آخرین اشعار ارسالی

در اوج ایستاده ای ولبخند میزنی
در خود خفه می شوم و میمیرم
نیشتر اگر میزنی کاری بزن
ته مانده جان چه ارزشی دارد
کر شده اند انگار زمین و آسما

درراه عشق وعاشقی گفتم که مردش نیستی
چون ناشناسانی بگو برمن زجنس چیستی ؟
جنـست نه آدم نه پری آخرمگر تو کیستی؟
احساس را ره درتونه ، بی دل ب

تكيه بر ديوار خشت مي نهم و خشت تكيه بر من
پشت به ‍‍پشت
ما زمان را فاصله داريم
نه از هم دوريم
ديريم
گلي كه ادم بوده يا كه هنوز در ادم شدن م�

کسی میهمان پنجره ام نیست
سکوت در کوچه ام ایستاده
تنهایی آهنگ مرگ می نوارد
با تارهای عنکبوت
تنم در برهوت مرگ
زندگی را تمرین میکند
....
دل

غصه خودش غم میخوره به حالم
نمونده جـز یاد تو در خیالم
تـمومه زندگیم بـهونهٔ توسـت
به یاد تو مثاله نـی بـنالم
شراب و شـهد آشنائیه تو
خی

در مدرسه گفتند، به خاطر بسپار
چیزی که نگفتند ، فراموش بدار
آسایش جان گرتوبخواهی ، زدلت
از یاد ببر،هرچه که اندوه گزار

پیر مردی توی کوچه
نشسته بود
انار دانه می کرد
کفشهایش پاره
بیژامه اش خاکی

موی سرش ریخته بود
پسرش از شهر می آمد
همسرش ر�

هرگز از ياد من نخواهد رفت
حس سنگين اخرين ديدار
پشت درگاه خسته ي ديروز
پشت ان سايه ها و پنجرها
در دل شعله هاي ويرانگر
مي تراشد زجان �

تاب می خورد نگاهم
از سقف
خورشید را می بینم...
که از کنار شقیقه ات طلوع می کند
و من آنچنان نظر کرده ام
بر چین های پیشان

به عقل گفتم بگذار دل کار خود را بکند
آو عقل سماجت کرد ومداخله نمود
و دل به گوشه ای و به تماشا نشست
حالا عقل به دل میگوید برخیز ...باشد هرچه

بهترین بهانه
تو را شناختم و ندانستم به یک نگاه
چگونه ز آتش چشمانت دلم پر از شراره شد
در واپسین لحظه های عمر سراسر باخته ام
از نگاهت �

1)
حالا
که قرار نیست بمانی
لطف کن
نقابت را بر دار
سطر های سفید قلبم را پس بده
2)
عرض با تو بودنم
برای رسیدن
به چشمانت
چقدر
طولان�

هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را به دست باد می �

مهر تو را به دل نهم هجر تو را به جان خرم
آخر از این دیار غم ره سوی آشنا برم
ای همه مهر و روشنی آتش خرمن منی
سوز تو ساز آشنا از دل نار بگذ�

بسمه تعالی
امشب از طنین صدای تو
روی این شهر ستاره ها می بارند
در سکوت سرای پاکان
دانه های سرخ لاله ها می کارند
ترانه ی جاودان مظهر شر�

می نویسم جنگل
دفترم سبز می شود
می نویسم برف
جنگل سفید می شود
می نویسم خون
بیرقی سیاه در باد تکان می خورد!

ترانه ی زندگی یا جدایی
تو که در بطن دلم ،آشیانه کـــرده ای
تو که در ذهن و لبم،بی بهانه گشته ای
می شود تلخم بسازد در لبات
می شود اشکم بن�

ای منی که من در آن نگفت گفته میشود
منم صعود میگیرد
سقوط می یابد ولی
منم نهان نمی شود
منم همیش هست و این منم که میروم
به سان ماه که میرود و

توراازابتدای همه قصه هاگرفتم
توراازاین ترانه پرادعاگرفتم
وکیل خوب غزلهای خسته ات شدم
حق توراازحداگرفتم
وطبق ماده قانونی عشق
به حب�

سوالی از تو،
او، هرگز نمی پرسد
ک او میداند و،
میدانی و،
هیچ چیز پنهان نیست.
سوالی نیست.
حرفی نیست.
بزمی نیست.
خشمی نیست.
ک او میداند و،
�

من
می میرم؟!
آری
اما امروز چشمانِ گرسنه ام
بر پُریِ دست هایی بود
که به سختی هم
از جیب ها بیرون نمی آمدند.
به کو�

دنیای وارونه
در عبور از کوچه های گرم پاییز
از غصه لبریز
همراه با کرم های فانوس به دست
که یکی هست
باید باشد ...
تا ببیند من و تنهایی
چه سک�

هنوز خاطراتت در یادم زنده است
تمام لحظه هایم سرشار از یاد توست
وتمام دعاهای اجابت شده واجابت نشده ام برای تووبه یاد توست
ذهن من پراز خاط�

درست میگن چشمای تو خمارِ
لبای تو به سرخی انارِ
گیسوای بلند و نازنینت
به ظلمت شبای خیلی تارِ
صورت خشگل و قشنگِ ماهت
مثل روزای اول بهارِ
د

نیا که زخم خیانت هنوز چرکین است
وسایه های زمان چون همیشه سنگین است
نیا که دردمی کند این گام های تکراری
و پای حرمت مادرتصرف مین است
و �

وقتی فاصله، راه را بر من بسته است
وقتی مادر قلبم را در نگرانی اسیر کرده
دیگر زاریم برای رهایی
رویای از دست رفتنِ پاییز شده است
خاک می خوا

گل واژه ی هر چکاوکش نام من است...
الحق که دلیل هر تبسمش یاد من است...
صد بار،با هر تپش قلب،از عمق وجود...
گفتا که دلیل زنده بودنش عشق من است..

