آخرین اشعار ارسالی

رفتم تا ته قصه
آنسوي گنبد كبود
آنجا كه خدا بود،

دیوار حرف خالی میماند،
در بن بست کوچه ها
و تکرار واژه ها تذ کری است برای،
شعری شدن ما.
و از همین واژه هاست که زندگی زیبا�

بوی نمناک خزان وقتی که غوغایی به پا کرد
اشک زیبای خدا در خانه دریایی به پا کرد
سالها پشت سر هم آمدند و رنگ در رنگ
خواب مادر

شب که شب است

روز هم ˓ شب است

در فراخور چشمی

که دیوانه ای در آن˓ بی پیرایه

از بزرگداشت ˓پدرش˓مادرش

سخن می گوید ...

كفش من، چكمه تو
انگار هزار ساله شده
تركي برداشته
مثل يك زخم عميق
قدمي بردار و بيا
پشت يك پنجره نور
كفش ها پلك زنان
غافل از

گر به آغوشت بُتي مه پيكرست
يا لبت از لعل سوزاني تراست
گر به قدرت ملك عالم آن توست
همتت  بالاتر از اسكندرست
گركه داري ثرو

من نگاه می کنم به پنجره ها
و متر می کنم این فاصله ها را
و تو در پشت این حجم آبـــــــــی رنگ باخته
بدان که دلی برایت اینجا

چه زود به بود ونبودم عادت کرد
مثال ماهی که به صیادم عادت کرد
ماه درآن بالاست و دراین فکر
که آسمان به تنهاییم عادت کرد
چه س

می دانم پشیمانی !
چون از دیشب
باد به در می کوبد
پشت پنجره ها
دنبال روزنه ای می گردد
آمدی خوش آمدی !
حاجت در نبود
این دل خا�

در مدرسه گفتند، به خاطر بسپار
چیزی که نگفتند ، فراموش بدار
آسایش جان گرتوبخواهی ، زدلت
از یاد ببر،هرچه که اندوه گزار

هرگز از ياد من نخواهد رفت
حس سنگين اخرين ديدار
پشت درگاه خسته ي ديروز
پشت ان سايه ها و پنجرها
در دل شعله هاي ويرانگر
�

آنجا که هر خیالی ، دامی نهفته دارد
معشوق بهر عاشق ، حرفی نگفته دارد
آنکس که در دل ِ شب ، شیرین ِ قصه هایش
با سوز و اشک و گریا

سوالی از تو،
او، هرگز نمی پرسد
ک او میداند و،
میدانی و،
هیچ چیز پنهان نیست.
سوالی نیست.
حرفی نیست.
بزمی نیست.
خشمی نیست.
ک

1)
حالا
که قرار نیست بمانی
لطف کن
نقابت را بر دار
سطر های سفید قلبم را پس بده
2)
عرض با تو بودنم
برای رسیدن
به چشمانت

به او گفتم دل غمگین من صحرا نمی ماند
و آن چشمان زیبایت گلم زیبا نمی ماند

به او گفتم دلم را کرده جادو چشم آهویت ولی

می نویسم جنگل
دفترم سبز می شود
می نویسم برف
جنگل سفید می شود
می نویسم خون
بیرقی سیاه در باد تکان می خورد!

در رقص می شوم
در پایِ آن بلوط
با نورِ تردِ ماه
وقتی ترانه را
پرواز می دهد
حتی پس از طلوع
من با تو سرخوشم
خود را به پایِ تو

تو مي داني دلم تنهاست ؟
دل من مثل تو تنهاست
تو مي داني ميان ما
هرز گاهي سكوت چشم من پيداست ؟
تو در آغوش من هستي
برايت ساده م

درست میگن چشمای تو خمارِ
لبای تو به سرخی انارِ
گیسوای بلند و نازنینت
به ظلمت شبای خیلی تارِ
صورت خشگل و قشنگِ ماهت
مثل روز�

اینها همه آتش عشق به تو اســـــت ای جانم
من که بــــلبل گشــته ام،گــل یافـتـــــم

