل تنهات * كه توو زندگي اسيره
دلت عاشق كسي نيست * واسه هيچكس نمي ميره
خوش به حالت كه توو دستات * دست هيچ غريبه اي نيست
خوش به �

حرف دلم یه نقطه چین ، بود كه حالا یه خط شده
‌تمومه كارای دلم ، یه جورایی غلط شده
دست خودم نیست به خدا ، دوای دردم همینه
اگه نگم دق می كن�

كوچه هاي باستاني
سراغم را بگير
هنوز
من از هزاره دوم برنگشته ام
ساده نيست
دلكندن از سنگهاي باستاني
سالهاي عاشقي
بام

اينجا نمي شود
اينگونه درب وا نمي شود
بايد ز خاك هم قَــدَري زيرتر نشست
بـا آبـشار ِ پـارك ِ ريـا ، جان ِ تو دريـا نمي شود
بايد ز دل گذ

امروز که بی تو باورم را جستجو میکنم،
صفحات انتظار را ورق می زنم.
یک تکه از دلم را برایت هدیه می فرستم.
دلم برای آمدنت تنگ شده است .
تو م

حق با تو بود!
اتفاقهای مهم
همیشه
بیخ گوش ما
وقتی خوابیم، میافتند:
در گیرو در گرگ رو میش
شب آبستن میشود
و روز به دنیا میآورد
اما ا

آن لحظه رسيد
قلبم لرزيد
نفسي با عطر دلآويز پونه ي وحشي بر من وزيد و دميد و كشيد ذهنم را تا اوج و بريد افكارم را چون موج
موجي كه مي شكند تخت

می دانم دیر شده
می دانم ساعت مرا سرزنش می کند
و پنجره ،انتظارش را فراموش نمی کند
می دانم تو سال ها به بی توجهی های من خندیدی
خنده هایت

عشق را بین دو نگاه باید جست
بین گستاخی و یک شرم حضور
عشق خط یک فاصله است
که میان من و او افتادست
عشق عقده یک امید است
که به دل خورده گره
تا

قطره ای گر ز دل سوختهءما افتد
شور طوفان شود و در سر دریا افتد
آتش غیرت مجنون بکشد سر تا عرش
گر در آفاق جنون صحبت لیلا افتد!
ای که دامن کشی �

من و عشق و تو و مستی دراين کابين دربستی
نمی دانم چرا اما کنار من تو بنشستی
تو از من بی خبر بودی نمی پرسيدی از دردم
دلم آخر گرفت اما تو ياری