باور نمی کنم که به پیری رسیده ام
با اینکه طعم تلخ زمان را چشیده ام
از یکهزار و سیصد و پنجاه و پنج تا
اکنون که جور سال نود را کشیده ام
سی سال

اینها همه آتش عشق به تو اســـــت ای جانم
من که بــــلبل گشــته ام،گــل یافـتـــــم

چون که گـــــل یـافتم ، آموخـــ�

شدم پردل وپرجرات
نمی ترسم من ازروز قیامت
که هست ازدوریت
هرروزمن ِروز قیامت

یا رب زبذر مهرم برآن دلش بیفشان
گاهی بگو گذارد خود جای این پریشان
بی آن که او بداند دل دست او سپردم
دل را زاو ستاندن هرگر نباشد آسان
یک ل�

ماز چترنگی ست جهان
مثل ماز سر در گم
مثل چترنگ
داد اومند

شرنگ از دست تو نوشم شراب بر کام من ماند
�

می دانم پشیمانی !
چون از دیشب
باد به در می کوبد
پشت پنجره ها
دنبال روزنه ای می گردد
آمدی خوش آمدی !
حاجت در نبود
این دل خانه ی توست !
خو�

دوستی می گفت:تندیسی ساخته ام
چون توسخت در برابر سختی ها
وآرام در برابر تلاطم ها!
حال بنگر
تندیسی شده ام ازجنس صراحی
که به هر سلامت گ

در رقص می شوم
در پایِ آن بلوط
با نورِ تردِ ماه
وقتی ترانه را
پرواز می دهد
حتی پس از طلوع
من با تو سرخوشم
خود را به پایِ تو
دیوانه می کُش�

ایستاده ام
مقابل لاجوردی آسمان
جایی که ...!!
محبوس گشته دردستان بی انتهای شب
.
.
.
کرکس بغض
ازگلوی آسمان
طاعونی است
درمان نشدنی
.
.
.
باز

لبخند تو برای قلبم
لطیف تر از شکفتن شقایق بود
دلپذیرتر از تولد یک پروانه
لبخند تو شکوهمند بود
چون افتتاح خورشید
در ضیافتِ طلوع
پایند

غم اگر بگذارد امشب
تا سحر شادی کنم
قید از دل بگسلم
احساس ازادی کنم
دیده را از نو بشویم
جور دیگر بنگرم
زین خرابستان بکوچم
عزم ابادی کن�

مي روم شايد توانم دوريت پر پر كنم
شايد از بهر دلم يك جفت كفتر پر دهم
شايد از بهر دلت صدها قناري سر دهم
چه صدايي بودي...
از براي دل پژمرده

سلامت می دهم جانا
تو می گویی خداحافظ
ولی،اما،چرا اینک خداحافظ!؟؟
چرا هرکس که با او انس می گیریم
و از باغ وجود و علم و فضلش
دمادم غنچه می

به باغی دوموری سخن می نمود
که این خانه ماراچرادخمه هست؟
عمارت بودخانه زنبوررا
چه سری زخلقت بوداین نشست؟
یکی مثل مادرتلاشی مزید
یکی ف�

بینّ عُصاره هستی،بی وقفه درگذار
چون اسیرِِِِِِِِخاک، ناچیزو بی مقدار
همچو خاک اواره، درمسیر باد
بربستر زمین، به گونهءغُبار
زنده در تغ�

صدای قدم هایت ...
بوی عطرت
تمام عاشقانه هایی که آهسته زمزمه شان میکردی
دوستت دارم گفتن هایت
نگاه های نابت ...
تمام لحظه هایی که دستت�

یک سو منم – و سوی دگر تو، که میروی
بختم عدو ،عدوی دگر تو، که میروی
این عشق سکه وار دو رو و دو نقش داشت
یک رو منم و روی دگر تو که میروی
بین ف

هنوزم عكس تن تو
تو غبار آينه مونده
برق چشماي قشنگت
قاب آينه رو سوزونده
هنوزم كوچه ي خاكي
تو رو در خاطره داره
كفتر طوقي به يادت
پشت بوم �

یه عمره تو گلومون
صدای خفته داریم
قد هزار ترانه
حرف نگفته داریم
ما نسلی پر سکوتیم
که بی صدا شکستیم
چشمامونون همیشه
رو این زمونه بستیم
�

سلام و درود به همه ی اساتیدُشعراُو شعر دوستان عزیز و گرانقدر
بنده عضو جدید این سایت و شاگرد و نو آموز تمام دوستان کهنه کار این عرصه هستم.
ا

تا کی نرانی بر زبان
ناگفته ها، ننوشته ها
با نـقطه چـینی بر جبـین
حرفی به هر پلکت سوار
دالی به راست، میمی به چـپ
دانـم نمی بـینی ! ول�

میشود با تو نشست و جان نشد؟
میشود در نگاهت سامان نشد؟
ای گوارای وجود ،نازنینا!
میشود شهدت نوشیدو درمان نشد؟

هر چه بزرگ
هر چه عمیق
به بای تو نمیرسم
سر به زمین می سایم
بایت را بر نچین
عقب نرو
حتی به بازی
این ساحل برای همیشه نخواهد بود
تنها چند ر

تو مي داني دلم تنهاست ؟
دل من مثل تو تنهاست
تو مي داني ميان ما
هرز گاهي سكوت چشم من پيداست ؟
تو در آغوش من هستي
برايت ساده مي ميرم
مرا آو�

زندگي خوب و شيرين است
يك حبه قند است كه با آن چاي مي نوشم
خانه اي كوچك و پر از مهر و محبت
هواي باراني و تماشاي شهر و آدمها
يك كتاب خوب و ش

ترجیح بند بندم تنهاییست
نیمکتی پوشیده تنم
با این شعر راه می آیم
باشد،که باشی،که باشم...

