آخرین اشعار ارسالی

میگن اونم مثه منه غمگینه
میگن اونم دردمومی دونه
میگن اونم با دلم هم درده
میگن تازه منو پیدا کرده
دیدی آخر تو به من برگشتی

هجوم باورها
جنون انی عاشقی ام
فضای هجاهای هذیان گونه را برایم تنگ نموده
وگاهی نفس کشیدن چه سخت است
در این شکنجه گاه مسموم
�

برهوت:
آنجاکه عشق نیست،سیه بسیار است
ظلمتکده ایست،که پرازاسرار است
روز چشم بسته رود،خورشیدخموش
لبریز برهوتی ز خس و خار ا

آن نیست که در زندگی خوش حال شوی
بی شک ، تو گرفتار و کمی زال شوی
چون ناخوشی روکرد به سیمای وجود
بنگر به تبسم ، تو سبک بال شوی

تو رویا من هستی
رویا های دست نیافتنی
رویاهای دور و گم شده
ای رویا خوب و زیبا
همیشه در ذهنم بمان
ذهنم همیشه خالی از وجود تو ت

1

بی ریشه ترین فریاد
بی بند و باری می کند
در گلویم!
نمی دانم با کدامین سکوت
بپوشانم عریانی تنش را!


2

بی ریشه تر از من
کلاغی ست �

شاعر شدم ،شعرِ تو اَز بَر کند دلم
بردارد از غصه و برگیرد از گِلم
در چشمه ی آبِ تو دارم وضو بسی
دورست از خانه ی دریاچه منزلم

خواب دیدم که گریه می کنم تو را
در کنار ضریحی . . .
برای اولین بار دلم می خواست بیدار بودم
سخت خسته ام از این بغض کهنه
افسوس ؛؛؛

به نام خدا
چشم ها ، خیره ، گشته اند
در امتداد راه،
چشمی به انتظار ،
سفید گشته درختان بی برگ ، به زیر برف
برگ های سبز ، خزا�

ندامتگاه
اسباب اعدام تمام ما مهیاست
در هر وجب چندین طناب دار برپاست
دارو ندار من در این دار مکافات
بر دار بودن بود و ای

زندگیم با همه زشتیها زیباست...
تلخی وشیرینی وشوری وکج و راست...
دیر نمان دور نشو باش همینجا...
بازی وبازی گردی رسم دنیاست.

...سا...

چه سرد است اتاق شیشه ای تنهایی
آن سوی پنجره
کنجشککانی می کنند پرواز
دو به دو ، تک به تک
اینجا کبوتر بی آشیان
و نشاط هیچ

بشنو ای دل نجوا دارم امشب
بشنو دوست حسرت ودعوا دارم امشب
شکست دلم کسی نشنید صدای بی صدای آنرا
بگرفت بغضم کاش نشکسته بودم آ�

آه ای دخترک خفته ی روزهای پیر
با دست هایی که سرد می شد
کم کم
جادوی جنون بی تابی را
آهسته آهسته
در عمق چشم واژه هایم می نهادی

لحظه هام مثل یه خوابن
خوابی از جنس ترانه
پر عطوفت و نوازش
شاعرانه عاشقانه
لحظه هام مثل یه خوابن
خواب رویایی و شیرین

یک روز پیدا می شوم پشت تمام روزها
یک روز تنها می شوم بعد از سلام روزها
یک لحظه رویامی شوم آن لحظه ی ناگفتنی
آن لحظه ی خندی

معلم صادق به دانش آموز متفکر:
آیا از خدای این سرزمین هم می توان پنهان ماند؟
بله زیر میز دورو

بگید سیییییییییییب!
چیک چیک
تمام شد
لبخندهای یخ زده
دیگر آزادید!
به گورستان شاپرکها
بازگردید.