چون که گـــــل یـا�

دوستی می گفت:تندیسی ساخته ام
چون توسخت در برابر سختی ها
وآرام در برابر تلاطم ها!
حال بنگر
تندیسی شده ام ازجنس صراحی
ک�

پیر مردی توی کوچه
نشسته بود
انار دانه می کرد
کفشهایش پاره
بیژامه اش خاکی

موی سرش ریخته بود
پسرش از شهر می �

تاب می خورد نگاهم
از سقف
خورشید را می بینم...
که از کنار شقیقه ات طلوع می کند
و من آنچنان نظر کرده ام
بر

شعله خاكسترشد وخاكسترش بربارفت
داد دل را بر غم بيداد رفت
مرغ عشق بگسسته بندازدام سينه ايدر

در آستانه ی شادی ، دل جهان می زد
میان زیر و بم سرد شب ، زمان می زد
درون سینه ی لبریز عشقمان قلبی ...
شکسته با تپشی گرم ، بی گما�

به باغی دوموری سخن می نمود
که این خانه ماراچرادخمه هست؟
عمارت بودخانه زنبوررا
چه سری زخلقت بوداین نشست؟
یکی مثل مادرتلا

زندگي خوب و شيرين است
يك حبه قند است كه با آن چاي مي نوشم
خانه اي كوچك و پر از مهر و محبت
هواي باراني و تماشاي شهر و آدمها
�

شرح آزار تورا شعر و غزل هاست هنوز
اثرپای تو بر قلب هـویداست هـنوز
زفـراق رخ چون ماه تو ای قبله ی دل
نگرازاوج که این د

تكيه بر ديوار خشت مي نهم و خشت تكيه بر من
پشت به ‍‍پشت
ما زمان را فاصله داريم
نه از هم دوريم
ديريم
گلي كه ادم بوده يا كه هنو

بی غصه غزل نوشتن از تو هنر است
بوسیدن احساس تو اوج خطر است
حیرانی من بر تو که دنیای منی
بر سنگی قلبت عملی بی ثمر است
دوران من

ديوارها به سخره ام گرفته اند
و پنجره نيشتر مي زند
ميكشد سكوت اتاق
وزن تلخ مكرر ثانيه شمار ساعت پير
پيدا مي�

نیا که زخم خیانت هنوز چرکین است
وسایه های زمان چون همیشه سنگین است
نیا که دردمی کند این گام های تکراری
و پای حرمت ما درتص

در کوچه باغ خانه ی ما... نسیم می وزد
ولی چرا نسیمش ...زیبا نیست...؟
شاید نسیم نیست ...طوفانیست...سخت وسرد...
خیلی سرد!!
یع

هوالمحبوب
شب هنگام بود
یادم می آید
می پیچید در کوچه مان
عطر یاس کبود
و نسیمی که دلش گرفته بود
از حوالی جنوب می وزید
می خز�

به عقل گفتم بگذار دل کار خود را بکند
آو عقل سماجت کرد ومداخله نمود
و دل به گوشه ای و به تماشا نشست
حالا عقل به دل میگوید برخ

به نام خدا
آنقدر غافل شده ایم
که زمین از غفلت ما...
تنش می لرزد!
لرزش زمین
برای ما
که بضاعت نداریم!
گران تمام می شو�

من
می میرم؟!
آری
اما امروز چشمانِ گرسنه ام
بر پُریِ دست هایی بود
که به سختی هم
از جیب ها بیرون نم�

بانو آنجا بود
با قامتی تکیده
نقاشی کرده بود سایه های مهتاب را در ذهنش
ودستانش
نگاره های رنگینه را بهم می آمیخت
گویا خواب ر�

شدم پردل وپرجرات
نمی ترسم من ازروز قیامت
که هست ازدوریت
هرروزمن ِروز قیامت

در این دخمه تاریک چقدر تنها هستم ،
هیچ فریادرسی ندارم مثل غروب دلگیر و نفسگیر دلم گرفته .
درد دلهایم را با دلم در میان میگ

