if(window.document.bgColor=='#000000'){document.write('<div dir="rtl" style="text-align:justify;font-size:12px;font-family:tahoma;color:#ffffff">');}else{document.write('<div dir="rtl" style="text-align:justify;font-size:12px;font-family:tahoma;">');}document.write('سفر نخستين<br />با خود شبي به سير و سفر رفتم<br />&nbsp;با سايه ام به گشت وگذر رفتم<br />با سايه گفتگوي من آن شب ادامه داشت<br />شب<br />&nbsp;با پياله هاي پياپي<br />&nbsp;پايان نمي گرفت<br />&nbsp;هر جام<br />&nbsp;جام خاطره اي بود<br />در دل هزار پرسش و بر لب سكوت تلخ<br />&nbsp;رفتيم رود را به تماشا كه او تشست<br />با اولين تساره شب آغاز گشته بود<br />&nbsp;با اولين پياله شب ما<br />&nbsp;شب ما را به سوي صبح<br />سوي سپيده سحري مي<br />برد<br />شب شهر خفته را<br />خاموش زير چتر سياهش گرفته بود<br />زاينده رود<br />&nbsp;در دل مرداب مي نشست كه او برخاست<br />و دستهاي نحيفش را<br />&nbsp;بر نرده هاي آهني ساحل آويخت<br />و سايه سياهش<br />&nbsp;بر روي آبهاي روان ريخت<br />بانگي ؟<br />&nbsp;نه ناله اي<br />&nbsp;از سينه بركشيد<br />&nbsp;و آن<br />سكوت كامل ساحل را آشفت<br />چونان نسيم<br />&nbsp;كه برگ درختان را<br />پنداشتي كه زمزمه سايه<br />&nbsp;در هيچ مي نشست<br />گفتي كه واژه ها<br />&nbsp;در حجم بي نهايت<br />&nbsp;نابود مي شدند<br />و باز هم سكوت<br />&nbsp;گفتم<br />&nbsp;سكوت چيست ؟،<br />آري سكوت تو هرگز دليل پايان نيست<br />خنديد<br />&nbsp;خنده ؟<br />نه<br />كه زهر خند خفته به لب بود<br />&nbsp;اين بار<br />&nbsp;گويي طنين صوت مي آمد<br />&nbsp;از ژرفناي چاه شگرفي مغموم<br />با واژههاي درهم نامفهوم<br />&nbsp;گفتي نه گفتگوست<br />&nbsp;كه نجوايي<br />&nbsp;مي گفت<br />گفتي سكوت ؟<br />&nbsp;هرگز<br />گاهي سكوت واژه گويايي ست<br />&nbsp;يك اسب شيهه مي كشد<br />و سرنوشت ما<br />&nbsp;تغيير مي كند<br />&nbsp;حاصل چه بوود آنهمه فرياد را كه من ؟<br />&nbsp;گر شيهه بود شيوم من شايد<br />&nbsp;اما شيون به هيچ كار نيامد<br />و سوگواري<br />&nbsp;درماتم گلي كه به گرداب برگذشت<br />&nbsp;بيهوده<br />آن شب كه دست من<br />&nbsp;از دشت چيد آن شقايق وحشي را<br />&nbsp;آنگاه<br />&nbsp;برگ درخت توت دم دستش را چيد<br />&nbsp;با مت دشتي پر از شقايق<br />دشتي پر از شقايق وحشي بود<br />&nbsp;آنگاه برگ درخت توت رها بر آب مي رفت<br />ما نيز بر ساحلي كه خلوت و خاموشي<br />&nbsp;و پاسي از شبانه گذشته رفتيم<br />نه رفتني مصمم<br />&nbsp;كه گامهاي تفرج بود<br />&nbsp;بي آنكه قصد گردش و تفريحي<br />&nbsp;با مرد كشت سوخته اي گرم گشت مي رفتم<br />و انحناي گرده او<br />پنداشتي كه بار مصيبت را<br />بر خويش مي كشيد<br />پرسيدمش كه<br />&nbsp;رود آن خشمناك رود<br />گفتي چه شد ؟<br />&nbsp;به دامن مردابها نشست ؟