حكايت از تو ممتنع
هواست خواستگاه من
چه ساده تاب مي خورد هواي سادگي مرا
تو لوده مي شوي و من
ز گريه خنده مي كنم
سوار درد مي شو�

دیدمت،دیده امت.
در شکاف کوه،
آنجا که آب سبز میکند زمین را.
دیدمت.
در خشکی کویر،
آنجا که سکوت گیجم میکند.
خواندمت.
در رقص شک�

گفتند مي رسد بهار
بزك ماندم به اميد كمبزه و خيار
گفتند با يك گل بهار نمي شود

نمی دانم چرا پاداش من سنگ است
به هرره میروم بیراه ای تنگ ست
وقلب مهربانم اینجنین دلتنگ دلتگ است
به جای بوسه برچهره نثارم زخ�

لاله چين
دلم ميخواهد امشب تا سحرگه شانه هايت مال من باشد
بشويم اشك غم از ديدگانت خنده هايت مال من باشد
دلم ميخواهد اي گل تا

بيدار شو از بخت بد
اينجا كسي بيدار نيست
با اينكه نادانن به كار
اما كسي بيكار نيست
صداشك و غم در وهم هم
مي ريزن و احساس ني�

زندگی...
خط عریضی است
به پهنای نگاه
زایش و مرگ واژها
در این مانده لحظه ها
رقص یک سایه پر حرف..
به دیوارنگاه
چهره به چهره
در

خدایا! کردگارا! بارالـها!
عنایت کن مگر با یک نگاها
بـه آوردن نـدادی اخـتـیـارم
به ماندن خود نکن دائم ویارم
به رفتن ه�

سپیده دم که تو را در ستاره می جویم
نگفته های دلم را به ماه می گویم
هزار حرف نگفته ،نهفته در قلبم
طریق امنِ سعادت در عشق می پ�

خدا را شبی بر سر بالینم آ، مه ِناز
افسانه‌ام طی شدبی‌تو،بی وفا،مه ِ ناز
اشک را بر سر تو از بس فشـــــاندم
ل�

من شعر را از چشم تو الهام میگیرم
آرایـه ها را از نگاهت وام میگیرم
من با مُراعاتُ النَّظیر تیغ ابـروهات
باج و خراج از صنعت ا

همین که میرود زمان تو نیستی کنار من
همین که میشود خزان بدون تو بهار من
همین که داغ بوسه ات نشسته در وجود من
همین که برده آخری

کلاغی بانگ می زند مدام بر سکوتم
به قصد تمرین اوازِ،
عابران ادای احترام می کنند به اواز.
بلندگو با اواز زردش ا�

دیگر کلاغ،... پر! زینجا خفاش،... پر!
هرچیز زشت و پست، از این قماش ، پر!
نان را به خون کشیده،چو سگ ها دوندگی،
واندیشه ی معاش بدون

آتشی افکنده ام بر خانه ام
به بلندای قله دماوند
ویرانی پدید آورده ام
به گستردگی کویر لوت
و چه حیف که آن همه زیبائی را
با ا�

خوشا به حال ستاره ها
که همسایه ی ماهند
خوشا به حال گلها
که با نوازش آفتاب
می شوند بیدار
خوشا به

داداش مهربانم
قدرتورومی دانم
اگرباشی کنارم
دیگه غمی ندارم
منم که می شمارم
خندتو درمیارم
به آسمان نگاه کن
ستاره رو صد

4
صدیقی را نوشتم با جلایی
قدم گاهی تورا گویم ثنایی
ابوکاظم بدیدم مهربان است
به یاسمن بدیدم باغبان است
هرآنکس نام اونامده ا

چه غمگنانه وغریب ،کنار در نشسته ای
خبر رسیده ازدلت،از این زمانه خسته ای
خبر رسیده انتظار،به مرز شب کشانده ات
ولحظه های بی�

آنجا که صبح را هرگاه که آمد بپذیری
و شامگاه را از صبح به انتظار نشینی
که در همه ی آن ها سعادت است
سعادتی که اکنون نمی بینی و ف