۱):
طوفانی که باشی
رد پای سکوتت
سراب نگاهم میشود
دیگر نه بغض
آواز می خواند
نه لحظه ها،
تهی می شوم
از همیشه...
۲):
حلقه زده

مي روم شايد توانم دوريت پر پر كنم
شايد از بهر دلم يك جفت كفتر پر دهم
شايد از بهر دلت صدها قناري سر دهم
چه صدايي بودي...
از ب

وقتی فاصله، راه را بر من بسته است
وقتی مادر قلبم را در نگرانی اسیر کرده
دیگر زاریم برای رهایی
رویای از دست رفتنِ پاییز شده �

غم اگر بگذارد امشب
تا سحر شادی کنم
قید از دل بگسلم
احساس ازادی کنم
دیده را از نو بشویم
جور دیگر بنگرم
زین خرابستان بکوچم

غصه خودش غم میخوره به حالم
نمونده جـز یاد تو در خیالم
تـمومه زندگیم بـهونهٔ توسـت
به یاد تو مثاله نـی بـنالم
شراب و شـهد ا

توراازابتدای همه قصه هاگرفتم
توراازاین ترانه پرادعاگرفتم
وکیل خوب غزلهای خسته ات شدم
حق توراازخداگرفتم
وطبق ماده قان�

تا کی نرانی بر زبان
ناگفته ها، ننوشته ها
با نـقطه چـینی بر جبـین
حرفی به هر پلکت سوار
دالی به راست، میمی به چـپ
دانـم

لبخند تو برای قلبم
لطیف تر از شکفتن شقایق بود
دلپذیرتر از تولد یک پروانه
لبخند تو شکوهمند بود
چون افتتاح خورشید
در ضیافت

آخرین شعر مرا یادت هست؟؟؟؟
یاد داری که در آن لحظه ی دلگیر وداع... تو چه گفتی و چه شد؟
بخدا گر تو نبودی آنروز ... من نبودم اکنون
�

یک سو منم – و سوی دگر تو، که میروی
بختم عدو ،عدوی دگر تو، که میروی
این عشق سکه وار دو رو و دو نقش داشت
یک رو منم و روی دگر تو ک

بهترین بهانه
تو را شناختم و ندانستم چگونه با نگاه
ز آتش چشمانت دلم پر از شراره شد
در واپسین لحظه های عمر سراسر باخته ام

ترجیح بند بندم تنهاییست
نیمکتی پوشیده تنم
با این شعر راه می آیم
باشد،که باشی،که باشم...

در بی تفاوتی زندگیمان
از پشت پنجره دیدیم، خوب بازی می کردی
بویی آمد
هوس بازی آورد
کوچه هم که خالی
با شما بازی بازی...

شاعري را ديدم
مست مي گشت
پي ميخانه
گفتم دو ، سه پيكي كمتر
گفت راه مي دانم
هرشب اين كار من است!!!!!!

ادم ان نیست که بیند رخ عذرای تورا
مشود در عطش دیدن تو بی تو فنا
چون زلیخا همه از اتش بینایی تو
کاسه بردست شدند و همگی خوار و �

گل واژه ی هر چکاوکش نام من است...
الحق که دلیل هر تبسمش یاد من است...
صد بار،با هر تپش قلب،از عمق وجود...
گفتا که دلیل زنده بودنش عشق من است..

وقتی از واژه لبریز می شوم،
تنهایی را به رویم می آورم؛
وبی قراری ام را می پذیرم؛
تو تنها تکیه گاه امن خیالم هستی
که یادت
مو�

ایستاده ام
مقابل لاجوردی آسمان
جایی که ...!!
محبوس گشته دردستان بی انتهای شب
.
.
.
کرکس بغض
ازگلوی آسمان
طاعونی است
درمان ن�

با نوار چسب شیشه‌ای پرنده را به آسمان می‌چسبانم
تا خانه‌ی ما را این‌قدر دور لانه‌اش ـ روی درخت همسایه ـ نچرخاند.
با نوار