در آستانه ی شادی ، دل جهان می زد
میان زیر و بم سرد شب ، زمان می زد
درون سینه ی لبریز عشقمان قلبی ...
شکسته با تپشی گرم ، بی گمان می زد
سکوت �

با نوار چسب شیشه‌ای پرنده را به آسمان می‌چسبانم
تا خانه‌ی ما را این‌قدر دور لانه‌اش ـ روی درخت همسایه ـ نچرخاند.
با نوار چسب شیشه‌ای �

ادم ان نیست که بیند رخ عذرای تورا
مشود در عطش دیدن تو بی تو فنا
چون زلیخا همه از اتش بینایی تو
کاسه بردست شدند و همگی خوار و گدا
خواب رفت ا

ديوار به سخره ام گرفته است
و پنجره نيشتر مي زند
ميكشد سكوت اتااق
وزن تلخ مكرر ثانيه شمار ساعت پير
پيدا ميشوي از لابلاي ه

با شِنِلی از جنس قلم میسرایم.
با تکیه به جوهر،عمر را میربایم.
با نیم نگاهی مثال قطره به دریا
تو ِ بیکران را در دل میستایم
سر سخت میجنگم �

بانو آنجا بود
با قامتی تکیده
نقاشی کرده بود سایه های مهتاب را در ذهنش
ودستانش
نگاره های رنگینه را بهم می آمیخت
گویا خواب را به فراموشی س�

آنجا که هر خیالی ، دامی نهفته دارد
معشوق بهر عاشق ، حرفی نگفته دارد
آنکس که در دل ِ شب ، شیرین ِ قصه هایش
با سوز و اشک و گریان ، چشمی نخفته

در بی تفاوتی زندگیمان
از پشت پنجره دیدیم، خوب بازی می کردی
بویی آمد
هوس بازی آورد
کوچه هم که خالی
با شما بازی بازی...
تا پایمان به �

به او گفتم دل غمگین من صحرا نمی ماند
و آن چشمان زیبایت گلم زیبا نمی ماند

به او گفتم دلم را کرده جادو چشم آهویت ولی این چشم آهویت

شاعري را ديدم
مست مي گشت
پي ميخانه
گفتم دو ، سه پيكي كمتر
گفت راه مي دانم
هرشب اين كار من است!!!!!!

هوالمحبوب
شب هنگام بود
یادم می آید
می پیچید در کوچه مان
عطر یاس کبود
و نسیمی که دلش گرفته بود
از حوالی جنوب می وزید
می خزید برگ اقاقیا

شرح آزار تورا شعر و غزل هاست هنوز
اثرپای تو بر قلب هـویداست هـنوز
زفـراق رخ چون ماه تو ای قبله ی دل
نگرازاوج که این د یده چو دریاست

دوش دیدم رخ یار
پس دیوار
گشتم شاد
بودم بیمار
شدم درمان
با لحظه دیدار

در کوچه باغ خانه ی ما... نسیم می وزد
ولی چرا نسیمش ...زیبا نیست...؟
شاید نسیم نیست ...طوفانیست...سخت وسرد...
خیلی سرد!!
یعنی این طوفان

وقتی از واژه لبریز می شوم،
تنهایی را به رویم می آورم؛
وبی قراری ام را می پذیرم؛
تو تنها تکیه گاه امن خیالم هستی
که یادت
مونس و قرار من اس

چه زود به بود ونبودم عادت کرد
مثال ماهی که به صیادم عادت کرد
ماه درآن بالاست و دراین فکر
که آسمان به تنهاییم عادت کرد
چه سخت است برای کس

قصد سفری را دارم
بارم را می بندم

کوله ام غرق غم است
ادم خوب کم است.کلبه ام کم نوراست
دود بر می خیزد

باز این قلم بهانه نوشتن گرفت
باز دل درون سینه ام طبل رسوایی می زند
دوباره رسوای زمانه می شوم
قلم، این بار کمی آهسته تر بنویس
دل، کمی عاقل

آخرین شعر مرا یادت هست؟؟؟؟
یاد داری که در آن لحظه ی دلگیر وداع... تو چه گفتی و چه شد؟
بخدا گر تو نبودی آنروز ... من نبودم اکنون
بخدا حرف تو آن�

بی غصه غزل نوشتن از تو هنر است
بوسیدن احساس تو اوج خطر است
حیرانی من بر تو که دنیای منی
بر سنگی قلبت عملی بی ثمر است
دوران من و عشق من اینگ�

شعله خاكسترشد وخاكسترش بربارفت
داد دل را بر غم بيداد رفت
مرغ عشق بگسسته بندازدام سينه ايدريغ
درهواي مهر

در این دخمه تاریک چقدر تنها هستم ،
هیچ فریادرسی ندارم مثل غروب دلگیر و نفسگیر دلم گرفته .
درد دلهایم را با دلم در میان میگذارم
، او که �

گُناهت خیلی سنگینه
ولی چشمامُ میبندم
نَه این که فکر کنی با تو
دوباره گرم میخندم
دیگه مُردی تو احساسم
به حسِ تازه عادت کن
همیشه فاصله ه�

به نام خدا
آنقدر غافل شده ایم
که زمین از غفلت ما...
تنش می لرزد!
لرزش زمین
برای ما
که بضاعت نداریم!
گران تمام می شود!
90/11/16

منم آن کفتر تنها
در چنگال کرکس
خونین
نشسته در پستوی
یک باغ متروک
ندارد شاخه خشکی
از لانه یک کلاغ سیاه ترسو
صدایم در گلو

شیر زنی چون که برآرد سخن
سلسله جنبان شود این انجمن
تا که بگیرد قلمی دفتری
شیخ ملامت کندش ؛ تو زنی !!!
کار جهان گشته عرب واژه گی
پارسی ا م �

سرهای قدسیان بروی نیزهاست
گویا فلک به ماتم آن شاه کبریاست
هرچند که سرها زتن جداشده اند
با یار دل آویختو دل تنگ شدند
از خود گذشتندو با او �

در پشت نقاب آشنایی
پنهان شده صورتی کذایی
صد در به دیار سایه داری
یک پنجره رو به روشنایی
یا پنجره نیست عقده ی توست
آن را که به کینه می گشا�

عصر جمعه است و
هیچ چیز تلختر از چهاردیواری تنهاییم نیست
همه تصویرهای باتو بودن
چون زنجیری بسته به نگاهم
پوستری می شوند بر دیوارهای این ت

یا علی مَرهَم و درمان هر دردی تویی
یا علی مَظهَر ایمان وجوانمردی تویی
من عاشق و شیدای روی تو شدم یا علی
مِهرتو نشسته در همه ی وجودم یا عل�

"بعد از تو"
بعد از تو دیگر شعرهایم
شبیه هیچ شعری نیستند!
"قافیه"ها را می بازند!
"قالب" را تهی می کنند!
"وزن"شان کم و زیاد میشود!
راستی

بنام خدا

دلت به شوق نگار نورباران باشد نگاه مهربانه او فراوان باشد .
زراهی که میروی تارسی به عشق

قرارم اینست که هر شب
خواب مرا باز به دنیای قشنگ رویاها برد
تا در آنجا آنچه را میخواهم
تنگ در آغوش خود خوابانم
و چه حسی هست زیبای رخت
چون ک

****** 1
خدایا
پیچک سبز، درآبی سکوتت گره خورده
هنوز لبخنددوست داشتن، برساحل دل آرام می گیرد
و طغیان عشق قرمز ازچشمان لبریز
کویر گونه ه�

سروده اى في البداهه و بدون ويرايش، در جمعه مورخ: 20/ آذر ماه /1372

دست مســتى بدر آمــد كـه چنيــن شيــدا شـد
آنچـه از بطــن عــدم شـور زنـ�

1.نوشدارو
_______________
مگر ابهتِ اين بهت
تو را به تماشا بكشاند،
كه دانه دانه واژگانم را
كلاغانِ گرسِنِه خوردند!
تنها، سكوت
گلوگيرشان شد...
آ

صدایی تلخ می آید
نوایی خشک
و من بسان مردابی پنهان
در پوکی درختی خشکیده
جاری هستم !
تصویر من از دردانه های اسمان پیداست
آیینه هایم تنها ش�

با گل هايى از مه ِ سرخ ِ نفس
در دقيقه هاى وبا
و چشمانى كه نارنجك مى اندازند
بر هوس هاى شيرين
و نورى كه از رگ هاى آتشين تو بر مى خيزد
بر

بلندگوها
این صداهای پیچیده در من
عذابم میدهند
کاش سکوت حاکم می شد
وقتی خون
راه گم کرده است در لوله ها
و این اشباح شیمیایی
در آرزوهای غر

کاشف الکل منم (وفا )
همیشه مست
جام در دست و هوای دل پرست ...
جام افتاد و شرابم محو شد
وای بر تو
کاشف الکل
حواسم پرت شد .

موقع تقسیم خوبی هاست هم سایه
نیستی اما غمت با ماست هم سایه
قاب عکس کهنه ات امروز بر دیوار
خاطرات تازه ی فرداست هم سایه
با منی اما دلم بسیا

امواج بیکران
سخنت
آنجاکه گفته بودی :
((آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان))
آنچنان مرا
در هم کوب

1-در رثای امیر مومنان علی(ع)
یک زخم عمیق مانده درخاطر دهر :
این بی صفتان مست آلوده به قهر
پاپس چونهاد " خنجر" از پشت زدن
بستند زبان تیغ ب�

دو روز رفتی و این دل ببین چه غوغا ییست
هوای چشم ترِ من دوباره طوفانیست
دو روز رفتی و دنیا برای من پوچ است
برای من تو نباشی سرای بیکاریست
د

کوتاهی ِنگاهت
در ژرفنای مهربانی ِ دلت
چه ایجاز می شود
ای ژرفترین زخم ِ آتشین
در سینه ی حریقترین
بیا و به یادگار
به رویَش لبخندی بزن
ح�

دنیا به آخر رسیده است
و ما پستی آن را به حد کمال به تصویر کشیده ایم
و دیگر خدایگان نیز از کردهء خویش پشیمانند
و امیدی نیست به بندگی و طاعت

"هواللطیف"
شام غریبان فاطمه
بیا و روضه ی شام غریبی اش سر کن
به یاد اصغر کوچک گلی تو پرپر کن
بیا به یاد سر بر سر علم رفته
ز دشت کرب و بلایش �

تمام واژه ها مرگ است
به هر قطره که در جوش و خروش است
به هر عامل
هر تکامل
تمام لحظه ها مرگ است
بهار آمد
طرب ها شادها گلها
سبزه و سبزينه ها �

شاهی که سپر کرده به غمخانه دعا را
بوسیده بحق کعبه ی زیبای خدا را
بر هم زده با خطبه ی خود رسم خطا را
افکنده ز بن ریشه ی هر رنگ و ری

زخمی بر دل
زخمی بر شانه
می سپارد راه
در چشمانش، دو شعله ی سوزان و
در دستانش، ستاره و نیلوفر
بر قامتش جامه ای از درد و
در سینه ،مزر

رهم توئی
و مقصدم،
در انتهای با تو رفتنست.
ز غار و جنگلم تو داده ای گذر
صدای زنگ رفتنی،
غريبه با درنگ و ماندنی،
تو دشمن نشستنی.
ت

نمي خوام باز بخونم توي روزنامه حوادث
که عاشق برا معشوق توي دستش
برا ثبات اون عشقش به جاي گل
يه قوطي پر دوا داره توي مشتش
ببخشيد نه نداره

زمین همچنان برگ می خورد

برگ!
پاییز
فصل آخرین برگ هاست

آخرین
برگ ها
برگ های برنده اند

که تا آخرین روزها
تاب آورده اند.....

