فتحی:
امید به خدا داشتن ...
یعنی: برای هر حرکتی ...
از نعمت بزرگ الهی(( عقل)) به سودمندترین روش بهره بگیری

حال نوروزی به بزم نیک رفتاران خوش است
باده نوشی در حریم کوی دلداران خوش است
با دلی سرشاراز بی کینه بودن سال نو
درکنار سفره هفت سین میخو

تا گره نخورده ام

بگذار!

بازتابم را در تو بریزم

تا تمام کهنگی ام

خرد شود

میان دو پلک لرزانت!

صدای نبض بهار
می آيد
خاکستر زمستان را به
باد بسپار
تا گنجه خاطرات
تکيده از غم را
بدرقه آخرين فردا
نوروز کنيم

در التهاب زمین ،
سیراب از شبنم اولین غنچه ی هستی ،
در رکوع شاخه به احساس نسیم ،
تو حس آغازی ،
با ریزش باران
از آیه رویش.
ندیده ام تو

درودبراو:

بالشم ابری بود،
من خوش خیال رابگو..
خواب ابرمی دیدم!
#
چشم گشودنم
وبازهمان میله ها
میله هایی که پیچک اف�

دلتنگی
چند روزدلم گرفته ، اخه نیستی تو کنارم
واسه تو همیشه یارم ، بی قرارم بی قرارم
مثل یک قطره هراسون، دنبال دریا می گردم
دنبال دستای

ســـاقیا عیــــد آمده از لعــــل خود نوشم بده
عیــدی ما کــام تـــو با روی خود جوشم بده
یک نظاره سوی ما ای پادشاه حســـــــن ها
پاسخ آن ن

به آن شبي كه
چشمهايت مرا مسحور خود كرد
مي انديشم؛
شايد بتوانم
موسيقي احساس دلت را
بشنوم؛
از خانه بيرون مي زنم،
در لامكان
تنها چشمهاي ت�

تنها يادگاری ات مرا به بزرگترين درد مبتلا کرد
يک دست که بويش فقط نصيبم بود
از يک دست نوشته...

من هم
...!
...من هم شوق پریدن دارم
شوق پرواز میان ابرها
خنکای شب سرمستی عشق
بالهای کوچک و خسته ی آن جسم پریشانی را
آب و تابی می دهد
رهسپار�

من ماندم و دو ديده پر خون ولي دريغ ،
از اشك؛ كاين دو ديده من ناز مي كنند
تنهـا رفيق و همـدم شب هـاي تار من ،
غمهـاي كهـنه ايسـت كه سرباز مي

من میبینم دیگه شبه غروبه
میخوای نری؟ بمونی خیلی خوبه!
از اون شبایی که آرزومه
من و توئو تنهایی هایه خونه
+
همش تو خواب دیدنت شبارو
میسپره

چقد حس ِ من با نگات بهتره
چقد وقتی می خندی عاشقترم
بذار آخر ِ شعرو اول بگم
می خوام جز تو از هر کسی بگذرم
می خوام با تو معنی بشم تا ابد
می خ

چشمان تو بود و من دگر هيچ نبود
رويِ پل عشق جز گذر هيچ نبود
آنجا که تو بودي و من و رابطه ها
در جنت عشق جز شرر هيچ نبود
گفتند به ما حرارت حا�

من ایرانم
من اینک شعر میگویم
سراپا غرق در شادی
من اینک شاد و مسرورم
من اینک شعر میگویم
من ایرانم
که نامم را چنین گویند
الف بر آستین جوش�

ای در رگ تو جاری خون دل پر دردم
پای ار به رهم اری توفان نبرد گردم
اي سيرت تو صورت از صد صور جانم
نقش تو بدین حالت گویی که خودم کردم
ای روی ت�

آسمان؛ بَه که چه زیبا شده ای
سبزه ی کوچک من
با تو دستان خداوند چه کرد
که چنین یک شبه رعنا شده ای !
آفتاب این همه می تابی ومی خندم من
د�

وقتی ستاره های شب سياه...
به رنگين کمان تک رنگ غروب....
با حسرت!
خیره می شوند...
من هم گوشه تنهايی خود بغ کرده...
سیب سرخی در دست...
به عکس تو!
�

۱-
آزادی یعنی اینکه باشی
قوی
بگوئی رای مثبت را و از کس
نترسی
۲-
آزادی یعنی نباشی
اسیر جهل و سیاهی
در پی هر پرسشی
بیابی جوابی
۳-
آ

(به مهدی اخوان ثالث)
کرک جان
بد بده ، بر خوان
به چاوشی ،
حدیث سردی و سرما
تو امیدی و نومیدی
کرک جان بد بده ،
برخوان
زاندو هان و ز ز�

جای چند لبخند خالی نیست ؟
جای من اما
تو می پری و
بی پر پدرم با کفش های پار ه اش
اداره ها را
می دود به دنبالش
شریک دزد می شود مترس

ماهی کوچک بی قرار
در گوشه ای از حوض پر از جلبک های بی کسی
بال بال فلس هایش را می شست
گاه به بیرون آب نظاره می کرد
و گاه با دیوارهای سیمانی �

سیصد و شصت وپنج روز مرا
شب گرفت و ستاره باران کرد
نام آن را گذاشت سال و گذشت
سال دیگر مرا به دامان کرد
چار در ده دوسال افزونتر
برسرم رفت

*سال نو مبارك*
دو پرنده ي كوچك و مست
از چهره ي مرد بر مي خيزند،
پر مي گيرند و آرام به روي
شاخه ي اندام دخترك مي نشينند.
عروسك از دستان�

U A R ع ش ق
من گمانم عشق چيز خوبي است
شاهد اين مدعا محبوبي است
من گمانم عشق بالا مي رود
هر كجا مي خواهد آنجا مي رود
من گمانم عشق قسمت مي ك�

*مريم قصه هاي من ، عيدت مبارك
شاعر آيه هاي من، عيدت مبارك
توي همين ثانيه هاي بي تو بودن
همدم گريه هاي من ، عيدت مبارك
بي تو نـــــگاه آين�

من به سان توام
من از توام
ودر آن لحظه که رنگ می کنی بال پروانه ها را
معتاد می شوم به بودن
به رنگ تو می شوم و
بالا می روم از پله های بهار
نگ�

در میان روزهای کودکی
عیدزیبا ترین روز من است
آن روزگلدان ها دور حوض
حوض آبی ،درمیانش ماهیان
تاچشم کار می کرد لاجوردی بود آسمان
تکه ی ابر

زیبا ترین صبح
طلوع نخستین چشمهایم بود، در تحدب روشن چشمهایت
وقتی به جای بوسه خورشید، با بوسه تو از خواب برخاستم
وقتی بجای زنگ ساعت ، صدا

زندگی با عینک دودی اش
از کنارم رد میشود!
چشمانم سرفه میکنند!
سرم سیاه...
پیاده رو را سوار می شود این بغض لعنتی!
دو به اضافه ی دو، چهارتا...!
*

شب بارانیم را حس نکردی
دل زندانیم را حس نکردی

در این بیغوله هر شب تا سحرگه
غم پنهانیم را حس نکردی

امشب با یاد عشق خیالی ام

آسوده می خوابم و

فردا نیز تصویرش را زندگی می کنم ...

آری

این هزاره ی تکرار من است.

ترا از جاده های خيس بهار،
ترا از شکوفه های ياس و بادام،
بر مرکب اسبی سپيد
که يالهای عاشقش
مستانه می رقصیدند
به ياد دارم!
ياد دارم،
آنگاه

گیتار ما بدون سیم می زند.
بهار ما رنگین است .
پدر از خجالت سرخ و
مادر از بیماری زرد
خواهرم کبودی تنش را زیر روسری گم می کن

زمستان بار ديگر رفت و مارا
به آغوش نسيمي تازه بسپرد
غزل خوان شد زمين با بلبل ناز
به رويش رشد گلها کرد آغاز
به پابوس نسيم ف�

های پرستوها...
جرات کوچ نداريد چرا؟...
ای بازمانده های خلقت!
ای فاعلان غفلت!
ماه را از ياد برده ايد...
خود نمی دانيد آيا هيچ؟...
بهتر آن است ب

ابر خاکستری من!
طوفان بر پا کن!
تا به کی خواهی در فترت باریدن یک قطره ی آب
مثل یک هیکل بیجان باشی!
ابر خاکستری من!
سرکش سیلان کن
من نم

عاشقانه هاي قطاري(نرسيدن)
1-ما ؛دو ريل قطاريم!
اقليدس درست مي گفت
ما؛هيچوقت به هم نمي رسيم!
***
2-تو در واگن اولي و من در اخري
منطقيست!
ما؛ه�

در عشق شما بندم
در بندم و آزادم و خرسندم
آن لحظه که پای دل در زلف شما آویخت
از آن چه هوس ها بود، ببریدم و با راحتی من دل کندم.
اکنون که شدم م

آمد بهار
چلچله را خبر کنید
به عمق چشمه ها
در هرشکفتنی
در لابه لای رویش هرگل سفرکنید
به ابرها سفارش باران دهید
بعد
هر خاک تشنه را
هر باغ

ستاره
دوست دارم ستاره ، بیا با هم بخونیم
تا اخر ترانه با هم دیگه بمونیم
بمون تو این هوای ، همیشه سرد دنیا
دست تویه دست بچرخیم تا برسیم ب

شروع ِ جذبه ی عشق ِ نگار نزدیک است
طلوع ِ نئشه ی اهل ِ خمار نزدیک است
قبیـله های مکـدّر گـلایـــه ســـر گیــرند
غـروب ِ دشمنـی

یک دوبیتی برای تبریک عید نوروز که امیدوارم خوشتان بیاید.
موی زمین سبز گشت،حین سپــر انداخت بحر
باد صبا باره اش تاخت به هر کوی و شهر
باد �

خیز چو پروانگان ، چشم چرانی کنیم

خیز زجا چون بهار ، خانه تکانی کنیم
کینه زدلها برون ، عطر فشانی کنیم

باد بهاری وزید بر چمن و بوست

منم تنها با سکوت سرد این لحظه ها*
منم غرق سکوت ، با حس تلخ خاطره ها
*
منم غرق سکوت،توشبای تاریک و سیاه *
منم که تنهامیرم، پای پیاده توی

انتظار...آمین...آذین
کا شکی در ادامه ی یک صبح مردی از انسوی دعا برسد
در هـوای نزول یـک نـدبه صاحب جمعه های ما برسد
*
صـاحب روزهـای ب

« تمومش کن »
تمومــش کن همین حالا،همین حالا که دلسنگی
همـــین حالا که می تونی ، برونیم گرچه دلتنگی
دیگه خســته م از این بازی که داره ب�

شب بود
و مردی در آغوش باران
آرام آرام گام می سرود
روی صفحه ی خاکی زمین
و فعل دیدن
سوار بر اشک
از سرسره ی گونه افول میکرد
و چیزی نبود جز
ص

آبیِ روسری دلبر من


سبزیِ سبزِ چمن


سبز و آبی چه بهم می آیند