دنیای وارونه
در عبور از کوچه های گرم پاییز
از غصه لبریز
همراه با کرم های فانوس به دست
که یکی هست
باید باشد ...
تا ببیند من و

میشود با تو نشست و جان نشد؟
میشود در نگاهت سامان نشد؟
ای گوارای وجود، ای نازنین
میشود شهدتو نوشیدودرمان نشد؟

باور نمی کنم که به پیری رسیده ام
با اینکه طعم تلخ زمان را چشیده ام
از یکهزار و سیصد و پنجاه و پنج تا
اکنون که جور سال نود را ک�

هر چه بزرگ
هر چه عمیق
به بای تو نمیرسم
سر به زمین می سایم
بایت را بر نچین
عقب نرو
حتی به بازی
این ساحل برای همیشه نخواهد �

شرنگ از دست تو نوشم شراب بر کام من ماند

در اوج ایستاده ای ولبخند میزنی
در خود خفه می شوم و میمیرم
نیشتر اگر میزنی کاری بزن
ته مانده جان چه ارزشی دارد
کر شده اند انگ

هنوزم عكس تن تو
تو غبار آينه مونده
برق چشماي قشنگت
قاب آينه رو سوزونده
هنوزم كوچه ي خاكي
تو رو در خاطره داره
كفتر طوقي به

سلام و درود به همه ی اساتیدُشعراُو شعر دوستان عزیز و گرانقدر
بنده عضو جدید این سایت و شاگرد و نو آموز تمام دوستان کهنه کار ای

...به پیراهن ات چنگ می زنم،
تا مبادا،
به بودن ات، رنگ نبودن بپاشی!
...اما دریغ!
نقاشی،
که بوم رنگ ها به دست اوست،
"در آن سوی پر�

ماز چترنگی ست جهان
مثل ماز سر در گم
مثل چترنگ
داد اومند

هر روز که می گذره
حرفهای تو
چشمای تو
یاد تو
بیشتر می مونه تو خاطرم
انگار تقدیر اینه
تو خواب
تو رویا
تو باشی
تو.....

ترانه ی زندگی یا جدایی
تو که در بطن دلم ،آشیانه کـــرده ای
تو که در ذهن و لبم،بی بهانه گشته ای
می شود تلخم بسازد در لبات
�

با شِنِلی از جنس قلم میسرایم.
با تکیه به جوهر،عمر را میربایم.
با نیم نگاهی مثال قطره به دریا
تو ِ بیکران را در دل میستایم
�

سلامت می دهم جانا
تو می گویی خداحافظ
ولی،اما،چرا اینک خداحافظ!؟؟
چرا هرکس که با او انس می گیریم
و از باغ وجود و علم و فضلش

ای منی که من در آن نگفت گفته میشود
منم صعود میگیرد
سقوط می یابد ولی
منم نهان نمی شود
منم همیش هست و این منم که میروم
به سان

قصد سفری را دارم
بارم را می بندم

کوله ام غرق غم است
ادم خوب کم است.کلبه ام کم نوراست
�

هنوز خاطراتت در یادم زنده است
تمام لحظه هایم سرشار از یاد توست
وتمام دعاهای اجابت شده واجابت نشده ام برای تووبه یاد توست
ذ�

بسمه تعالی
امشب از طنین صدای تو
روی این شهر ستاره ها می بارند
در سکوت سرای پاکان
دانه های سرخ لاله ها می کارند
ترانه ی ج

مهر تو را به دل نهم هجر تو را به جان خرم
آخر از این دیار غم ره سوی آشنا برم
ای همه مهر و روشنی آتش خرمن منی
سوز تو ساز آشنا

صدای قدم هایت ...
بوی عطرت
تمام عاشقانه هایی که آهسته زمزمه شان میکردی
دوستت دارم گفتن هایت
نگاه های نابت ...
تمام لحظ�

یه عمره تو گلومون
صدای خفته داریم
قد هزار ترانه
حرف نگفته داریم
ما نسلی پر سکوتیم
که بی صدا شکستیم
چشمامونون همیشه
رو این