زير اسمون اين شهر
يه نقاب تازه پيشم
نمي خوام نقاب حوري رو بپوشم
خسته از ادما ميشم
هواي ابري ديشب
صداي نيش دار اون جيرجيرک کنج دل شب
ميگه

جايى كه حلقه ى دستان يار
بر گردن عزيز تو مى افتد
شانه هاى ات مثل دو شعله ى سرخ مى لرزند
دل ات مى خواهد بجوشى
مى خواهى دريا باشى
دست هاى ا

شبي ليلا به مجنون گفت خواب ديدم
ميان گل نشسته بودمو هشيار بودم
زمين بودو من بودمو كسي نبود غير از من
آسمان بودوبار امانتش
زمين بودبا مر�

*****
ساعت!
دقیقه!
ثانیه ای ،
جز،یاد ِتو
جز،نام ِتو
در،
دل ِ
زمانم ،نیست!
کو؟
کی؟
،
تو.!؟
باور،کــُند،!
*****
عکس
در
قاب و من در قاب دلت

...گذشته
دور است
شاید...
و
نگاهی
دزدانه
در قطار...
ایکاش
می توانستیم
لحظه دیدار
را
ورقی
دوباره
زنیم
.
.
.
نگاه کن
آن دورها
شاید...

در بهت سرد حنجره ها سکوت باید کرد
در فصل احتضار صدا سکوت باید کرد
این روزها تکرّر مشق های پاییزند
چون ذبح برگ های جدا سکوت باید کرد
خورشی�

وقتی زیر باران راه می روی
آه ... چقدر دلم می خواهد
خود را به آب و آتش بزنم ...!

مثل شب های بی خوابی تو پاییز پر از خواب
مثل اشک های ارومم با یک سازو می ناب
تو اغاز کدوم راهی که مقصد اینقدر دوره
تو پایان کدوم عشقی �

عاشقي مي كـرد آن عاشق مـــرام
آنكه عشق رااو به حق كرده تمــام
عاشقي مي كـرد آن مصبـــاح دين
آنــكه عــــاشق بـود از روي يقين
عاشقي مي كـ�

1
هنگامه ای ست!
از سکوت
بوی ندامت می آید
و از تناوب تکرار تیک و تاک ساعت دیواری
خسته است.
کجاست دست های مهربانت
که راه،
مسافر؟نه!
همراه م

پیچ و تاب ِِ سرسره ِ تابستان
لذت ِ سپیدی ِ نگاه ِ سبز ِ یاس بهاری
گم شدن دررنگین کمان ِپاییز
انتظار انتظارِِ ِ
سردی ِ گره ِ برف زمستان

پنج تصویراز شهر
(1 )
پرستودر بازگشت پی لانه
بر بالای آسمان خراش، کرکس
در فکر پنهان ، بوی تعفن دهانش

(2 )
چو پاره ، می کنند ، پیراهن سفی

ای کاش مرا میبود یک یار هواخواهی
حریف لخظه های سوز و دلسوز وفاداری
کسی کو در خم سخت جفابختی نیارد رو جفاکاری
اگر روزی کدر گردید بختم ا�

بیا با حرفهای تازه قلبم
نگاهی مثل باران باش
بیا
دوری مکن از من
کمی نزدیکتر باش.
نشستن بر سر راحت عجب حال خوشی دارد
نگاه گرم و آرامم گذر�

دلم مى خواهد هر بار كه مى بينم اش
ترانه ى رگ هاى اش را
چون تكه هاى نورانى ِ تگرگ
در بارش ِ اسيدى ِ ستاره ها
روى ترشح ِ پوست ِ افكار ِ زخم

یارب من و می طالب ساقی هستیم
طالب به جمال گــــل مثـالی هستیم
تـا بــاده بدست رقص کنـــان بـرخیـزد
همـواره بـه شـوق او بـــاقی هستیم

خواب بودم خواب ديدم
كه در انتظار كسي هستم
نمي دانم نمي دانم
چرا در انتظار بنشتم
اگر حالم زاحولش خبر مي داشت
نمي بايد كه در كويش به انتظا�

چندی است
خیال ام تب دارد
نهیب واژه گانش سوزانده
می لرزد
از حضور لب ها خجل است
بهانه نا توانی و
بی اشتهایی دارد
رانژه ی ای دی اس ا�

تعداد اندک یارحق انبوه مردان ستم
در جبهه ی رو شن کسی بردوش دارد یک عَلَم
جانباز دشت عشق را مهمان خود کرده غزل
امشب چه برقی می زند در چشم �

زیر پیراهن خوش بوی تو ، فصلی ست بلند
که به کل ، فیصله بر غائله ی عقل و دلند
لغزش ماهی لیز بدنت ، برکه گریز
موج تاب تن تو با تن من ، رند و لو�

ديــدى آخــر پيــش تــو محبـــوبـه ات در خــــانــه بــود
گـــرد عالــم گشتـــن ات انـدر پــى اش افسـانـــــه بــود
دل سـراى غير! وآن

در این عکس ها می بینم لبخند زیبای تو را
گه گاهی می بینم، بغض گلو و چشمان گریان تو را
گه گاهی می بینم غم و اندوه پنهان سینه تو را
عشق دیروز ت�

اینروزها
در کوچه باغهای معطر عشق
طنین صدای توست
که با کهنترین نارونها
از عاشق ترین ‍‍‍‍پرنده ها می گویی
اینروزها
در سپیده دمان صب

گذشتم از هزاران یار زیبا
نشستم در غمم با شعر نیما
شکستم روزگارم را به دستم
برو دختر که من یک مرد پستم
اگر واژه به سنگینی سرایم
دلی ع