چشم من خيس از گريه کودک بيچاره فقر که زمانش پي نان بهر بيچارگي ايام ميگردد
و تصور ميکند او در خيالش تنها که خورد تکه ناني با

در طلوع رازی ست
وقتی برای اولین بار
به چشمانم راه می یابی
و جا پایِ زمزمه هایت
تمام شعرهایم را پُر می کند...
تو از من

بس در این دام فنا دیده ملامت کردم
تهی از خود شدم ولیله ی حاجت کردم
وزنوک خواروخصی شکوه نمودم بدلی
آنقدر آتش کین زد که ملامت

از این گیجگاه تا آن یکی
مغز می دوزد
با سوزن لحاف دوزی
پوچ و سنگین
ابتذال شیرین
در امتداد رود
روی قلوه سنگها قدم بزن

این حس سخت فقط برای من نیست ، همه را در فکر گرفتار کرده
این کار دشوار در متن نیست ، کلمات را هم آزرده کرده
بسیار تلاش تا از �

باز امشب دل هوای بینوایی می کند
روی نعشم هی نوای بی نوایی می کند
باز رعد بیخبر،عکاس خلوتگاه شد
با صدای چکه هایم بی صدایی

قربانی فریب
اشکم زسوزش دل هرشب بُوَد گواهم
قـربانی فریبم زخمـی اشتباهم

بودآرزوی ع

به هوش باش ای آدم که در این دیر چه خواهی کرد
به هوش باش که در این دیر هزاران دام است
به هوش باش که به کدامین دام گرفتار خوا�

امروز....٬ هم گذشت
باز شب شد ٬
دنیای شب
دنیای مهتابی است
وگاهی تنهایی٬
سیاهی است
صدا
صدا
سکوت اینجاست!
پس ا

پنج شنبه های قرمز نحس و فراموش شده.....
جمعه های سیاه نکبت بار
بوی نمور تعطیلی های خواب مانده....
هذیان های سبز آبی هم اغوشی تو

برای یک­ بار هم که شده گوش کن
به همسایگی این سکوت
به کوچ هشتمین نت از آخرین خط آواز
به پرواز
از سنگ ­فرش­ های پر دغدغه
آرش

محجوب من،
اگر بیایی تمام ستاره ها را چراغ خواب اتاقت
می کنم...!

ای نسیم سحرم در انتظارت مانده ام
سالها مبهوت زیبا نگارت مانده ام
دستی بده،راهی بده ای آشنای دل
عمریست مشتاق خوش بهارت مانده ام

حرفی بزن،
بشکن سکوت را
گل من، نازنین من
با خود ببر مرا،
به باغ غزل
دلربای من
شعری بخوان دوباره
عزیزم برای من،
گلواژه های

تو آشیان بلندی که تا تو من نپرم
چرا همیشه تو هستی ورای بال و پرم
چنان فضای دلم پر تراکم از غم توست
که چکه چکه فرو می چکد زچشم

سرم آنسان پر از بادست و پایم روی آب اینجا
که هرکس بیندم بر من ، بـَرَد ظن ِ حباب اینجا
چنان غافل ز خود گشتم به هر سو در پی آب�

کنار برکه تنویر
حلول شبنم شوق
بسان سوسن عاشق
سپرده ناله ذوق
سبک تر آن کرم آسمان به بوسه صلح
سوار بر دو سه بیتی
شعور آرا�

شاید باری دیگر باید اشتباه کرد
شاید باری دیگر باید رفت
تا انتها
تا به پایان رسد این راه
تغییر آیا �

پارک ابریشم صومعه سرا
باز دیدم خم گیسوی تو در دست صبا
رشک بردم به رقیبم که کند با تو وفا
برق آن چشم خمارت که درخشید از دور
خ

تمام بغض لاله را در قلبم پنهان کردم.شبان سیاه را به خاطر روی تو سفید کردم
روزی که تو خندیدی از جدایمون.فهمیدم دگر راهی نیست ب�

ما نمت لیلی اعلی حبک انتظر جیتک الیـــه
سهریت اجفون عینی اوسکرت بابک علیـــــه
حسبت لحظه او تجینی ما دریت اتخون بیـــــه

♥
این سرمای بی احساس
فراق ما را
در جاده ها ریخته اند
به شوق دیدار
آمدم
در خواب ستارگان
اما اینک
در انتهای �

شب مثل کاج گشوده ست بال و پر
در کلبه ی محقّر و تاریک بیوه زن
اطفال بی پدر غنوده ولی مادر
تن نهفته در جدار رختخواب
بنش�

آن شب که هوای عشق بارانی شد
شوری به دلِ غم زده ارزانی شد
من در منِ خویش نا امید از فردا
ایوان امیدِ خانه نورانی شد
گفتی که

1
پاک کنی می طلبم
که نقشم از ذهنت پاک کند
تیزابی
تا اثر غزلهایم از کاغذ ها بزداید
آتشی
تا تمام دفتر های شعرم
در خرمنی از ش�

دور باد آنکه ز تو لحظه ای دلگیر شوم
از تو دلگیر چرا؟
از خودم دلگیرم
که بلندای دلم
به بلندا و شکوه دل دلدار نبود
از فلک دلگی

خري داشت « موره » به غايت قوي
سفيد و درشت ، هر چه خواهي قوي
علوفه ، زگندم ، زجو ، او بداد
ز كاه و زيونجه ، فراوان بداد
تو گ�

پنجره
كاش يك پنجره بود
ازشب سرد دلم
رو به خورشيد اميد دل تو
كاش چشم تو به من مي تا بيد
همچو خورشيد به يك غنچه نو
تا شكوفا

هر از گاهی آن کوچه قدیمی عبوری داشتم
در آن روز که برگ هر روز می خواند
به راه دیگر انتخاب دادم
فقط از خاطر یاد گذشته
هر

سفره کنار پنجره بازاست
روزی سه بار غم می خورم
صبحانه و نهار
بعد از آن شام نیز!
گاهی برای نهارم، از
شام دیشبی
گاهی میان وعده

من خویشتن خود رادر آینه گم کردم
درقاب دوچشمانت
درفکر پریشانت
درصفحه پنداری ازحادثه ای مبهم
درپرده اسراری
گسترده

خشکسالی ...
تمام وجودم را فراگرفته است
شاید دیگر هیچگاه
زیر آسمان پلک هایم
باران نگیرد ... ..

"م سراب"

اینجا، هوای داغ و پریشان، بدون او
یک التهاب بی سر و سامان بدون او
این حس سرد یا که نسیم تصنعی
صد راه منتهی به بیابان، بدون او

تاریک است ...... تاریک
خورشید من دارد
یک دل گرفته....
...
مردم بی تابند
بی نور می تابند
آنانکه سر دارند
بیکار ، بیمارند
ازعشق ب�

من با ذره ذره وجودم ميگريم....من پيغام عشق را به پروانه مي دهم تا به تو برساند.....من با سوختن روشنايي را به تو هديه مي دهم.....من س�

دیـوان حـافـظ ، فـال ، مـن ، احسـاس سـردرد ...
و دفـتـری بـا شـعـرهایـی تـا ابـد زرد
یـک عـکـس تـاخـورده کـنـار سـاعـتـی ک

عشق را به سادگي آموخته بودم
از دستان پرمهر و فداكار مادر
از وجود زحمتكش و بخشنده پدر
و قصه هاي مادربزرگ
من دختري از شهر كت

تازه فهمیدم
واژه هاکفاف گرسنگی مان نیستند!
درکلاس درس
وقتی به بابانان دادرسیدم
دربازگشت ازکلاس تاخانه
بابابه تقدیر