<br />&nbsp;ناگاه ايستاد<br />&nbsp;چشمش به چشم خسته من افتاد<br />&nbsp;بر ديدگان خسته خواب آلود<br />مي گفت<br />&nbsp;گفتي چه رود ؟ رود ؟ آن خشمناك رود ؟<br />لختي سكوت كرد<br />سپس افزود<br />&nbsp;هيهات<br />&nbsp;الحق كه ما چه پست و پليديم<br />&nbsp;و من علي الخصوص<br />&nbsp;من رود پاك را<br />در لحظه هاي خشم<br />در ذهن خود به دامن مرداب برده ام<br />بيچاره من كه خرمن عمرم را<br />&nbsp;با دست خويشتن<br />&nbsp;در شعله هاي آتش خشمم نشانده ام<br />بر كام ما نگشت و نكرديم<br />كاري كه چرخ نگردد<br />اين گرد گرد چرخ كهن گشت و كشت و گشت<br />&nbsp;ما روزهاي معركه در خواب بوده ايم<br />آنگاه مي گريست<br />&nbsp;كه من گفتم<br />&nbsp;اين جاي گريه نيست<br />&nbsp;آرام گريه كن<br />&nbsp;كه هق هق گريستن تو سكوت را<br />دديم صداي هق هق او اوج مي گرفت<br />&nbsp;گفتم<br />بگذر ز گريه مرد<br />آنجا نگاه كن<br />آن پرخروش رود خروشنده<br />&nbsp;اينك اين خاموش<br />&nbsp;در پاسخم سرود<br />&nbsp;آري شگفت رود<br />&nbsp;اما شگفت نيست ؟<br />آن پرخروش رود خروشنده اي<br />كه در من بود ؟<br />&nbsp;اينك اين در بطالت در ياس در<br />كدورت خود تنها<br />تابنده آفتاب<br />&nbsp;از ما دريغ داشت طلوعش را<br />آيا<br />&nbsp;اين خيل خواب در خور خرگوشان<br />&nbsp;از چشم خلق خيمه نخواهد كند ؟<br />&nbsp;آنگاه مي فروش<br />&nbsp;ما را به يك پياله محبت كرد<br />&nbsp;در امتداد رود ما گفتگوكنان رفتيم<br />گفتم<br />&nbsp;هنوز هم ؟<br />&nbsp;شايد كه آب<br />رفته به جوي ‌آيد<br />&nbsp;خنديد يعني<br />&nbsp;گيرم كه آب رفته به جوي آيد<br />&nbsp;با آبروي رفته چه بايد كرد ؟<br />&nbsp;مي گفت<br />&nbsp;در سرزمين هرز<br />&nbsp;سرشاخه هاي سبز<br />&nbsp;نمي رويد<br />ديدم<br />ايمان به نااميدي بسيار خويش داشت كه ترسيدم<br />&nbsp;از دور عابري<br />&nbsp;با سوزناك زمزمهاي گرم<br />ناله بود<br />&nbsp;هر كاو نكاشت مهر و ز خوبي گلي نچيد<br />&nbsp;در رهگذر باد نگهبان لاله بود<br />گفتم<br />&nbsp;شب ديرگاه شد<br />&nbsp;دستان سايه جانب من آمد<br />&nbsp;يعني برو كه رخصت رفتن داد<br />رفتم<br />درانتهاي جاده نگاهم بر او فتاد<br />&nbsp;او بود از روي نرده خم شده<br />روي رود<br />&nbsp;ديدم<br />سيماب صبحگاهي<br />&nbsp;از سر بلندترين كوهها فرو ميريخت<br />&nbsp;گفتم<br />&nbsp;برخيز و خواب را<br />برخيز و باز روشني آفتاب را<br />&nbsp;<br />&nbsp;<br />');document.write(' <br><a href="http://www.shereno.com//file.php?op=show&id=1179" style=\"text-decoration:none\" target=\"_blank\">شعر "11" از دفتر شعر "گيرم كه آب رفته به جوي آيد با آبروي رفته چه بايد كرد ؟" شاعر "حمید مصدق" </a><br><br><a href="http://www.shereno.com" style=\"text-decoration:none\" target=\"_blank\"><img src="http://www.shereno.com//slogo.gif" border="0" alt="Powerd by Shereno.com" align="middle"></a></div>');document.write('</div>');