و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد�

روبرویم دریا
زیر پایم دریا
پشت سرم دریا
سمت راستم دریا
سمت چپم دریا
بالای سرم آسمان
من غرق نمی شوم

مى شويَـم
چشمان ِ تو را
در غزل هاى صبح گاهى ام
كه هر روز
از نگاه ِ تاك ها مى چينم
ريخته در جامى كه هر لحظه
تشنه ى لب هاى توست
مرا تاب ب

از آتش، خاموش شده ای
با شعله نگاهت خمارٍ غم آلوده منم
مرا کناره می بری شاید
یا به درون باز میگردانیم
از چه حال سخنم میگوئ

خودم را می کشم در فرو
مرا می کشد او به خو !
منی سرکش و وحشیم
به لطفش مرا می کند روبرو !
به لالی زبان می کشم
به من رازها می کند گفتگو !
چو م

شمع ها،
در گودی ی شمعدان های مجلل
محکوم به حبس ابد شده اند و
مورچگان بال دار شکنجه یشان می کنند!
***
پروانه ها
دیگر رنگ ها را نمی شناسند و

وقتی که حرم را در نگاه خود دیدم
خورشید دوجهان را در نظر خویش دیدم
او را ندیدم اما صدایش را شنیدم
آمدی محبوب من اما که من محبوب ترم
عاشقی �

در همه عالم ز دستت دل پ‍ریشان است و من
در گلستان رخت بلبل غزل خوان است و من
ناله ها کردم نکردی چاره ی دردم عجب
با که گویم کز جفایت دیده گر�

جوانه

بر روی شاخه ای
که نشان داشت از پار
جوانه ای در اندیشه است سر آرد بوجود
در روزی ، که همانقدر دور گشت
از آن دخترک لوند گی�

قراردادی بود بین ما
همیشه قرار هم باشیم
حال که بی قرار شدیم
باید قراری بگذاریم
آه قرارم!قرارمان کی؟
(بهروز جلیلوند)

جامعه
یک جسم است
و انسان سلولهایی ست
در گیرِ دارهای سرطان
ما
فقط
چند کلمه ایم
که در هارمونی یک شعر زندگی می کنیم
در اتاقی به هم

تنها نشسته در نگهِ قاب
تصویر دوردست خیالی!
اندوهگین به دفترِ شعرم
سرمیکشیّ و جای تو خالی!

دارم به سینه داغِ نفسهات
میبارد از دو �

هر صبح که بیدار می شوم
سراسیمه می روم سراغ قاب عکست
نگرانم از این که مبادا
از آنجا هم رفته باشی...!
(بهروز جلیلوند)

وقتت بخیر،خوبی، کجا شویم؟
گفتم کیستی که اینگونه ما شویم
گفتا تلخی مکن ای نبض خوش صدا
بهتر است که فعلا رها شویم
گفتم نکند ای پسر تو هم؟

ماه
بر شب و دلشكستگان، ماه گرفته روي خويش
او به هواي مهر خود، ترك بگفته كوي خويش
ما به خيال روي يار، چشم به ماه دوخته ايم
ماه ب

کمیـن کـردم که نگــذارم عبـورت عـادتی باشد
نـیابی رمـز قلـبم را کــه تا شــب سـاعتی باشد!
ایست!... امشب دلم ، افسر نگهبانش نخوابید�

همه جا آیت مستی ست و من
چه کنم چون که به ذات
غرقِ در روشنی ام

عاشقم

و چو خورشید درخشان دوست می دارم حقیقت را
باغ و آیینه ء دل ، پنجره ر

درمانده گشتم ، بي يار و ياور بي پگاه وبي پناه
درين روزهاي غم آلود،همه لحظه ها رو بي تو شمردم
گويي که روزگار نمي خواهد کند با من وفا
به ج

پری پلک پِرپری
ــــــــــــــ
آمده ؛ یک خاطـره ، در خاطـرم
بخت من آنجا کشانید ؛ اختـرم
اتـفـاق سـاده ای ، بـود ؛ اوفتــاد
کوچه خلوت ش

در اندوه لحظه های بر باد رفته از دست نخواهم شد
می دانم.
قاتل نقطه نقطه های پیوسته شادم کیست...
میخ طویله ای!
بر چشمان خون چکان آینه فرو

خسته ام ای نو بهار
خسته ام
داغ دلم دانی چه است نو بهار؟
خستگی از این گذر ماه و سال
سوز تنهایی گرفت هر دم مرا
تا به مرز گرمی و داغی سپس سرما

لرزش دستانت
آنگاه که
تیغ محبت
بر گلویم
نهاده بودی
مرا برد تا
بیکرانها
مرا برد تا
ابدیت راه شیری...
اما
ترس نگاهت
آنگاه که
ملتمسانه
به

خواب و خمار و خسته ام ،از همه دل گسسته ام
ما و سکوت و خلوت و پنجره های بسته ام
گرچه بود خیال تو سهم سحر ز بودنت
با تو و بی تو هر زمان یک گُله

بودن میان انبوه نبودنها
زیستن بزیری خرواري باري مرگها
زمام هستی را بروی خارزار نیستی ها تاختن
خفتن کنار اجساد دلدارها
و آرمیدن در آغوش �

نازنین نازنینان بر که می گرید
من ندیدم نازنینان گریه ای سر دهند
چشم شان اشکی شود
یا که
رنگ رخسارشان تغییر کند
گونه ها شان خیس بارانی شود

می نشینم لب حوض

ماه تابان در آب زلال
چشم ها پی چشمک ها

ماهی سرخ قشنگی در آب
تک و تنها

چشمک ها از غم تنهایی ماهی گویند
من تنه

حسين يعني
ع
ش
ق
يعني عشق
حسين يعني تمام خوبيها
يعني بهشت
حسين درياي رحمت
حتي در كوير وحشت
حسين يعني محبت
يعني تمام
ع ش ق