در تاریکی دلهای بیمار این زمان،
نامت بر آسمان دلم شانه می زند
موی پریشان نگاه منتظرم را
دستان آتشین خیال تو،
گرم می کن�

از بیم وامیدعشق ،رنجورم
آرامش جاودانه میخواهم
آنکس که مرا نشاط وشادی داد
آنکس که مرا امید وشادی داد
آوای خدا بود بر نجوای �

...
روزگاری که درآن
روز و شب یکسان نیست
روز تاریکتر از شب شده است
راه باریکتر از مو
کس نمی بیند از ایام بجز مرگ زمان
و سکوتی �

روبه روی آیینه می ایستم
گرگ با هیبت انسان
چشم برزخی ام را در می آورم
ازخودم سیرم از خدا هم
حتی از ابلیس و تقلاهایش
از آدم وه

منم دیوان بی غزل
که در سپیدی شعرم
طرحی ز دلتنگی ست
و هزار موج نو
از غم
دشت قصیده ام را
می ک�

از لابلای چین های پرده اتاقم
نیمه شب
نسیمی به مهربانی دستان تو
می نوازد گونه هایم را
نسیم همراه با ستاره ها
پاورچین پاورچی

به من آموختی بایدصبوری پیشه ام باشد
اگر ،روزی نباشی تو ،تحمل در دلم باشد
به من گفتی دعایم کن که دارد ریشه در ایمان
الهی

عشق اندوهناک من
عاقبت شبی احساس نازک و لطیف
تو را ابستن خواهد کرد
جنینی به شکل دوست داشتن
و
از جنس اندوه نطفه خواهد �

باتو عشق تعبیر شد در واژه ای در خاطرم/
تا ابد تکثیر شد در باطنم در ظاهرم/
بی تو حتی لحظه ها غرق درسکون و خواهش است/
با تو تنها �

یاوه میگویی
روباه پیر!
یک تنگسیر
یک برنو
یک خشاب
ودیگر مرگ
****
ترن پاریس کلن
از طول جنگ جهانی میگذرد
در کلیسای د

بيشه در سبزه دميد وز دم چشمه چكاوك پريد
ناگهان نوري زد در حبوط و زمين فرصت پيدا شدني از نو ديد
تو زميني به دلم هر چه در اين چن�

ای ملامت گر کمی کم کن ملاحت های جان
رفته بر باد از تو رحمی آن ریاضت های جان
توتیای چشم ما باشد قماش راه تو
بر تو دیگر تا به کی

پولی لندسور فریز
ــــــــــــــــــ
ارزان تر است ؛ گر بزنم ؛ شـیر پاستوریز
درخـانـه مـایـه ، تا بشـود ؛ ماسـتی تمـیـز

مرور می شوم ولی گناه ِتازه می کنم
مدام ازدوباره اشتباه ِتازه می کنم
چقدر خسته می شوم و از روند دائمی
که برهمین دوگانگی ن

یقینِ هــر سحـرِ مشـرقِ خیــال منی
نیاز نیمه ی شبرنگِ احتمـــال منی
منم وَ دشت شقایق ، تویی ، گریز و قرار
به دامِ بند ب

روبهی بهرغذا گشت و گذار آغاز کرد
دشت وصحرای ودمن حیله زفکرش بازکرد
هرچه گشت قوتی نیافت لاجرم درمانده شد
موش یا قورباغه ای

بی دو چشم روشن عاشق کش افسونگرت
چون شبم شب، زندگی بی روی خندانت نخواهم
گر چه هجرت دلبرا مسکین و بی هیچم نموده
من به دنبا �

سنگسار
*******
بود در قوچان زنی پرهیزکار
شوی او از مُفسدین روزگار
زن برای کار هر روز از سحر
دامن همت ببستی بر کمر
خوشه �

مهتاب را گم کردم
تا لمس شود زایش نور.
این صبح های مه آلود _نبودنت
پایانی جز روز زوال نفس هایم دارد ؟
این چشم ها ی منتظر