بینّ عُصاره هستی،بی وقفه درگذار
چون اسیرِِِِِِِِخاک، ناچیزو بی مقدار
همچو خاک اواره، درمسیر باد
بربستر زمین، به گونهءغُب

یا رب زبذر مهرم برآن دلش بیفشان
گاهی بگو گذارد خود جای این پریشان
بی آن که او بداند دل دست او سپردم
دل را زاو ستاندن هرگر نب

کسی میهمان پنجره ام نیست
سکوت در کوچه ام ایستاده
تنهایی آهنگ مرگ می نوارد
با تارهای عنکبوت
تنم در برهوت مرگ
زندگی را تمری

هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را

دوش دیدم رخ یار
پس دیوار
گشتم شاد
بودم بیمار
شدم درمان
با لحظه دیدار

درراه عشق وعاشقی گفتم که مردش نیستی
چون ناشناسانی بگو برمن زجنس چیستی ؟
جنـست نه آدم نه پری آخرمگر تو کیستی؟
احساس را ره د�

نسیم بوی خوش تو را

بر رخ شبنم دمید

من تا آیینه ی دیدارت

چشمانم را خواهم شست ...

سعید مطوری/مهرگان
از دفتر شور عشق

مرهم زخم های كهنه ام ..

كنج لبان توست !..

بوسه نمی خواهم ..!

سخنی بگو ...

مي توان غصه هارا راز کرد

پشت راز..مي توان خورشيد را خاموش کرد

مي توان خنديد...

و پشت خنده �

می دونم یه روز تو هم ماهی می شی
می شی اونجوری که دوست داری بشی
می ری اونجا که خودت دلت می خواد
به همون دریا که عشقت می کشه ، را

تو بیا
ترانه ای کن
من از این دنیا بیزارم
من از این هم همه ی تلخ بداندیش
از این رهگزران بیزارم
من از این گمشدشان در ره منزل
�

دلتنگی هایم بوی نم گرفته
نمی دانم زیاد تلنبار شده یا احساس درونم آتش زده
به قلبکده ی سرخ امید
نمی دانم
نمی خواهم بدانم ، صب�

اگه ميخواي بگي باز از غم و غصه
صبر كن
حرفاتو كم كم بزن
غم هاتو نم نم ببار
تو اين كوير دلم
خشكي رو بيشتر نكن

خـرِ تو گذشته از من

پل من دیگه خرابه!!

کاش فقط یادت بمونه

دل یونجه ایم کبابه !

قلب من پوسیده است
در میان دیوارهای جسمم
و نفس هایم حبس است
در ریه های مرگ..
و روحم
در عمق زمین زندانیست..!
آهای رهگذر
آهای �

می گفت رویا را گم کردم
زمانی که خدا بوده
زمانی که توی دستاش
یک جایی دست من بوده
می گفت هر گز نفهمیدم
چرا بارون نمی باره
وق�

پاییز را بهانه کردی
باران گرفت
از ابرهای نگاهم
و من
هزار سال گریستم
تنها
بی تو
زمستان آمد
با برفهایی تن سوز
غم�

مرغ باغ گل به ایران پر گرفت
آشیانه بر لب کوثر گرفت
انقلاب ما ضریحش نور،چون
جان تازه را دوباره سر گرفت
در ظلام شب گلی رو

شب( نیز)
تنهایی مرا نمی پوشاند
شب پشت تنهایی من
خیمه زده
و از تنهایی من
وحشت دارد
و من در انبوه
تن های تنها
تنهای تنهایم

کنار پیچ خیابان زنی که ناباور
نشسته.سفره ی شعرش پر از هوای سفر

و یک غزل که به آخر رسید و شد بن بست
شبیه کوچه ی بیمار،کور،لا�

گُناهت خیلی سنگینه
ولی چشمامُ میبندم
نَه این که فکر کنی با تو
دوباره گرم میخندم
دیگه مُردی تو احساسم
به حسِ تازه عادت کن

باز این قلم بهانه نوشتن گرفت
باز دل درون سینه ام طبل رسوایی می زند
دوباره رسوای زمانه می شوم
قلم، این بار کمی آهسته تر بنوی�

چون خاک رهت باید،افتاده شوم شاید
چون سرو برآرم سر،در عالم شیدایی

مجنون تو ای لیلا،جان از کف خود داده
رحمی بنما او را،هرچند که لیلایی!!!