در مانـده ا ی از نیمه ی زمستان زیست
بر حول محوری مبهم
و در پیکره ای چرخنده گیج و نامتقارن
"حال" من خوب نبود.
آرزو می کردم
زیباترین گ

((ده شعر گون تقارن!)) تقارن اول و دوم...
((تقارن اول))
و كوزه در آخر...
كه اكنون خمره ايست
بى نصيب نماند.
كه تلاطم مرا هم گرفت
و منفعل شد

با توای آبی مواج ،چه سخن هاست مرا
بوسه از کنج لبت ،بین که تمناست مرا
سایه روشن قلمم گرنتوانست کشید
نقش تودر نظرم ،بازهویداست مرا
واپسین

و نگاهت چو بادام تلخی بود
در کام من
هر ذره ای که قورت دادم
جانم بیشتر تشنه شد
دیگر طعم کلامت را نمیتوانستم بچشم
.
کلامم خرد شده بود
صدایش

ببندید
با شالی سیاه
چشمان مرا
شیون مردان
زنان
میکوبند بر سر
مرا همراه گنجشک های یخ زده
در راهروی
تنگ خیال خویش
بخوابانید
آرام
د

روزگاری شد، به جای آه، دم باید کشید
بس سرابِ تلخ، کز دستِ ستم، باید چشید
خاطرِ پرواز را، از خاطره، باید زدود
لقمه نانی را، چو اینسان بیش،

خوشی،اينجا گم گشت
توببر ازاينجا
يك نفس تنهايي
عشق تو بازبهانه ست
به زيبايي توميخندم
كه به خود نارو زدم
گول زدم..
فهماندم عش

من میروم.من میروم
در یک شب تاریک وسرد
با خسته پارو زورقی
در کام بی مهر زمان

رسیدم به شهرم
راه خانه را گم کرده ام
چاره ای ندارم جز رفتن
با شهر خود بیگانه ام
چشم هایم خسته از حیرت گم شدگی در شهر آشنای دیروز

یاد دارم مَردٌمانی سادهٍ وٌ پاکٌ صبور
دستهای پینه بسته شیرَمردانی غیور
مَردٌمانی پاکٌ سادهٍ، قلبها ازجنس نور
قیلٌ قالٍ کودکانٌ خاطرات

خواب بودم
شدم بیدار
دیدم خودم را
پای یک کوه بلند
روبرویم
جاده ی سرد و یخی
پشت خود کوه
سپید
دویدم, دویدم
به دنبال جاده ی عشق

شــب رفـته اسـت، بگو که طاقت بیـاورد
چیزی نـمـانـده که مشتـی صداقت بیاورد
پایـیـز چه سـر در گمـم کـه اینجور آمدی
شــادی کــنـان رفــت

زیر سرمای زمستان سیه با شب تار
بدنم میلرزد
دو ستونم سست اند
حس ام از نیستی ام خبر دهد
گریه بر شانه من خاموش است
هق هق اش بر لب و دندان من ا�

صدایی از فراز پلکان درد
صدای هق هق بلند مرد
صدای شاعری که از
جوانیش گریخت
صدا صدای غمگنانه
من است
لهیب آتشی نهفته در تنم
کنون ب�

بیا ای سایه ام بیا بِمان در بَرم لحظه ای
بیا دَر مانده ام بیا نِشان بر لَبم خنده ای
آه چه دلگیر است گذرِ زَمان برای من
چشمم یاری را نبیند ت�

در فضای محتوی
دست و پا می زد شعر
مرور شد کرانه های بی تپش
کسی هوای پر کشیدنش نبود
ندای کودکانه ای ، مدام
در تظاهر سکوت فریاد می زد
تطور خ

درست در همان لحظه
وقتي كه روشنى ِ تابناك ِ موى اش را
به شكل ِ گُسلى از گل
خورشيدى بر دستم مى سازد
بر صيقل ِ سبز ِ آينه مى بينم اش
با گي

ادامه ماه بنی هاشم(ع)
صید منند این همه گرگان مست
حمله کنندم چو سگان دست به دست
همهمه ای خاست ز خیمه کنون
گشت زمین سر به سرش لاله گون
دست به

سواران با سگانی سراسر سوز
بر دل این غبار تاختند
پیادگان و ره به دوشان آمدند و رفتند
گذشتند و ماندند
بردند و باختند
اینک منم و

در ساحل شهر وارناسی
دختری در رودخانه غرق می شد
و من به تماشا نشسته بودم
و پیش آن همه هندو رو سیاه شدم
بر روی پله ی هفتم رفتم و
در آب �

سرفه های فرشته
خواب از چشمانم ربوده است
آه کودکانه اش در خواب
خاطره لبخند پر محبتش را کم رنگ می کند
سحرگاه است و من
سنگینی دلم را برنمی ت

به نام او
با اشک می نویسم
قلبم را یاری کنید
قلبم می خواهد
ضربانش را در اختیار ساعتی قرار دهد
که عقربه هایش ،نای راه رفتن ندارند!
ق

((تقارن سوم: بسيار مست))
گيجيم و بسيار مست چُنان گچ
بنديم به ديوار
باخته ى رنگ
باز نه خسته
سخت...
نه چون سنگ.
هستيم ولى...
يك شبح سنگ
چن�

لمس حس بی زبان لبهای تو را میخواهم
ای جنون درهم آمیخته با وهم وجود
همسفر با تن تو شادروانان به کجا
میروم گر بنهی سر به بغل جام شهود
سیر ا�

فالی دگر به نیت تو باز میکنم کنون
با مطلعی شبیه تو آغاز میکنم کنون
در بین شعرهای کهنه اگر یک غزل نبود
من شاعرم ز نو غزلی ساز میکنم کنون