وقتي نگاهم مي كني
دلم چه آروم مي گيره
پرمي كشم به سوي تو
وقتي ستاره مي ميره
وقتي به من مي خندي و
براي من نازمي كني
خودت نمي

دلم شکست ، مشکلی نیست
پرم شکست ، مشکلی نیست
چشمام خیس آب ،مشکلی نیست
همه روزام شده ابری ، مشکلی نیست
همه فصلام شده پائیز �

عشق درچشم ترم می پیچد روزهایی که تو از من دوری
آسمان دور سرم می پیچد روزهایی که تو از من دوری
پنج شنبه شب شعر با تو، حس یک ب�

بيا باور كنيم گل ها يخ زده اند
از سردي ما
بيا باور كنيم
مرگ گل ها مرگ باغچه است
بيا باور كنيم.....
باغچه دارد مي ميرد
((با �

تو رفتیو نموندی تنهای غم شدم من، با این دل شکسته
من موندمو نبودت یه فصه ناتموم، تقدیر من سکوته
فریاد میزنم اما با کوله بار

دنیاکه همه هیچ وکارآن هم همه هیچ
هیچ است همه برای هیچ برهیچ مپیچ
گردرطلب فیضی وعاشق به رسیدن
دنبال رهی باش که خالی شده ازپی�

روزی بود،روزگـاری بــــــود
دریایی و ساحلی بود
دریای قصه ی ما،
عمیق بود و بی انتها...
همه ی ماهی ها و آدما،
بودند عاشق دریا

مُتکایم از پَر کدامین پرنده تا حلق پُر شده است؟
که تا سر بر بالینش می گذارم،
هزاران سر،
سر بر بالی�

قسم به آه سینه سوز که یک لحظه نیاسوده م
برای آتش سینه مِیِ مستی ننوشیده م
قسم به لحظه لحظه ها به این سرای بی وفا
تو فصل غرب�

احساسم شکست..
چشمهایم باران شد...
در گلویم هق هق شد.....
وپاهایم بی حس...
وقلبم نا امید از ادامه ی راه....
ومن ماندم و کلی آرزوهای

تلخ میگذرد !..

این روزهارا میگویم ..

که قراراست از تو ..

که آرام جان لحظه هایم بودی !..

برای دلم ..

یک انسان معمولی بسازم !!

وقتی اینگونه همه چیز
برای همیشه
در حال دگر گون شدن است
تکرار فرو ریختن ها
نوید تولد دوباره می دهد
تولدی که در آن
من و تو
"

وقتي پرنده ترين احساس در ذهن كودكانه ام لانه كرده
وقتي در پر ازدحام ترين ثانيه ها به دنبال تو مي گردم
مرا به خاطرات كودكي ببر

این روزها به زور هم که شده
می خواهم از او
لب بگیرم
معذّب می شود
بیچاره مرگ ...

گیسوان بلندت زیباست،
در خیالم؛
مانند طناب دار بر گردنم.




مهدی باجلان
6/11/1390

در پس ساليان دراز در حصار زمان محصور گشته است دلم
در كنج اتاقي بر ويرانه هاي وجودم ضجه مي زند
تارهاي تنيده شده بر زندان مخ�

در این تاریکی و ظلمت غمین و خسته ام بی تو
برای دیدن مهتاب به ره بنشسته ام بی تو
تو در مکتب به راه عشق کردی مسئلت زاستاد
و من د�

خوب باش وجذاب
بد باشی
زمین بالا می آورد تو را
یک سر به مونالوآ بزن
اخراجی های جهنم را خواهی دید
اینجا
درهمین حوالی

ازآن زمان که رفته ای تو گوییا که رفته عمربرهزار
اسیر دلو مانده ام کجاجوانه ای ؟کجانشانی از بهار؟
تمام آنچه در تمام من توان ز