تو شیرین عشقمو تموم ِ فکرمی
تموم ِ لحظه هام،جلوی چشممی
چراغ روشنیمی تو قلب تاریکم
توو سقف تاریکم،چراغ و نورمی
توو لحظه های

سلام


ای
خدا
اگر
قرار
است
تر
و
خشک
با
هم
یسوزد
مرا
در
این
کفر
گفته
اگر
دلت
خواست
با
خودت
محشورم
کن

سالها گذشت
ومن سالهاست در ميان
فاصله ها گم شده ام
عشق را

عاطفه را
روح را گم كرده ام
وامروز دوستي د

دیدم به خواب شبی که مرا در کفن انداختنم
از گلشن وجود بریدند در لجن انداختنم...
از ترسِ نگاشان زبان لال شد،گوشم بِدِرازید
آنق

تمام قافیه ها را ردیف کرد، اما
تنت به وزن نیامد...غزل، کجا تو کجا؟!...
"من" و "بهانه" و "شب" هم شبیه "تاریخ"یم
تلافی تن حیفت ، تلف

سپیدی مو هایم را سرسری نگیر!
این جا خیلی وقت است که
برف نباریده!!
این خیلی خوب است که تو رویایی هستی .
اما فیلم ها همیشه تخیل�

نيمه از شب باز شد بيدار شو
جان دل با ذكر حق همراه شو
آه دل با ان صداقت باز كن
رو به سويش شعرنوآغاز كن
بانگ آم

راه ما را سراسر خار گرفته است
گلهای راه ما پنهان اند
عشقی سرد در آن سوی ما
در قلب جاده است
جاده �

خاطراتــ را،
باد و آتــش
نتوان از یاد بٌـــرد
این ذهن من است
که گر بیرحمـــ شود
زائل میشود
میدهد به باد خاطراتت را
میکند �

آنچه به نشانی خودم برایت می نویسم،ازجنس من است،و من از این جنسم.
هر چه غیر از این دیدی و خواندی ـضروری هم نمی دانم بگویم:ـم�

وقتی وا میکنی چشماتو به دنیا
وقتی گریون میشه اون چشمای زیبا
وقتی بی کسی و غم میاد سراغت
وقتی شب میشه و سویی نداره نور چراغت

مردی که پشت شیشه ها را رنگ میکند
با ذهن شک گریز مردم جنگ میکند
میترسد از پریدن پلکی که بسته شد
از ترس این مبارزه نیرنگ م�

روی سخنم با شما همه است و خواهش میکنم همه بخوانید
شما که خیلی هایتان می خواستید همین حرف را بزنید
من به جایتان می گویم .
........

در انتظار بودم که بشنوم سوالی
نگاهِ تو به من گفت چقدربی خیالی
مرابگو که عمری تمامِ من تو بودی
چه زود رفتی اما بدون قیل وقال

نمی دانم چرا حیرانی،ای دل ای دل
به مثل بید لرزانی، ای دل ای دل

گمانم تیر عشق خورده به قلبت
کزین رو خون چکانی،ای دل ای دل

دفترم رنگیست
اما
شعرهایم سیاه و سپیدند
شعرهای سیاهم
محتاج روزند
باید شسته شوند
باید از نو نوشته شوند
شعرهای سپیدم
ساده

نوشتم دفتری از روی احساس
ورق ها زدم به یاد اون ایام حساس
ایامی که بود خوشی این دل من
من دل بند تو تو دلگیر از دل من
نگاه هایی

کجا می روید
ای مترسکان ایستاده بر یک پا؟
هنوز هم مذرعه ،
در تنهایی جای خویش را خیس می کند از باران.
هنوز هم هبوط می کنند