آه درویش سلام
این منم،
هان؟!‏
نشناسی من را؟!‏
من همان طفل پریشان دی اَم
خورده بودم به زمین
دم دروازه شهر
پر ز خاک و عرق شرم زمین خوردن خ�

کاش می شد دیگر نفس نکشید
کاش می شد دیگر زنده هم نبود
تا به کی باید بمانم؟
در این سیاهی در این غم
چقدر سخت می گذرد زمان
اشک چشمانم دیگر نمی

خواب بودم

ناگهان
زمزمه ای بر بحر دلم قایقی انداخت
چشمم را صدف کردم
مرواریدهایم از خود بی خود شدند
زیباتر از خود منظره ای را یافتند

انعکاس خنده های حزینت
در گوش های یخچال
عرق پیشانی
کیسه های وارداتی را
بخار کرد
خونآبه صدایت
پژواک نگاه
دل رسوای من شد
در این س

خسته ام
خسته ام
از این نزدیکی های دور
بگذار احساس
در فاصله میان من و تو
حجمی سازد به عمق خو یش
تا کوه غرور
شود ویران
در سلام
تا تو
مرا �

آرزو به دل در فهم ماندیم و نشد
که بیاید به زبان حرفی و خنده ای نسیبم نشود
آرزو به دل در شرق ماندیم و نشد
که بیاید سخنی و تهمت غربزدگی نسیب�

میتوان پنجره ها را باز کرد
جور دیگر نگریست
نه به زیبایی دیروزمان
بل به دورافتادگی فرداها
که درون همه بازی ها
من و تو سوخته ایم
دل به همر

از حصر و هر دیوار؛آزادم آزادم
من بغض طوفانم من قصه ی بادم
هرچه(نگو) گویم صد پرده اندازم
من روح عصیانم محصول بیدادم
از گل همه گفتن از آفت

من خدا بودم از ذاتم جدا شدم / خاكي شدم سرپريش هر ردا شدم
ناخداي كشتي وجودم اي عجب / پور نوحم ولي ناكدخدا شدم
دامن ك�

منم خلاصه همين دو يا سه برگ
خلاصه حقير نامي و كدي
كه در شمارش و تميز
با اشاره اي
از صفوف بي كرانه ها جدا شوم
و در نهايت رعايت حدود و �

خدا را گر بخواهي ديد با چشم خويش
نظر انداز به روي دل ربايي مادر خويش
هم زدل رحيمستو هم زجان رحمان
هم زعشق لبريز استو هم زجانبازي جان
�

تقدیم : به هیچکس
خارج
ــــــ
ازغزل عشق است ؛ منظور و لطافتهای عشق
این غلـط باشد هـدف گیری بجـای ابزار را
شعرگفتن؛هــدیه کردن؛گل نثارپا�

یک روز
آسمان آبی
چلچله ها رقص کنان
دنبال لقمه نانی بودند

تکه ابر سپید
در آسمان آبی میرقصید
زمین از گلهای سپید نارنج
همچو
یک روزگرم زم

معمار سخن
گوهري، لقماني، يزداني تراب
جمعي ، بهروزي و صباغي كلات
تركمان پژواره

خدایا رهگذاری مست و بی جام
گذشت از کوی قلبم تند و آرام
ز نورش روشنی بخشید دل را
برون بردرو سیه رنگ سیه فام
ولی افسوس این ماه شب افروز
نمان

عروس دریایی روی آب
مرده بود
پلاستیک بود
قوی سفید روی دیوار
سایه اش سیاه

آبی نبود
چشم من به دریا اما
اشکی نبود

**غارتگر دل**
ای انکه نگاهت آشفته کرده دیده مارا
که هر دم بنگری می بری با نگاهی دل مارا
قامت سبز و لب چو آب حیاتت
چه کرده ا

در این هیر و ویر بی تو بودنهای ممتد
باز از خود می پرسم
چگونه
در چهارراه بدون چراغ افکارت
جواب سوالاتم را جستجو کنم؟!
من با واژه هایی درگ

"چراغ سبز"
پشت چراغ قرمز سراسیمه
وقتی آدرست را می پرسم!
با طنازی چشمکی می زند!
نفسش به شماره می افتد!
چه زود رنگ عوض می کند!
دو رنگی را آم�

دستان من بگیير

برسبزه زاردل!
باهم قدم زنیم
قدم زنان سوی دیارعشق.
بادی وزیدن گرفت.
گویی صدای رعدبرآسمان شده،
غرش شده ،باران غ

مقصد
نامه ام بتو
هست آدرس اش بهشت
بیم آن ندارم که به مقصد نرسد
گر بهشت هست ، یکی ست
پس آدرس اش ، درست
گر مخاطب در آدرس یافت نشود
اند�

در شبی چنین سرد و حزین
بوف می خواند آواز غریب
جهان مبتلا گشت به ویروس سَمین
زمین آغاز کرد (مرگ عجیب)
انسان!
سیلاب دغدغه بسیار است در کمی�

من با یک دانه انار زنده می مانم
و زندگی ام را با خیال می سازم
خیالی به رنگ آبی
که جریان دارد در
رگ های آن خون
خونی به سرخی دانه های انار

از قفس پریده و خزان
تابه تای بال و پر نفس زنان
تا به سقف آسمان رسد کسی
مانده در پس خیال خود ، گمان
در تذبذب و ندامتش، پریش
در پس خیال ماند�

ديريست مست اين مي صافي نمي شوم
همراه اين همه
مرغان رنگ رنگ
عازم به راه قله ي قافي نمي شوم
روزي به راه عشق

1 *******
خواندم در کتابخانه ی بهشت کتاب حوریان ِ ...
آّتش زد کتابخانه
اندیشه ی حوری
از خواب پریدم
بابالهای سوخته
2 ** *****
بر دوش می