مرا زخمی است بی پایان که از شیرین لبان دارم
ببار ای چشم بیمارم که آتش در میان دارم
به پژواک نوای من در و دیوار در فریاد
تو گ�

صبر کن ای دوست بعد از این بهاران میشود
سایت شعر نو ز اشعارش گلستان میشود
گوشه دهلیز دل جای هراسی تازه نیست
در هوای تازه ا

« بر نیامد از تمنای لبت کامم هنوز»
از دقیقا قرن هفتم تا همین آدینه روز
بر نخواهد آمدن حتی دو صد قرن دگر
ای خدا این لب چه سودی

بستن چمدانت

میان ,

بي امان گريه ,

با من ...

فقط

تو بگو ,

اين ميل شديد ,

عقربه هاي نا نجيب ,

به " ساعت دو "

يعني چه ؟!!!!!!

حضوری گرم
حرمت عشق
انتهای چشم هایی،
تا بی نهایت.
...
نزدیک،
تا عمق یک بوسه
نگران،
تا آغاز تشویش
...
کوچک،بی مقدار
در آغوشی�

گویند شعر ما ‍پيشرفت کرده
ولی شعر ما نابود شد
از همان وقت که قافيه ها به جان هم افتادند
و يكدگر را تكه پاره كردند
تا ديروز ك

محرمی کو تا ز اسرار دل آگاهش کنم
با خبر از ناله های سرد و جانکاهش کنم
کو یکی غمخوار تا دل را فدایی اش کنم
اشکِ دیده آب ِخاکِ

تو به یک جام شرابی که به هر جرعه سراب است
تو نماینده ی صبری ...دل من در تب و تاب است
منم آن شاخه ی خشکیده ی مجنون
تو بر آن با

فوت کن شعله لرزانم و خاموشم کن
شب به پايان نرسيدست. فراموشم كن
گربه اي در صفت خالي تصوير بكش
پاك كن شكل مرا وحشت يك موشم كن

گل من، رنگ رخسارت چرا این اینگونه است
گل من، چرا سنگین سنگین شد نفس هایت
چرا،......؟
عین برگ زرد پاییزی کزبادی می گریزد،
�

یادمه یه روزگاری
واسه ی چشات میمردم
اما تو دوسم نداشتی
همیشه غصه میخوردم
دل کور و خسته ی من
واسه قلبت نگرون بود
اما احسا

کجاست آواز ساعت شماطه دار طلوع.......ظهور

تازه میلادی دوباره

در سحرگاه جمعه...

ندای ظهورت را چه وقت می نوازد

در

چنان سرخوش و مست بود بیادت حبیب
که بیمش نبود به آسمان رود یا نشیب
کنون تو را نیک بدید و بشناخت
فرو ریخت بنایی که چید و بس

چو بهار رود من نیز زین گلستان بروم
"راحت جان طلبم ، وزپی جانان بروم"
بی گل رویش جز ز زمستان خبری نیست
"من به بوی سر آن زلف پری

شاعرم دارم خودم را در تو زیبا می کنم
با خودم دارم تورا مجنون لیلا می کنم
مینشینم مینویسم دوستت دارم فقط
با همین جمله خود�

تقدیم به همه ی دوستان خوبم که مدتهاست دلم برایتان تنگ شده بود اما مجال اومدن نداشتم
ـــــــــــــــــــــــــــــ
از خنده

آن شیخ شهر و زاهد,روزی به جمع یاران
ما را چنــین صـدا زد: "ای یاوران شیطان
می خورده اید و مستید,دیوانه اید و پستید
دشنام بر ش�

بی تو
دیوار به دیوار حرف هایت
خراب می شوم
با وصله های جور
در چین های چهره ام
تکرار می شوم.
از من تو می مانی
و
نهصد

تو حس لحظه های خوب
تو باور خیال من
تو راز زنده بودنم نفس کشیدنو بهار من
بودن تو رویای من است.
معنی دوست داشتنی
چگونه بی تو س