در خیابان های این شهر غریب
در خیال کوچه های بی قرار
در میان عابران خسته و امیدوار
زندگی این است،آری
باز تا بی انتهای چشم ها�

يك شب به كويت مي رسم دانم كه در وا مي كني
دانم كه حس خويش را هر لحظه حاشا مي كني
من از منيت هاي من تو از تو بودنهاي خود
شايد ك�

کاش میشد همیشه تورا دربر گرفت
بی ندا از تو به اوج عشق با تو ‍‍پرگرفت
بی صدا گریه کنان در شانه ات
تو را ازاوج دنیا به یک دنیای تازه برگرفت

در کوچه ای دالانی
من آمدم مهمانی
کوچه پر از عطر یاس
با دیواری سیمانی
بر روی دیوار آن
پر چینی از برگ سبز
گویا که این طبی�

من از این شب، شبِ کابوسِ خدا می‌ترسم
از هجومِ غمِ ملموسِ خدا می‌ترسم
کوچه‌ها روشن و شادند ولی می‌دانی؟
از غروبِ دلِ فان�

به تماشاي تو ميام
تا شايد يادم بياري
تا شايد منو دوباره
توي انزوا نذاري
به تماشاي تو ميام
با وجود اينكه كوري
آره من اينو �

من آن گهواره مرگم
واکنون اینچنین بادردوناآگه زخود
بسیارجان سردم
نه بیرنگم
که بفریبم تورا
چون کودک�

تو رفتی

اما نگفتی بعد از این ، وقتی سراغت را از من گرفتند

چه بگویم؟!

نگفتی

چگونه وقتی نام تو را می آورند جلوی

اينقدر بهانه اوردي
كه دنيا تو را بهانه اي كرد
براي حسرت خوردن من.

گفتش سر منبر که حرام است شراب

آنکس بخورد آخرتش گشته خراب

گفتم که خموش شیخ و بیهوده مگوی

خوش باش که جنت و بهشت است سراب

Aای یار کجایی که به دیدار بیایم
فارغ شوم ازهر کس وهرکاربیایم
هردر بزنم تاکه شوم لایق دیدار
هرچند که افسرده وبیمار؛بیایم
از

1
به قاصدک ها سپرده ام
آرام به خلوتت سر بزنند
تا مبادا در هم شکند
رؤیا های شیرین شبانه ات
.
2
قایق کوچک آرزو هامان
در طوفان

بر سر مزار من
آیه یأس مخوانید
در گور کنار کفن من
سوره ترس مخوانید
با مرده دلان در شب یلدا
با سنگ دلان درس مخوانید
من را به ت

ای که با آن چشم مستت صید دلها میکنی
می شود آیا نگاهی بر من شیدا کنی
عاشقانت سینه را چاک می کنند
از برایت صبر هجران می کشند
در

کلمات را یک به یک
به موهایم می بندم
شعری می سرایم چهل گیس
می سپارمش به باد
باد خوب می داند
معنایِ جوانه زدن
در زمینی باکره را ....

آئینه ها شکسته است
زیر پاهای دلم..
و سکوتی از ترس
در اعماق ذهنم
فریاد می زند ،فریاد..!
من از تنهای گریزانم
و
از چنگال غم تر

در افق،
در بی کرانه ی هستی...
دراتنهای زمین!
برای ماندگاری ات،
خواهم رقصید!
.
.
.
من،
سهم خدا را؛
در گوشِ زمان،
فریاد حواهم

((بت پرستی نوین))
شهر پیغمبرِ دین ،غرقِ عزا خواهد شد
شوق و شادی به دلِ ،اهل ریا خواهد شد
دربِ دُکّانِ ریا،خانه ی مردانِ نف

تکرُرِ عبور، از مسیری که رنگش تکرار است
و سایه روشنش، سیاه پوشِ زمانه،
همیشه رنجورم می کند!
بوی سردِ انتظار، حسِ شامه ام را