حس گنگی در دلم نشسته است
و يارای قدم برداشتن ندارد
همچو من که خود را در انديشه ات
نهاندم
و من در دل خدا خدا مي كنم كه اين احس�

قهوه و نسکافه های تلخ کافه کلاسیک را بی خیال
یاد آن شب چه خوش است
که در حلبی پر از زغال
سیب زمینی های آپز آتشین را
به صحبت �

و هنوزم دل من میگیرد،
وبه یادت ای دوست ،هرشب میمیرد
یاد تو عادت هر روز من است
در کنارم،بامن،
همدم خوب من است
در درونم

تو
من و چند نقطه چين
دميدن آفتاب
ونگاهي زل زده به شهر
پي خاطره اي شيرين
مدفون در سنگ فرش ها
چشم هاي تو ضعيفند؟
يا كه من كور�

دل به این سکه دنیا نسپارید جانا
بهر دست یا فتنش سر نسپارید جانا
هرکه نان از عمل خویش خورد بی منت
دل به این منت وخواری نسپار�

لحظات عاشقانه نمي خواهم


ساده ،کنارم باش...

شعری بگو ز من ای عزیز مهربان
ای که رویت زیباتر از ماه ودرخشانتر از خورشید
بگو ای عزیز عاشق
من پرنده ای محتاج نوازشم
دستان�

دعای ما گرفته


گچ که رفیق تخته است
فامیل با غبار است
در سرفه های خانم
دستش میان کار است

تخته از این رفاقت
شد

من و تو لحظه های باورت را
نگاه بغض آلود ترت را
کنار تو زنی که گریه می کرد
تمام خاطرات دفترت را
*
فرو ریزد سماجت های دیو�

همچو در چشمان بوفی , التهاب آلوده شبهنگام
می دود اندوه بیداری
در کرخت گیجگاهم باز.
بامدادان نیز
گر حصار شام بشکافد
وای من ک

گاهی هم مرد
دلش میخواهد نازش را بخری !
ه ... چه توقع بی جایی ... !!!
تو فقط نازم را بکش
میدهم سمساری محل میخرد...

به احترام تو بلند میشود پلکم
دمادم صبح قبل از طلوع
که آمده ای و نشسته ای بر پرده
همان پرده که خاموش بود در گوش
و رایحه ی دلنش

مثل نخل های عراق
موهایش را بست
تا من هوس خرما کنم

خواب دیدم عاقبت در یک بهار سبز و سرد
می سپارم من تو را بر روی رود زندگی!
چشم می شویم ز دیدار رخت
دست می شویم ز عشق زندگی!
عاقب�

این روزها از حال دلم نپرسید
طوفانیست
می گویند دل کوچک زودتر می گیرد
نکند من دل ندارم؟
این روزها دلم هوای باران ندارد .خورشی

همقطار
نگاه کن که چگونه
در آغوش گرفت تن سرد شب
تمام حجم شهر را
و روشنایی
تنها آتش نیمه جان سیگار مردی بود
که روی دیو�

در بهت سرد حنجره ها سکوت باید کرد
در فصل احتضار صدا سکوت باید کرد
این روزها تکرّر مشق های پاییزند
چون ذبح برگ های جدا سکوت ب�

صاحب ادبی;نیکویی خط;خوشنویسی کتابت
خط نیکو;تفرج;روشنایی;خوشنویسی کتابت
آموختنش علم دانش مهربانی خط زیبا
نوازش چشمان خست

بعدازظهر زیبای پاییزی،
وقتی درخت ابریشم پیر ،
گُلها وبرگهایش را به تمامی ریخته بودو
درخت گردو خالی کرده بود شانه هایش را

هنگام انفجار واژه
و قتل جملات،
صدایم کن که هیچکس
عاشقانه صدایم نکرده است.
من ر نگام عبور از قتلگاهِ واژه
به تو پناه می آورم